رمان گرداب پارت ۳

هرکاری از کف دستم برمیومد واسه خونه اش انجام دادم تا شاید واسه کلفتی هم شده نگهم داره..

ساعت ۵عصر شده بود و بدون اینکه چیزی بخورم بی وقفه کار کرده بودم..

کار سالن که تموم شد حرکت کردم تو اشپزخونه و بعد از چک کردن یخچال شروع به درست کردن غذا کردم..خداروشکر یخچالش پر بود..

واسش قرمه سبزی درست کردم چون معمولا همه ی مردا این غذارو عاشق شدن..

برنج رو گذاشتم دم بکشه و زیر قابلمه ی قرمه سبزی رو هم کم کردم تا دلنشین جا بیوفته و خوشمزه بشه..

رفتم لباسمو با یه شلوار جین و پیمسیرن بلند تا بالای زانو و شال مشکی ساده عوض کردم و دوباره برگشتم تو سالن..

ساعت تازه ۷ بود و می دونستم تازه ۹ از شرکت میاد بیرون..

روی مبل جای گرفتم و نگاهی به دور خونه انداختم..حتما یه جایی گاوصندوقی چیزی داره که اسناد مهمشو قایم کنه..

شاید تو اتاقش باشه..صد در صد همونجاست..‌

من از ترسم واسه گردگیری هم نرفتم تو اتاقش حالا چطوری برم جاسوسی…

مخمو به کار انداختم و مصمم شدم چند روز اول فقط اعتمادشو بدست بیارم..حتی اگه از جابجا شدن یه خودکار تو اتاقش بهم شک کنه بدبخت میشم…

اصلاشاید دوربین داشته باشه تو خونه..چطوری من غریبه رو اینجا ول کرده و رفته..حتما قلبش به یه جا قرص بوده دیگه…

از این فکر تنم لرزید..وای خدایا تو چه بدبختی گیر افتادم..
.

یه شبکه که فیلم داشت رو گذاشتم و مشغول مشاهده کردن شدم..

یه نگام به فیلم بود و یه نگام به ساعت که نزدیک اومدنش شد برم میز رو بچینم واسش..

هرطور بود تا یه ربع به ۹ خودمو سرگرم کردم و بعد کشیده شدم..

اهی کشیدم و راهی شدم تو اشپزخونه..چه کارایی مجبور بودم بکنم..دلم میخواست بشینم گریه کنم از بدبختی خودم…

با بغضی که هی قورتش میدادم که به اشک تبدیل نشه، میز رو چیدم و واسه خودمم یکم غذا کشیدم و همونجا خوردم و بشقابمو جمع کردم…

دوباره راهی شدم تو سالن..ساعت ۹ونیم شده بود و دیگه باید میومد..

رفتم جلوی ایینه شالمو مرتب کردم و بار دیگر روی مبل قرار گرفتم..

هرچی بیشتر میگذشت اخمام بیشتر میرفت تو هم…خبری از این پسره نبود..

ساعت گذشت و گذشت و گذشت تا شد یازده و نیم..

مدام تو خونه مسیر میحرکت کردم و کف دستامو بهم می پیچیدم تا بالاخره صدای چرخش کلید تو قفل اومد و در اروم باز شد…

نفس عمیقی کشیدم و تا قدم برداشتم سمت در سامیار اومد داخل و نگاهش روی من میخکوب موند..

بهت زده و متعجب مونده بود که من هنوز اینجا چیکار می کنم..

اخماشو کشید تو هم و با همون صدای یخیش اضافه کرد:
-تو هنوز نحرکت کردی؟

باز بغض نشست تو گلوم و حس کردم نگاهام نم دار شد..

تا دهن باز کردم جواب بدم نگاهم به پشت سر سامیار افتاد..

دهنم باز موند..باورم نمیشد..یعنی نمی تونست یه شامگاه تحمل کنه؟..
.

دیدهامو محکم بهم فشردم و باز کردم..فک کردم اشتباه میبینم ولی نه…

یه دختر قد قد بلند و خیلی لوند با ارایشی غلیظ پشت سامیار وارد خونه شد و درو بست..

نفسم حبس شده بود..خدایا چه عکس العملی باید نشون بدم…

فکر کنم سامیار متوجه شد من چقد مستاصل شدم که با همون اخمای گره خورده، سری تکون داد و اضافه کرد:
-برو بخواب فردا حرف میزنیم..

لبمو گزیدم..چقدر احساس بدی داشتم..اضافی بودن..سربار بودن..

الان با خودش میگه عجب غلطی کردم یه بار تمایل داشتم کمک کنم…

دختره مانتوی جلو بازش رو به همجاده شالش دراورد و همون جلوی در اویزون کرد..

کف دستی به شونه ی سامیار کشید و با ناز و قدمای کوتاه بی توجه به من، انگار که اصلا من وجود ندارم، حرکت کرد تو سالن و روی مبل قرار گرفت و پا روی پا انداخت…

یه دکلته بنفش تیره پوشیده بود که پوست سفیدشو به رخ میکشید..به همراه شلوار کوتاه سفید رنگی که تا قوزک پاش بود..

موهاشو لخت دورش ریخته بود..بسیار جذاب بود..من که دختر بودم خوشم اومده بود ازش…

با صوتی سرفه مصنوعی سامیار نگاهم چرخید سمتش که با سر به اتاقم اشاره کرد..یعنی برو تو اتاقت…

دستامو پیچیدم تو هم و اروم و با غصه بیان کردم:
-شام نمیخورین؟

چند لحظه گنگ تو نگاهام نگاه کرد و بعد با لحن ارومتری بیان کرد:
-شام درست کردی؟
.

بله ارومی گفتم و نگاهم چرخید سمت دختره..سنگینی نگاهش داشت اذیتم میکرد..

نگاهم که بهش افتاد مشاهده کردم با حرص و خشمی خفته داره نگاهم میکنه..

حتما آزردهه سامیارو به حرف گرفتم و نمیذارم بره پیش اون..

نگاهمو دزمتوجه شدم که سامیار با لحن ملایم تری اضافه کرد:
-باشه فردا واسه ناهار میخوریم..بیرون شام خوردم…

سرمو تکون دادم و تند از جلوی چشماشون فرار کردم و رفتم تو اشپزخونه..

میز رو جمع کردم و غذارو گذاشتم تو یخچال و با شامگاه بخیر کوتاهی، به سرعت جاده افتادم سمت اتاقم..

از گوشه دیده مشاهده کردم سامیار کراواتشو شل کرد و کتش رو از تنش کند و رفت سمت دختره…

به‌سرعت پریدم تو اتاق و درو بستم و تکیه دادم بهش..
دلم سریع سریع میزد..

این پسره چرا اینطوریه..یعنی نمیتونه یه شامگاه بدون دختر تو تختش سر کنه..

میل داشتم از در فاصله بگیرم که صدای خنده های سرخوش و قد بلند دختره رو شنیدم..

بی اختیار گوشم چسبید به در تا ببینم صوتی سامیار هم میاد یا نه…

صوتی دختره پر از عشوه بود:
-عزیزم این دختره خدمتکارت بود؟

چشمامو محکم بستم و کف دستمو روی سینم مشت کردم..قلبم ریخت و یه حس حقارت بدی وجودمو گحرکت کرد..

بغضمو نگه داشتم و همه ی وجودم شد گوش تا ببینم چه جوابی بهش میده…

صوتش بازم خشک و جدی بود:
-انگار قانون این رابطه رو فراموش کردی..یکی از قوانین چی بود؟..سوال نداریم..هرچی تو این خونه دیدی و شنیدی به تو مربوط نیست..سرت تو کار خودت باشه…
.

یکم از جوابی که بهش داد قلبم خنک و نفسم راحت تر ازاد شد..

دختره با همون لحن پرنازش بیان کرد:
-باشه عزیزم..ببخشید..فقط یکم کنجکاو شدم..

دیگه آوای حرفی ازشون نیومد ولی من همچنان گوشم به در بود تا یه وقت چیزی رو از کف دست ندم…

احتمالا داشتن اروم حرف میزدن چراکه اگه میمیل داشتن کاری بکنن میراهی شدن تو اتاق…

یکم که گذشت بالاخره قلبو زدم به دریا و اروم یکم لای درو باز کردم و سر کشیدم ببینم چه خبره…

با متوجه شدن صحنه ی مقابلم دیدهام گرد شد و نفسم برید..

دختره با لباس زیر رو پای سامیار جای گرفته بود و سخت مشغول لبای همدیگه بودن..

صوتها و ناله های ریز دختره تو گوشم میپیچید..

کف دستم روی در مونده بود و نمیتونستم نگاه ازشون بگیرم..

دهنم خشک شده بود..
دلم انگار تو گلوم میزد..

سامیار دختره رو پرت کرد رو کاناپه و خیمه زد روش و بند لباس زیرشو محکم گرفت کشید و پاره کرد..

نگاهام گردتر شد..چرا اینقدر وحشی شده بود..حرکاتش پر از خشونت بود اما دختره هم انگار بدش نمیومد..

کف دست دختره حرکت کرد سمت کمربند سامیار که به‌سرعت برگشتم تو اتاق و درو اروم بستم..

دستمو روی قلبم گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم..

داشتم دیوونه میشدم..خدایا اینا یکم شرم و حیا ندارن..

پسره نمیگه یه غریبه تو خونمه حداقل یه شامگاه رعایت کنم..
اخه مگه تو کی هستی که بخاطر تو از عیش و نوشش بگذره…

همونجا تکیه دادم به در و جای گرفتم..

اینقدر نشستم تا اینکه صداشون تو راهروی اتاقا پیچید و بعد صدای بسته شدن در اتاق روبرو به گوشم خورد…

با حالی بد خودمو به ‌تخت رسوندم و افتادم روش…
.

**********************************************

روی تخت نشسته بودم ولی جرات بیرون رفتن نداشتم..

میوحشت کردم برم و دوباره با یه صحنه ی بد روبرو بشم..از اینا برمیاد که واسه صبحانه هم بخوان سکـ ـس داشته باشن..

پامو سریع تند تکون میدادم و نمی تونستم نگاهمو از در بگیرم..

منتظر بودم تا شاید صوتم کنه..

دیگه ظهر شده بود که تقه ای به در خورد و صدای سامیارو از پشت در شنیدم:
-سوگل..

ابروهام پرید بالا..این چه زود پسرخاله شده..سوگل..بدون هیچ پیشوند و پسوندی…

از روی تخت قد بلند شدم و درو باز کردم..یه تیشرت سفید ساده و یه شلوارک مشکی تنش بود..

حتی این لباسای تو خونه ای هم بهش می اومد..

با اخم و تعجب نگاهی به سر تا پام کرد و گفت:
-بیداری؟..پس چرا نمیایی بیرون..
-صبح بخیر..

سری تکون داد و پشت کرد بهم و جاده افتاد سمت اشپزخونه..

دویدم دنبالش و با هم وارد اشپزخونه شدیم:
-غذارو گرم کنم؟

بار دیگر سرشو تکون داد و منم غذارو از یخچال دراوردم و سوالی که ذهنمو مشغول کرده بود رو به زبون اوردم:
-مهمونتون راهی شد؟

بی اختیار لحنم کنایه داشت و خودم حس کردم..

وقتی جوابی نگوش دادم میل داشتم بچرخم ببینم چرا جواب نمیده که همون لحظه کف دستی چرخوندم و کمی بعد کمرم محکم کوبیده شد به کابینت پشت سرم و صوتی اخم تو اشپزخونه پیچید…
.

با وحشت دیدهای بسته از دردمو باز کردم و به قیافه برآشفته سامیار خیره شدم که دستاشو دوطرفم به کابینت تکیه داده بود و خم شده بود تو صورتم…

اب دهنمو قورت دادم که با فک منقبض شده و لحنی خشن گفت:
-دیشب که داشتی متوجه شد میزدی و فالگوش توقف کرده بودی گوش دادی در جواب فضولی اون دختر چه جوابی بهش دادم..چی اضافه کردم؟..

وای از خجالت داشتم اب میشدم..از کجا منو مشاهده کرده بود؟..

دیدهامو بستم و سرمو انداختم پایین..

روم نمیشد تو نگاهاش نگاه کنم..خدایا چه کار زشتی انجام داده بودم..رسما یواشکی متوجه شدشون زده بودم…

-چـــی گفتـــــم؟

با صوتی دادش جیغ خفه ای کشیدم و تو جام پریدم…

گریه ام گراهی شد و با وحشت شروع به حرف زدن کردم:
-گف..اظهار کردی..هرچی دیدی و شنیدی..به تو..به تو مربوط نیست..

سرشو تکون داد و بیشتر خم شد تو صورتم:
-افرین..خوبه تو ذهنت نگهش داشتی..این قانون فقط واسه اونا نیست..هرکی بیاد تو این خونه باید طبق قوانین این خونه راهی شدار کنه..روشنه؟..

با بغض سرمو تکون دادم که کمی تو نگاهای پر اشکم خیره شد و بعد یهو راهی شد عقب و از اشپزخونه زد بیرون..

نفس حبس شدمو فوت کردم بیرون و بدنم سست شد..

کف دستمو به لبه کابینت گرفتم تا از افتادنم جلوگیری کنم..دلم داشت از جاش کنده میشد…

بدجور از اون فک فشرده شده و صورت سرخ و نگاهای به خون قرار گرفته اش هراسیده بودم..

مگه من چی اضافه کردم که اینقدر عصبی شد اخه…

خودمو ول کردم روی صنقلبی پشت میز و کف دستامو محکم روی صورتم فشردم..تنم عرق سرد کرده بود..

پوفی کشیدم و کمی که حالم جا اومد قد بلند شدم و با دست و پایی لرزون مشغول گرم کردن غذا شدم…

حالا با این اتفاقات چطور ازش بخوام منو اینجا نگه داره؟..عمرا اگه قبول کنه…

منو چه به این پسره اخه..

همین الان داشت منو سکته میداد..داشتم پس میوفتم از قیافه و دادی که میزد…

اون مرتیکه عوضی شاهین خان چی تو من متوجه شده بود که فک می کرد من از پس این پسره برمیام..

والا دو بار دیگه برخلاف خواسته اش کاری کنم صاف میفرستتم سینه قبرستون..

میز رو مثل شب قبل شیک و مرتب چیدم و برنج و خورشت رو هم گذاشتم روش و حرکت کردم تو درگاه اشپزخونه ایستادم…

پشت به من روی مبل جای گرفته بود و با کانالای ماهواره درگیر بود…

اروم و با خجالت صداش کردم و اظهار کردم:
-اقا سامیار..ناهار ولیده اس..

با طمانینه برگشت سمتم و نگاهی بهم انداخت..

تلویزیون رو خاموش کرد و اروم بلند شد و اومد طرفم…

نزدیک که شد نفسمو حبس کردم و سرمو انداختم پایین..بغلم که رسید مکثی کرد…
.