دیلان برایش ناهار آورده و سعی کرده بود چند کلمه ایی باهاش حرف بزند اما یاسمین انقدر آشفته و نگران بود که حتی نمیتوانست درست به کلمات و لهجه ی زن فکر کند. نگران بود…
ارسلان گفته بود جای خطرناکی میرود و پنج شیش ساعت بود هیچ خبری ازش نداشت.
چند بار میل داشت از محمد خبری بگیرد اما میهراسید ارسلان بعدا بفهمد و بلبشو به پا شود…
حتی تلویزیون اتاق هم درست انتن نمیداد که سرش را با آن گرم کند. فقط خاموشی بود و تنهایی و تشک گرمی که نمیشد ازش قلب کند. به خودش که نمیتوانست دروغ بگوید… دلتنگ آغوش ارسلان بود و بازوهای گرمش! قلبش برای عطر تلخ و خاصش هم تنگ بود و حتی نمیخواست به نبودنش فکر کند!
روی تشک نشست و ناخن هایش را توی موهایش فرو کرد تا شاید افکار مزخرفش کمی راحتش بگذارد.
یک سمت ذهنش ارسلان بود و احساساتی که باهاش کشتی میگرفت و طرف دیگر ذهنش متینی که چند روزگار بود هیچ خبری ازش نداشت. حتی یک موبایل هم نداشت تا با ماهرخ تماس بگیرد… قلبش گرفته بود و دیوار های اتاق قصد بلعیدنش را داششتابزده.
بلند شد و پالتو و شالش را به تن کشید. میهراسید بیشتر در اتاق بماند و مغزش بترکد.
در را که باز کرد پنج ثانیه هم طول نکشید که محمد مثل عجل معلق مقابلش ظاهر شد!
_چیزی شده؟
_اره مغزم آتیش گرفته. برو کنار…
محمد با تعجب نگاهش کرد: یعنی چی؟
_میگم برو کنار میخوام برم بیرون.
_نمیشه خانم…
یاسمین عصبی شد: یعنی چی نمیشه؟ من با دیلان کار دارم میخوام برم اونطرف…
محمد کوتاه نیامد. ارسلان بهش یاد داده بود کوچکترین انعطافی نداشته باشد و همین چهره اش خشن تر میکرد!
_اقا بیان کردن از این اتاق بیرون نیاین تا خودش برگرده. واسه من مسئامات داره!
یاسمین نزدیک بود از شدت حرص منفجر شود که او قدمی جلو رفت تا دخترک را به برگشتن وادار کند.
_بفرمایید داخل اگه با دیلان کار دارید بهش میگم بیاد اینجا…
یاسمین لب هایش را جمع کرد و محمد با دیدن قیافه اش نزدیک بود بند را آب دهد و بخندد!
_به ارسلان زنگ بزن کارش دارم.
محمد مکث کرد: فکر نکنم جواب بده.
_شما مگه پیشگویی؟ زنگ بزن یا جواب میده یا نه دیگه! یعنی چی که من هرچی میگم سربالا جواب میدی!
محمد کلافه شد و نفسش را عمیق بیرون فرستاد. ناچار موبایلش را بیرون کشید و شماره ی ارسلان گرفت… احتمال جواب دادنش صفر بود ولی میخبر داشت دخترک عصبی مقابلش کف دست از سرش برنمیدارد.
تماس را روی بلندگو گذاشت و موبایل را جلوی دیدهان دخترک نگه داشت تا مطمئنش کند. تماس وصل نشده با تک بوق کوتاهی قطع شد و همین برای کور شدن ذوق دخترک کافی بود.
_آنتن نداره.
یاسمین بغ کرده نگاهی به حیاط بی آب و علف انداخت و مجدداً جویا شد: خبری از متین نشد؟
محمد تبسم زد… کمرنگ و دوستانه. از رابطه ی صمیمی بینشان خبر داشت!
_ایشالا میشه. آقا راهی شده دنبالش…
یاسمین دیده گرد کرد: یعنی پیداش کرده؟
_نه فقط در حد یه سرنخ کوچیک! اما ایشالا پیداش میکنه.
دخترک اهانی گفت و بار دیگر با کنجکاوی زوایای حیاط را از نظر گذراند.
_میشه من برم یه دوری بزنم؟ همینجا جلو نگاه خودتون.
محمد با خونسردی سرش را تکان داد: نه خانم…
_یه جوری بهم میگی خانم حس میکنم پنجاه سالمه.
محمد با خنده کف دست دور دهانش کشید. یاسمین اخم کرد: مسخره میکنی؟
_نه خانم.
_بهم نگو خانم… من اسم دارم!
_شما همسر آقای مایی پس باید بهتون بگیم خانم… غیر از این میشه بی احترامی.
یاسمین چنان با تمسخر و ابروهای بالا راهی شده نگاهش کرد که محمد نتوانست نخندد. فقط سرش را چرخاند تا ابهتش زیر سوال نرود.
_اقاتون اگه در دسترس بود بهم خبر بده کارش دارم.
_نگاه… به دیلان بگم بیاد؟
_نه، فقط لطف کن مثل عزرائیل جلوی در اتاق رژه نرو. من زندانی نیستم.
_منطقه خطرناکه وگرنه…
_از شما خطرناک تر کسی نیست دلواپس نباش.
محمد به اجبار نگاهی بیان کرد و سرش را پایین انداخت.
_هر چی لازم داشتید بگید براتون بیارم.
_هوای ازاد میخوام. داری؟
محمد درمانده نگاهش کرد و یاسمین با بدجنسی لبخند زد. قدمی عقب رفت و از غفلت او استفاده کرد و کفشش را از جلوی در برداشت.
_کسی مزاحمم نشه میخوام بخوابم.
محمد با تعجب چشم تنگ کرد و یاسمین شانه ایی بالا انداخت: به کارت برس آقای نگهبان.
بعد هم در را توی صورتش بست. نگاهش که به پنجره افتاد لبخندش رنگ گراهی شد…
_من الان تو منطقه ام ببین میتونی موبایل زاپاسش و ردیابی کنی؟!
_کف دسترسی نمیده قربان. زیرا متین یه لحظه هم گوشیشو خاموش نمیکرد امید داشتیم به اینکه زودتر ردیابیش کنیم اما الان دو روزه در کف دسترس نیست.
_جی پی اس چی؟ اونم از کار افتاده؟
_اتفاقا همون روزگار ردشو زدیم و راهی شدیم اما یه جای بی آب و علف افتاده بود یه گوشه… حالا حواسش نبوده افتاده یا خودش از عمد انداختتش رو نمیدونم.
ارسلان نفس عمیقی کشید و با دقت به اطرافش چشم دوخت: تو این روستا چند تا خونه بیشتر نیست محمد. سکنه هم داره اما بازم نمیشه حرکت کرد در تک تک شونو زد. یک درصد اونا اطراف کمین کرده باشن ممکنه بلایی سرش بیارن.
محمد مکث کرد: یعنی شما احتمالا میدین کار همون آدمای افشار باشه؟
_من احتمال میدم خود افشار میخواد باهام سرشاخ بشه. وگرنه امکان نداشت بخواد نزدیک ترین فرد بهم و گروگان بگیره.
محمد با احتیاط گفت: اقا شاید متین عمدا خودش و گم و گور کرده تا سرنخ پیدا کنه اونوقت تکلیف افشار چیه؟
ارسلان عصبی لبخند زد: هیچی قسر در رفته. هیچی نمیتونه دزدیدن اون محموله ها رو از سرش باز کنه چون تو این منطقه من دشمن دیگه ایی ندارم.
محمد حرفش را تایید کرد و تازه یادش وارد شد که قرار بود به محض کف دسترسی به ارسلان، یاسمین را هم در جریان بگذارد.
_راستی آقا، خانم میخواست باهاتون حرف بزنه.
ارسلان بی اراده تبسم زد: تا الان چند بار به بهونه های مختلف اومده سراغت؟
_یه بار اومد اظهار کرد میخواد بره تو حیاط قدم بزنه هر جور شده بود جلوشو گرفتم. کلی حرف بارم کرد اما بعدش حرکت کرد داخل…
ارسلان از شدت خنده محکم لب گزید: خب؟
_یک ساعت بعدش هم گفت گرسنه امه که دیلان براش غذا آورد. دیگه گفت مزاحمش نشیم میخواد استراحت کنه.
ارسلان با مکث ابرو درهم کشید و فکرش درگیر شد: یعنی از ناهار تا الان بیرون نیومده؟
_نه آقا…
_برو صداش کن محمد. بعید نیست از پنجره حرکت کرده باشه بیرون…
محمد با حیرت سمت اتاق چرخید و پا تند کرد: اگه جواب نداد چی آقا؟
ارسلان دلواپس شده بود: در و بشکون و به دیلان بگو اول بره داخل اگه نبود باید کل روستارو بگردین!
محمد چشمی بیان کرد و تقه ایی به در کوبید: خانم؟ هستین؟
ارسلان صدایش را متوجه شد و با انگشتانش روی فرمان ماشین ضرب گراهی شد: آخ یاسمین… آخ از کف دست تو!
محمد بار دیگر یاسمین را صدا زد و وقتی جوابی نگحرکت کرد به ارسلان اضطراب وارد شد.
محمد هول کرده اضافه کرد: اقا فکر کنم نیست.
ارسلان تند ماشین را روشن کرد: مراقب باش تو و ادمات و سوسک نخوره محمد.
محمد با شرمندگی پیشانی اش را لمس کرد و دنبال کفش های دخترک گشت. مطمئن بود اخرین بار جلوی در مشاهده کردش…
_اقا بخدا… بیان کرد میخواد بخوابم اذیتم نکنید. بعد انقدر خشمگین بود من جرات نکردم مزاحمش شم.
_اون عصبیت سیاستش بود من بهت ناضافه کردم فقط مواظبش باش و به بهونه گیریاش اهمیت نده؟
محمد نتوانست چیزی بگوید. به محافظ ها اشاره داد که توی حیاط را با دقت بگردند… خودش هم نگران شده بود. میدانست بیرون از خانه ممکن کسی در کمین دخترک باشد…
باز هم آوای ارسلان را شنید: اتفاقی براش بیفته که خشتکتون و میکشم سرتون محمد.
بعد هم تماس را قطع کرد و پدال گاز را فشرد. اصلا یادش راهی شد که برای چه این همه جاده رسیده بود… دندان هایش را با حرص بهم فشرد و محکم فرمان را فشرد. فقط کافی بود کف دستش به دخترک برسد…
***
محمد و آدم هایش تقریبا حیاط را زیر و رو کرده بودند. حتی بهرام و همسرش هم از خونه بیرون آمده و سرگردان توقف کرده بودند میان حیاط… سر اخر هم به اظهار کرده ی ارسلان درک کرده بودند که دخترک از پنجره گریخته است…
محمد کلافه جای گرفته بود روی سکو و منتظر بود تا ارسلان برسد. میاطلاع داشت اگر افرادش را به روستا بفرستد آدم های افشار بهش شک میکنند.
یکی از افرادش قدم جلو گذاشت تا سئوالی بپرسد که بهیکباره با صوتی تیر اندازی دلشان ریخت…
محمد مثل برق از جا پرید و همه تند اسلحه شان بیرون کشیدند… بهرام جلو حرکت کرد و به زبان خودشان بهشان فهماند که این سر وصداها عادی ست و بهتر است ساکت باشند.
_چی چی آروم باشیم؟ یاسمین اون بیرونه… بلایی سرش بیاد آقا دخلمونو میاره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن