رمان گرداب پارت ۴

وحشت کردم و نگاهامو محکم روی هم فشردم و وقتی باز کردم دیگه کنارم نبود..

فقط میتمایل داشت منو بترسونه؟..

لعنتی..مگه دیوه که اینقدر ازش میترسی…

کودکانه تو قلبم اعتراف کردم از دیوم ترسناک تره..نگاهاش میخواد ادمو بخوره..

پوزخندی به فکر خودم زدم و برگشتم تو اشپزخونه..

تنگ اب رو به همجاده یه لیوان گذاشتم روی میز و لب زدم:
-نوش جان..

حرکت کردم برم تو اتاقم که اسممو صوت کرد و باعث شد بایستم و برگردم طرفش:
-بله؟

سرم همچنان پایین بود و از خجالت نمی تونستم تو نگاهاش نگاه کنم..

لقمه اش رو قورت داد و بدون نگاه کردن بهم، همینطور که سرگرم بشقابش بود اضافه کرد:
-چرا خودت نمی خوری؟

از گوشه ی چشم نگاهی به صورت خونسردش انداختم:
-من بعد می خورم مزاحم شما نمیشم…

پوزخندی زد و یه قاشق بزرگ خورشت روی برنج های تو بشقابش ریخت و گفت:
-مزاحم نیستی..بشین بخور..

لبمو گزیدم و روبروش نشستم و یکم برنج کشیدمو منم اروم شروع به خوردن کردم..

باید امروز باهاش حرف میزدم..باید یه جوری راضیش میکردم که حتما منو نگه داره..
.

شاهین خان همین امروزگار و فردا زنگ میزد و من باید نوید اینجا موندنم رو بهش میدادم وگرنه یه روزگار خوش واسم نمی گذاشت..

که اینم با این اخلاق اقا سامیار کار سختی به نظر میومد…

از طرفی هم مگه من می تونستم با این پسر که معلوم بود خیلی بی اعصابه تو یه خونه بمونم..

دو بار دیگه اون قیافه ای که سرخ میشد و رگ های گردن و پیشونیش میزد بیرون رو میمشاهده کردم..

و اون فریادهایی که از ته حنجره میزد و باعث میشد آواش خش دار و گراهی شده بشه رو میگوش دادم، درجا سکته میکردم…

من کجا همچین کسی دور و برم بوده که بلد باشم با اینجور اخلاقی بسازم…

همینکه مجبور بودم مقابلش سکوت کنم کلی عذاب بود واسم..خورد میشدم و احساس حقارت می کردم…

تو سکوت دو تا بشقاب برنج با اشتها خورد و انگار اینقدر بهش چسبیده بود که اخلاقش کمی بهتر شد..

عمه ام درست میاضافه کرد..راه رام کردن مردها شکمشون و زیر شکمشونه…

شکمشو که امروزگار من سیر کردم و زیر شکمشم دیشب اون دختره..باید هم خوش اخلاق باشه دیگه..

با یاداوری دیشامگاه باز حالم بد شد..اه چندشا..

سامیار صنقلبیشو داد عقب و همینطور که کشیده میشد با لحن ملایمی گفت:
-ممنون خیلی خوشمزه شده بود…

از تعریفش بی اختیار شاد شدم و تبسمی زدم:
-خواهش می کنم..خرسندم دوست داشتین..

سرشو تکون داد و داشت میرفت بیرون که به‌سرعت کشیده شدم و گفتم:
-میشه یکم حرف بزنیم؟
.

جلوی در اشپزخونه مکثی کرد و باز اون نگاه وحشیش رو انداخت تو نگاهام و کمی خیره نگاهم کرد…

باز نفسم از اخم های درهم شده و لبای بهم فشرده شده اش حبس شد ولی نگاهمو ازش نگحرکت کردم..

نمی خواستم پی به ضعفم ببره…

احساس کردم نگاهش از تو دیدهام واسه چند لحظه روی لبام خیره موند ولی پلک که زدم دیدم سرشو چرخونده و داره میره بیرون…

حتما اشتباه دیدم دیگه..

بی اختیار کف دستمو بردم سمت لبام و اروم انگشتامو روی لبای درشت و قلوه ایم کشیدم..

داشتم فکرای رویایی و غیرممکن میکردم که صدای سامیار منو به خودم اورد:
-یه چایی بزار بعد بیا حرف بزنیم..

باشه ای اظهار کردم و کتری برقی رو اب کردم و روی پایه اش گذاشتم و تا ابش جوش بیاد مشغول جمع کردم میز شدم…

داشتم چایی تو دو تا فنجون میریختم که فکرای دخترونه ی چند لحظه قبلم باز اومد تو ذهنم…
یهو به خنده افتادم..

فکر کن این سامیار که امروز اونطوری سرم نعره میزد بخواد رمانتیک و عاشقانه منو ببوسه..

عمرا اگه همچین چیزی بشه..اما خدایی همه ی دخترایی که باهاش بودن حق داشتن به قول شاهین خان با یه نگاه برن تو بغلش…

سامیار به‌شدت بسیار خواستنی بود..

می تونستم بگم دلربا ترین و با ابهت ترین پسری بود که تا حالا مشاهده کرده بودم…

حتی به خودمم حق میدادم که اونطوری فکر بوسیده شدنم توسط سامیار تو ذهنم نقش ببنده..

هر دختری ارزوی همچین پسری رو داشت…
.

سری به تاسف واسه فکرای خودم تکون دادم و تو قلبم تشر زدم:
-خفه شو سوگل..به‌شدت بی حیا شدی..

لبامو جمع کردم و کنار فنجون های چای قند و کمی شکلات هم گذاشتم و با برداشتن سینی از اشپزخونه زدم بیرون…

با نفسای عمیق سعی کردم خودمو اروم کنم..

فنجونشو کنارش روی میز گذاشتم و خودمم روبروش نشستم..

چطور باید خواسته امو بهش می گفتم؟

همین الانم بیاد لطف و محبتش اینجا بودم وگرنه کی قبول میکرد یه غریبه رو بیاره تو خونه اش و واسه خودش دردسر درست کنه…

برخلاف ظاهر سرد و حرکت کردار خشنش انگار دل مهربونی داشت..اینو بودنه من تو این خونه ثابت می کرد…

شاید می تونستم با قلقلک دادن حس ترحمش توجهشو جلب کنم..

این نهایت پستی و بی معراهی شدی بود اونم در مقابل لطفی که بهم کرده بود ولی من جادهه دیگه ای نداشتم….

باید به هر طریقی شده راضیش کنم وگرنه جونمون تو خطر میوفته…

نگاهی بهش انداختم که با پوزخند کجی کنج لبش داشت به گوشیش نگاه می کرد و انگار چیزی میخوند…

هر لحظه پوزخندش پررنگ تر میشد..

شاید الان نباید تمایل داشتمو بگم..ممکنه عصبی باشه و بد برخورد کنه…

اما مرگ یه بار شیونم یه بار..بگم و خودمو خلاص کنم..

دستامو تو هم پیچیدم و با استرس صداش کردم:
-اقا سامیار؟

با کمی مکث گوشی رو انداخت کنارش و سرشو چرخوند طرفم و خیره نگاهم کرد:
-بله..

از نگاه خیره اش هول شدم ولی به حرف اومدم:
-من..می تونم..یعنی..میشه..واسه….

حرفمو قطع کرد و منم خشک شده خیره موندم بهش….

اخم هاش گره خورده و آواش تقریبا خشن شده بود که محکم و با ابهت گفت:
-نـــه….
.

چشمهام گرد شد و با بهت بهش چشم دوختم..حتی نذاشت حرفمو کامل کنم..چی نه؟..

حتما متوجه شد چی میخوام بگم..ولی اخه چطور…

اشک تو چشمام جمع شد و سرمو پایین انداختم و با بغض اضافه کردم:
-چی نه؟

بعد از کمی خاموشی صوتش با لحن قبلی بلند شد:
-متاسفم ولی نمیتونی اینجا بمونی..همین دو روزگار هم کلی دردسر کشیدم..بهتره به فکر یه جایی واسه خودت باشی…

با انگشتم اشک گوشه نگاهمو پاک کردم و لرزون گفتم:
-منم واسه همیشه نمیخوام بمونم..فقط اجازه بدین یه مدت اینجا باشم تا یه جا پیدا کنم واسه موندن..خواهش میکنم…

نگاه خیره و مصممش می اظهار کرد که کوتاه نمیاد ولی منم چاره ای جز راضی کردنش نداشتم..

حتی به بدترین شکل ممکن..یعنی گذاشتن خودم دراختیارش..

هرچند بعدش چیزی ازم باقی نمیموند ولی حداقل اینطوری زندگی تنها کسی که واسم مونده بود رو نجات میدادم…

اشکام با سرعت ریخت روی صورتم و نالیدم:
-شما که اینقدر بهم لطف کردین و نذاشتین اون شب تو کوچه خیابون بمونم..این لطفم درحقم بکنین..من هرجور بتونم جبران میکنم….

خودمو کشیدم سر مبل و اشکامو با پشت کف دست پاک کردم و تمام خواهشمو ریختم تو نگاه و صدام:
-اقا سامیار قول میدم تموم کارای خونتون رو انجام بدم..گردگیری جارو نظافت..صبحانه ناهار شام رو سرموقع ولیده میکنم..حداقل چند روز بمونم اگه دیدین دارم دردسر درست میکنم اونوقت خودم میرم..

وقتی مشاهده کردم اخماش کمی باز شده با بغض و گریه ی بیشتر نالیدم:
-خواهش میکنم ناامیدم نکنین..من جز خونه ی عمه ام با اون پسر و شوهره کثافتش جایی رو ندارم برم..من قول میدم چیزی بیشتر از یه کلفت اینجا نباشم..هرکار بگین میکنم…
.

با اخم نگاه از صورتم گحرکت کرد و گوشه ی لبشو جوید..

با استرس بهش خیره شده بودم تا ببینم چه جوابی میده..

خدایا..میدونی اگه اینجا نمونم چی میشه؟..میدونی چه بلایی سرمون میاد؟..خواهش میکنم نه نگه…

شتاب‌زده سریع تو قلبم داشتم صلوات میفرستادم و پیش خدا التماس میکردم که نگاهشو برگردوند تو صورتم…

یه جور موشکافانه و یه جور خاصی نگاهم میکرد که مورمورم شد..

چرا اینجوری نگاه میکنه؟..یه جوری که انگار بدون هیچ لباسی جلوش ایستادم…

قلبم هری ریخت..نکنه یه فکرای شومی تو سرش اومده باشه..

از این پسری که هیچ دختری رو رد نمیده و همه ی فکر و احساسش تو تختش خلاصه میشه، هیچ کاری بعید نیست…

شاید واسه منم داره نقشه میکشه…

تو قلبم طوفان به پا شد و مطمئنم رنگم پرید و متوجه شد ولی به روزگاری خودش نیاورد..

من فقط همین نجابت و پاکیم واسم مونده بود..نمی تونستم اینو هم خرج این کار بکنم..

باید هرطور شده از حریم دخترونه ام که تا حالا حتی احساسش هم خرج هیچ مردی نشده، تا پای جون دفاع کنم…
.

دوباره حواسم راهی شد پی سامیار که با همون حالت نگاه و پوزخندی گوشه ی لبش نگاهشو یه دور از بالا تا پایین و برعکس روی تنم کشید…

روی لبام مکث کوتاهی کرد و بعد مجدداً به چشمام خیره شد…

صداش مثل همواره محکم و جدی بود اما دیدهاش….

امان از دیدهاش…

-اوکی..میتونی تا وقتی یه جا واسه خودت پیدا کنی اینجا بمونی..اما اینجا یه سری قوانین داره که من به شدت روشون حساسم..یک و مهمتر از همه تو هیچ کاری فضولی نمیکنی و اینجا باید هم کور بشی ، هم کر و سرت تو کار خودت باشه..

مکثی کرد و با تمسخر و همون لحن محکم ادامه داد:
دو..هرموقع مهمون داشتم میری تو اتاقت و تحت هیچ شرایطی بیرون نمیایی..نمیخوام اتفاق دیشب تکرار بشه..حتی فالگوشم نباید بایستی..درو قفل میکنی و گوشاتو میگیری و میخوابی…

وای باز یاد کار دیشامگاهم افتادم و از خجالتم گر گحرکت کردم..چرا هی به روم میاورد..من که عذرخواهی کردم…

با انگشتاش عدد سه رو نشونم داد و با تحکم ادامه داد…

اون قوانینشو میاظهار کرد و منم گوش میدادم و بالاجبار همه رو قبول میکردم ولی یه ثانیه هم از فکره نگاه چند لحظه قبلش بیرون نمیومدم…

چرا اونطوری نگاهم میکرد؟..

یعنی می میل داشت با اون نگاه چیزی بهم بفهمونه؟…
.

************************************************

سه چهار روزگار بود که تو خونه ی سامیار بودم ولی هنوز اتاقشو نمشاهده کرده بودم..

کاری به همدیگه نداشتیم تو این مدت..من غذاشو اماده میکردم و اون میخورد و وقتیم مهمون داشت جلوتر بهم میاظهار کرد که تو اتاق باشم و بیرون نیام…

این چهار روز دو شبش رو مهمون داشته و من تو اتاقم بودم..

انگار بدجور تب اقا سامیار تند و داغ بود…

این دوشامگاه هم همون دختری که شب اول اورده بود رو میاورد که تازه فهمیده بودم اسمش النازه و به شدت روی سامیار احساس مالکیت داشت…

گاهی میشنیدم با زیرکی و عشوه و بسیار زیرپوستی از وجود من تو این خونه ابراز غمگینی میکنه…

ولی چیزی که خیلی واسم جالب بود حرکت کردار سامیار بود..هرکار خودش میخواست میکرد و حرف دیگران کوچکترین اهمیتی واسش نداشت و طوری حرکت کردار میکرد که انگار اصلا همچین حرفی نشده…

خیلی از این راهی شدارش خوشم میومد..حرفش یکی بود و حتی اگه اشتباه بود هم باز از حرفش برنمی گشت…

تو این چند روزگار هنوز موفق نشده بودم کنجکاوی کنم و حتی تو اتاقشم تا الان ندیده بودم..

می هراسیدم به ‌چیزی شک کنه و اونوقت یه لحظه هم نگهم نمیداشت..

قلب و جراته حتی یه سرک کشیدن تو اتاقشم نداشتم..

ولی امروزگار دیگه قلبمو قرص کردم و با کلی دعا و صلوات، وسایل گردگیری رو برداشتم و با یه سطل بزرگ اب راهی شدم سمت اتاقش…

دست و پام میلرزید و دلم محکم میکوبید..
.

نگاهی به ساعت انداختم..

هنوز تا اومدنش چند ساعتی وقت بود ولی می ترسیدم مثل هرروزگار نیاد و یه وقت کاری داشته باشه و زودتر از همواره برسه خونه…

شانس من اینقدر گند بود که همچین چیزی اصلا بعید نبود..

وسایل گردگیری رو اورده بودم که اگه رسید یه بهونه داشته باشم..

اروم کف دستمو روی دستگیره ی در اتاقش گذاشتم..

کف دستم به شدت میلرزید و میدونستم اگه الان سربرسه خودم خودمو لو میدم…

خداروشکر در اتاقشو قفل نکرده بود..

حرکت کردم داخل و سطل و کف دستمال و تی رو گذاشتم همون وسط و مات و مبهوته دلربایی و بزرگیه اتاق شدم…

یه اتاق فک کنم ۵۰ متری اسپرت و شیک که تمام وسایلش به رنگه قرمز و مشکی بود..

تخت دونفره بزرگ مشکی با روتختی قرمز و دوتا پاتختی دو طرفش که اباژور پایه کوتاه و قرمزی روی هرکدومش قرار داشت…

اتاقش یه تراس دلبرم داشت که رو به محوطه ی پر از درخت و گل پشت ساختمان باز میشد اما من تا حالا نراهی شده بودم اونجا…

روبروی تخت یه ال ای دی بزرگ و زیرش هم وسایل صوتی تصویری قرار داشت…

اتاقش حمام و دستشویی هم داشت و یه کیسه بوکس مشکی و زیبا هم وسط اتاق اویزون بود..

خیلی از اتاقش خوشم اومد..شیک و پسرونه بود..

مخصوصا اون کیسه بوکسش که قلبم میتمایل داشت یه بار مشت زدن بهش رو امتحان کنم..

کف دست از متوجه شد زدن اتاقش برداشتم و واسه اینکه دیر نشه و یه وقت سرنرسه، مشغول تمیزکاری شدم..

هرچند که اتاقش اونقدرا هم کثیف نبود و فقط یکم نامرتب بود…
.