_کاری از دست من واسه سکته کردن تو برنمیاد.
یاسمین لب برچید و ارسلان به رختخوابش برگشت.
دخترک با ترس به در و دیوار نگاه میکرد… سر روی زانویش گذاشت و در دل دعا کرد تمام این لحظات کابوس باشد. راضی بود برگردد به عمارت و همان اتاق و تنهایی با کابوس های شامگاهانه اش بجنگد ولی ترس اینکه هر لحظه ممکن بود یکی در را باز کند و داخل بیاید تمام وجودش را میلرزاند!
اتاق گرم بود ولی حس میکرد کف دست و پایش یخ زده…
نگاه ارسلان یک لحظه ازش کنده نمیشد که یک آن با صدای وحشتناکی که در فضا پیچید یاسمین جیغ خفیفی کشید و پا گذاشت روی تمام افکار و خط قرمز هایش و سمت ارسلان دوید.
ارسلان تبسم زد و یاسمین با ترس خودش را زیر لحاف کشاند و تن به تن او چسباند…
_یه وقت کف دستت نره تو دیده من!
دخترک محکم پلک بست و سرش را توی بالشت او قایم کرد: تو رو خدا تو این موقعیت دیگه اذیتم نکن.
لبخند ارسلان تکرار شد و یاسمین جویا شد: میگم ممکنه یهو حمله کنن اینجا؟
_حمله؟ مگه جنگه؟
_من میترسم ارسلان بخدا تا حالا تو همچین موقعیتی نبودم.
ارسلان چرخید روی پهلو و زل زل نگاهش کرد. از مشاهده کردن چشم های براق و رنگی اش لذت میبرد… جنگل بود اما انگار مهتاب و ستاره ها درونش میدرخشیدند.آسمانی سبز…
سکوتش که طولانی شد یاسمین سرش را بالاتر برد: چیشد؟ از مسخره کردنم خسته شدی؟
زبان ارسلان به اعترافی باز شد که صداقت در ان موج میزد: نمیشه از تو خسته شد یاسمین.
یاسمین جا خورد انگار منظورش را اشتباه درک کرد: چرا؟ بسیار برات مفرحم؟
ارسلان خندید و دخترک با حرص خواست ضربه ایی بهش بزند که او زودتر کف دستش را گرفت و بدون مکث یا ذره ایی ترمتوجه شد در آغوشش گراهی شد. قلب یاسمین ریخت ولی ارسلان پر شد از حسی که در عین ناب بودن مثل مسکنی قوی توی رگ هایش پخش میشد.
معتاد شده بود به عطر تنش؟!
_هیچی اندازه ی تو به من حس زیستن نمیده دختر.
شاید هم نفس هایش مثل مخدری قوی تمام هوش و حواسش را میبرد…
_ارسلان؟
_انقدر از من بدت میاد که رغبت نکنی تو بغلم بخوابی؟
یاسمین آب دهانش را سخت قورت داد: نه!
_نه؟
_من از تو بدم نمیاد ارسلان.
نفس های بی طاقت روی پوست سرش پخش شد: پس چرا شبا کنارم نمیخوابی؟
_چراکه… چراکه که…
_چراکه زن و شوهر واقعی نیستیم نه؟
یاسمین با درماندگی سرش را بالا برد و نگاهش کرد. زبانش بسته بود اما قلبش… چیزی را فریاد میزد که شاید ممنوعه ترین حس جهان بود!
_من هر وقت که قلبم بخواد میتونم تصاحبت کنم یاسمین.
صدایش آهسته بود و لحنش خنثی اما همین خونسردی اش برای نشاندن بغض توی گلوی او کافی بود.
_زنمی و با این همه ناز و ادا جلوم راه میری… چرا باید از دختری که تمام و کمال مال خودمه بگذرم؟
قطره اشکی لجوج از زیر پلک دختر سر خورد: چرا میگذری؟
ارسلان با تبسم کف دست روی گونه اش کشید. حتی صورتش هم از استرس یخ زده بود…
_من حیوون نیستم میفهمم چقدر ازم میترسی. همین الانشم…
_من نمیترسم ارسلان. اگه دعوام نکنی و سرم داد نزنی نمیترسم…
_اگه بخوام ببوسمت چی؟
انگار کسی از قد بلندی پرتش کرد و تمام انرژی اش برای یک نفس عمیق خرج کرد و باز هم ریه هایش جواب نداد. ارسلان سر جلو کشید و دخترک حتی نتوانست تکان بخورد. باید سر حرفش میماند. سر حسی که تازه توی قلبش جوانه زده بود. باید با این ترس های مسخره میجنگید…
یک نفس مانده بود به وصال لب هایشان که ارسلان با دیدن مردمک های ثابت چشمان او محکم پلک بست و پا گذاشت روی میل داشته ی دل بی قرارش و عقب کشید ولی کف دست هایش را از دور تن دخترک باز نکرد.
تازه پلک هایش گرم شده بود که با شدت گحرکت کردن نور پشت پلک هایش کلافه چشم باز کرد… کف دست روی صورتش کشید و نگاهش به ارسلان افتاد که پشت بهش از حرکت ایستاده و دکمه های پیراهنش را میبست!
تا خود صبح در آغوش حتی پلک هم نزده و فقط توانست تعداد نفس های ارسلان را بشمرد. انگار او هم به وجودش نیاز داشت که یک لحظه هم قفل بازوانش را باز نکرد و تا صبح با ساکتشی عجیب عطر تنش را نفس کشید!
لحاف را کنار زد تا صاف سرجایش بنشیند که با درد عجیبی که توی سرش پیچید تنش سست شد و روی آرنجش افتاد و آخش دررسید. ارسلان با تعجب برگشت به چهره ی آشفته اش خیره ماند…
کوچکترین نشانه ایی از رفتار شامگاه قبل توی چهره اش نبود و اخم هایش مثل همواره در هم گره شده بود.
_چیکار میکنی اول صبحی؟
یاسمین دستش را گراهی شد و روی تشک نشست. خسته بود و بی خوابی داشت جانش را میگرفت…
_سرم بهشدت درد میکنه.
_منم اگه تا صبح پلک روهم نمیذاشتم سرم درد میگرفت… طبیعیه!
یاسمین از متلکش گذشت. به سفره ی کوچک صبحانه روی زمین خیره شد و دنبال ساعت روی دیوار گشت…
_ساعت هفت.
_خب الان باید جایی بریم؟
_اره یه کار فوری برام پیش اومده.
یاسمین لحاف را کنار زد: خب زودتر آوام میکردی آماده شم الان که…
_تو بخواب یاسمین من باید تنها برم.
دخترک با تعجب نگاهش کرد و ارسلان کمی از غلظت اخم هایش کاست: نمیتونم ریسک کنم و بذارم بیای. کف دست تنهام و شاید اتفاق بدی بیفته… همینجا بمون تا نیم ساعت دیگه بچه ها میان تو حیاط که مراقبت باشن.
قلب یاسمین شور افتاد: خب… خب اگه واسه خودت اتفاق بدی بیفته من چه خاکی تو سرم بریزم؟
نگاه ارسلان بی حرف بهش ماند و یاسمین تازه متوجه جمله اش شد. با خجالت سر پایین انداخت تا زیر برق نگاه او آب نشود… دل مرد مقابلش اما شده بود گنجشکی که برای رهایی از قفس بال و پر میزد…
_میترسی من نباشم؟
گردن یاسمین روی شانه خم شد و آب دهانش را سخت قورت داد. میهراسید از نبودنش و این چیزی نبود که انکارش کند. سعی کرد عقلش را به کار بیندازد تا دلش برایش تصمیم نکرد.
_اره خب اگه تو نباشی من تک و تنها اینجا چیکار کنم؟
ارسلان نیشخند زد: نگران نباش نمیذارم بلایی سرت بیارن.
یاسمین لب برچید و معده اش با دیدن نان محلی به جنب و جوش افتاد. سردرد اما ولینش را بریده و به سختی نگاهانش را باز نگه داشته بود!
ارسلان کمربندش را بست و کنار سفره جای گرفت: پاتو از این اتاق بیرون نمیذاری یاسمین. منطقه ناامنه و این پیرمرد و زنش هم با ترس و لرز اینجان. پس فکر نکن میتونن مراقبت باشن…
_تا کی تو اتاق بمونم اگه دسشویی داشتم چی؟
_دسشویی کنار همین اتاقه اما تنها نرو. یه ساعت دیگه محمد میاد اینجا پشت در وامیسته هر کاری داشتی بگو دیلان و بفرسته اینجا.
یاسمین لب گزید: من به محمد چی بگم اخه؟ خجالت میکشم.
ارسلان استکان چایی را یک نفس بالا رفت و دست دور دهانش کشید: فقط بگو دیلان و بفرسته پیشت.
یاسمین باشه ایی اظهار کرد و سر روی بالشت گذاشت.
_تاکید میکنم از اینجا بیرون نرو چراکه ممکنه این اطراف عقرب باشه و…
_چی؟
صوتی جیغش چنان توی اتاق پیچید که ارسلان با حیرت برگشت و نگاهش کرد و کم مانده بود استکان از کف دستش بیفتد.
_چته دیوونه؟
_شوخی میکنی دیگه؟ عقرب؟ عقرب چیه لعنتی؟
ارسلان نفس عمیقی کشید: من چرا باید باهات شوخی کنم یاسمین؟
_من پامو از اینجا بیرون نمیذارم ولی دیگه اینجوری منو نترسون.
ارسلان لب بهم فشرد و دخترک لحاف را تا زیر گلویش بالا کشید: الان فکر کردی من میتونم بخوابم؟ همش باید توهم بزنم.
_تو اتاق که نمیاد. اطراف خونه ممکنه…
یاسمین لحاف را روی سرش انداخت و ارسلان با صدای ارام بیان کرد: الان زمستونه زیاد بیرون نمیان ولی چون اینجا قدیمی و متروکه ست بهت اضافه کردم که مراقب باشی.
یاسمین سکوت کرد ولی ارسلان صدای نفس های سریعش را میشنید. سریع راهی شده بود انگار…
_گرسنه نیستی؟ این نون و دیلان خودش درست کرده ها…
_با من حرف نزن.
ارسلان تبسم کمرنگی زد. قد بلند شد و کاپشنش را پوشید.
_باشه حرف نمیزنم دارم میرم اما شکم گشنه نخواب واسه معده ات ضرر داره خانم کوچولو.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن