رمان گرداب پارت ۱۱

***********************************************

رنگم پریده بود و دستام میلرزید..

من نمی دونستم چه اتفاقی بین سامیار و خانواده اش افتاده ولی از حرفای اون شبش با داداشش معلوم بود ازشون خیلی قلبخوره و نمیخواد ببینشون…

اینکه تا متوجه شده بود مادرش حالش بد شده، اومده بود مشاهده کردنش زیاد تعجب برانگیز نبود چون هرچی هم بد یا خوب باشن، بازم خانوادش هستن…

ولی اینکه چرا منو دنبال خودش مسیر انداخته رو اصلا نمیفهمیدم..

مخصوصا با یاداوری رفتاره اون روزه سامان ترسم بیشتر میشد..هنوز یادمه چه متلکایی بارم کرد…

سامیار ماشین رو پارک کرد و نیم نگاهی به من انداخت که منم برگشتم نگاهش کردم…

بسیار عصبانی و گحرکت کرده بود..

سعی میکرد خودشو خونسرد نشون بده ولی دیدهاش طوفانی بود و حال درونشو لو میداد…

ماشین رو خاموش کرد و برگشت مجدداً به جلوش خیره شد و با آوای دورگه ای گفت:
-نترس اینجا کسی با تو کاری نداره..

اب دهنمو بلعیدم و سرمو تکون دادم..

بسیار مطمئن نبودم با من کاری نداشته باشن..با توجه به متوجه شدار قبلی من و سامان…

از ماشین پیاده شدیم و راه افتادیم سمت در سفید رنگی که متعلق به یه خونه ی ویلایی بود..

سامیار با نفس عمیقی زنگ ساده ی کنار درو فشرد…
.

چند دقیقه منتظر شدیم و سامیار کف دستشو بلند کرد که دوباره زنگ بزنه اما همون موقع صدای کیه ی سولین از پشت در کشیده شد…

نگاهی به سامیار انداختم که اخماشو بیشتر تو هم کشید و سرشو پایین انداخته بود..

در اروم روی پاشنه چرخید و همزمان سر سامیار اومد بالا..

دوتا برادر تقریبا با قد و هیکلی اندازه ی هم، چشم تو دیده با حس هایی مختلف به همدیگه خیره شده بودن….

سامیار عصبی، قلبگیر، گرفته و یه حس عمیق که نمی تونستم بفهمم چیه..

سامان ولی چشماش پر بود از دلتنگی..

با بی قراری نگاهشو تو صورت سامیار چرخوند و لباش به بیان کردن حرفی باز شدن اما چیزی ناظهار کرد…

کمی بعد نگاه لرزونش رو از سامیار گرفت و نگاهش افتاد به من..

فورا اخماش رفت توهم و لباش محکم روی هم فشرده شدن…

از نگاهش خجالت کشیدم و سرمو انداختم پایین..

با توجه به سابقه ی درخشانه سامیار، می دونستم الان پیش خودش چه فکری درمورده من میکنه….

دوست نداشتم همچین فکری راجبم بکنه ولی تا منو نمی شناخت، ذهنیتش نسبت بهم عوض نمیشد…

سامیار با همون اخمای همیشگی درهمش با پشت کف دست زد تو سینه برادرش و با پوزخند گفت:
-بکش کنار…
.

سولین نگاهه پر غیظشو دوخت به سامیار و با حرکت سر به من اشاره کرد:
-اینو واسه چی اوردی؟

سامیار جفت ابروهاشو انداخت بالا و کف دستاشو زد به کمرش..

بالا تنشو یکم خم کرد سمت سولین و سرشو کج کرد گوششو گرفت طرفش و با تعجبی ساختی گفت:
-چی؟..نمتوجه شدم…

سولین اخمش عمیق تر شد:
-میگم این دختره رو چرا دنبال خودت راه انداختی اوردی؟

سامیار تک خندی زد و با هیجانی مصنوعی و پر تمسخر اظهار کرد:
-ااا مشاهده کردی یادم راهی شد ازت اجازه بگیرم..

و بلافاصله اون خنده ی مسخرشو جمع کرد و با پوزخنده غلیظی تشر زد:
-بکش کنار بینم..اومدم چند دقیقه عیادت، مادرتو ببینم و برم..واسه اوردن نامزدمم از تو یکی اجازه نمیگیرم..

اشاره ای به من کرد که دنبالش برم و همینطور که سامان رو کنار میزد و رد میشد ادامه داد:
-در ضمن رفیق..اسم خانمم سوگله..دیگه نشنوم بگی “این” زیرا ممکنه کلاهمون بدجور بره تو هم…

سولین یکه خورده و متعجب با حرکت کف دست سامیار یه قدم حرکت کرد عقب و راه رو برای ما باز کرد…

در کمال تعجب سامیار راهی شد داخل و بعد برگشت طرف من و دستشو سمتم دراز کرد…

قلبم با یه حس خوب هری ریخت پایین..از من می تمایل داشت کف دستشو بگیرم که تو خونه مادریش احساس تنهایی نکنم؟..

حتی اگه این قصد رو هم نداشت بازم دلبسته شدم دخترونه از کارش این برداشت رو بکنم..

مردد نگاهی به سامان که نگاهش میخ شده بود به کف دست سامیار انداختم و گوشه ی لبمو به دندون گحرکت کردم….

با یه مکث کوچیک دستمو که به وضوح می لرزید، سمتش دراز کردم و گذاشتم تو دست گرمش…
.

بدنم خفیف لرزید و سامیار کف دستمو محکم تو دستش فشرد و بدون خیره شدن به سولین با همون کمر صاف و سری که همواره بالا می گرفت، جاده افتاد سمت خونه…

از بس شتاب‌زده می رفت مجبور بودم دنبالش بدوام که عقب نمونم..

تو همون حال نگاهمو تو حیات خونه چرخوندم..

قبل از هرچیزی ساختار قدیمی و سنتی خوبه توجه رو جلب میکرد…

یه حیات تقریبا متوسط موزاییک شده که یه حوض دلبر و کوچیک ابی رنگ وسطش بود…

دور تا دور حوض پر شده بود از گلدون هایی که گلهای رنگی و دلبر توشون قرار داشت..

یه لحظه یاده خونه ی قدیمی مادر بزرگم افتادم که همین سبک رو داشت و حس فوق العاده ای به ادم میداد…

مخصوصا شامگاههایی که همگی تو حیاتش دور هم جمع میشدیم و می اظهار کردیم و می لبخند زدیم…

تبسم پر بغضی زدم و همینطور که دنبال سامیار کشیده میشدم، نگاهامو بستم و با نفس عمیقی بوی گلها رو به ریه کشیدم…

با توقف کردن سامیار منم ایستادم و نگاهش کردم…

فکش دوباره منقبض شده بود و دندوناشو محکم روی هم میفشرد..

صورت و گردنش سرخ شده بود و پیشونیش به عرق جای گرفته بود…

با چشمایی که غلتان خون شده بودن به در ورودی ساختمان نگاه میکرد و انگار یاده چیزی افتاده باشه، صورتش تو هم حرکت کرده بود…

از کنار صورتش کف دست سامان رو متوجه شدم که روی شونه اش قرار گرفت و فشاری بهش داد…

نفس عمیقی کشید و هموقت با فوت کردن نفسش دست دراز کرد و در ورودی ساختمان رو باز کرد….
.

از همون بیرون بدون اینکه قدمی برداره نگاهشو دوخت تو خونه…

انگار داشت چیزی رو مرور میکرد..و هر لحظه خشمگینتش بیشتر میشد…

صدای خانمی که حدس زدم مادرشون باشه از داخل خونه اومد:
-سولین کجا موندی..کی در زد؟..نکنه احسان بود؟..می اظهار کردی بیاد داخل مادر…

نگاهم به نیمرخ سامیار بود که با متوجه شدن صوتی مادرش و حرفاش، با پوزخنده غلیظی لب زد:
-هیچوقت من جز کسایی که منتظرشون بود، نبودم..

با آزردهی بهش نگاه کردم و بی اختیار فشاری به دستش دادم که هنوز تو کف دستم بود و مث خودش اروم گفتم:
-نمی دونستن که تو قراره بیایی واسه همین..

پوزخندش تبدیل شد به تبسمه کجی روی لبهاش و نیم نگاهی بهم انداخت:
-نمی خواد تو منو دلداری بدی کوچولو..

بیاد لحن مهربون و ملایمش تبسمه پررنگی زدم و بار دیگر کف دستشو فشردم…

نگاه ازم گحرکت کرد و دوباره به روبرو خیره شد و لبخندش اروم محو شد و تک سرفه ای کرد و قدم برداشت سمت داخل…

هممدت سامان از پشت سر ما صوتشو بلند کرد و گفت:
-نه مادر احسان نبود..سامیارت اومده…

جمله اش که تموم شد سامیار بلافاصله به خنده افتاد و نیم نگاهی به سولین انداخت و با تمسخر زیر لب گفت:
-سامیارش؟…

سولین فرصت نکرد جواب بده زیرا صوتی هول و کشیدهه مادرشون از داخل کشیده شد….
.

صوتش لرزون و غرق سرخوشی بود:
-سامیار اومده؟..نذاشتی که بره..سامیار مادر…

هموقت با داخل راهی شدن ما، مادرشون هراسون و شتاب زده اومد و همونطور خیره و با شوق به سامیار نگاه میکرد…

نیم نگاهی به سامیار انداختم که با اخم های درهمش قلبخور و گراهی شده به مادرش نگاه میکرد..

سرم دوباره چرخید سمت مادرشون که حالا اشک از روی گونه هاش تا زیر زیراه ش شره کرده بود و کل صورتش خیس شده بود…

دلم براش سوخت و فشار محکمی به کف دست سامیار دادم تا به خودش بیاد و یه کاری بکنه….

هممدت با حرکت من، صدای پر گریه ی مادرش هم بار دیگر کشیده شد:
-سامیار مادر بیا جلو ببینمت قلبم برات یه ذره شده..بیا بغلم پسرم..من مادر خوبی برات نبودم ولی حقم نبود اینطوری ولم کنی و دیگه سراغی از مادر پیرت نگیری..چشمم به این در خشک شد واسه اومدنت….

سامیار پوزخنده تلخی زد و با لحن دردالودی اظهار کرد:
-شماها همتون عادت دارین تقصیرارو بندازین گردن سامیار..سامیار مجدداً تو مقصری که نیومدی سراغی از مادرت بگیری و حالشو بپرسی؟..بازم من مقصرم؟..چرا همواره عادت کردین به محکوم کردن من….

عصبی پوزخندشو پررنگ تر کرد و نگاهشو با کلافگی یه دور اطرافش چرخوند و تو همون حال اضافه کرد:
-اره سامیار..تو مقصری که از خونه پرتت کردن بیرون..تو مقصری که اظهار کردن دیگه این طرفا افتابی نشو..اره همواره من مقصرم….

صدای گریه ی مادرش که بلند شد سامیار خاموشی کرد و منم با اینکه از حرفاش شوکه بودم اما سعی کردم به خودم مسلط بشم و میونه رو بگیرم که بحثی پیش نیاد…

با اعتراض اسمشو صوت کردم:
-سامیار یکم اروم باش..تو واسه این حرفا نیومدی…
.

سامیار چشماشو محکم روی هم فشرد و سرشو تکون داد:
-اره اومدم یه حالی بپرسم و برم..دیگه واسه این حرفا خیلی دیر شده..درضمن اگه میدونین اومدن من تو خونتون کجادهت نداره، چند دقیقه میشینیم و بعد میریم دنبال کارمون….

مادرش دستی به صورت خیسش کشید و با صدای گحرکت کرده ای بیان کرد:
-این چه حرفیه مادر..بیا تو..بیایین تو عزیزم..مهمونم که با خودت اوردی..خوش اومدین…

با تبسم اول سلام و بعد تشکر کردم…

مادرش با خوشرویی جوابمو داد و دعوتمون کرد داخل…

وقتی از کنارش رد میشدیم با بی قراری به بازوی سامیار چنگ زد و نگهش داشت….

آوای نفس سامیار رو که محکم فوت کرد بیرون شنیدم و بی اختیار ایستادم..

از سامیاری که به هیچوجه روی خودش کنترل نداشت میترسیدم…

می ترسیدم چیزی بگه و دل مادرشو بکشونه و بعد با هیچی نتونه جبرانش کنه…

سامیار نگاهشو دوخت به مادرش که بار دیگر اشکش راه افتاده بود و صورتش خیس بود و با بی‌قراری به بازوی سامیار چنگ زده بود…

وقتی نگاهه سامیار رو روی خودش مشاهده کرد، لرزون اظهار کرد:
-من بد..من خودخواه..اصلا من هرچی که تو بگی..اما مادرم..دلم تنگ شده واست..بذار دو دقیقه بغلت کنم پسرم دلم داره برات درمیاد….

سامیار دیدهاشو محکم روی هم فشرد و وقتی بازشون کرد دوتا کاسه ی خون شده بودن…

نیم نگاهی به من انداخت که با بغض و تبسم سرمو تکون دادم…

نفس عمیقی کشید و یکم چرخید و بعد بازوهاش اینقدر محکم دور مادرش پیچیده شدن که متوجه شدم خودشم دلتنگ بود و رو نمی کرد….

تو بغل هم که فرو رفتن، آوای گریه ی مادرش قد بلند شد و من قدم برداشتم و رفتم داخل تا تنهاشون بذارم….
.

*********************************************

سینی چای رو از کف دست مادر جون گرفتم و با هم از اشپزخونه رفتیم بیرون..

به سامیار و سولین تعارف کردم و بعد از برداشتن فنجون خودم، سینی رو گذاشتم جلوی مادرجون و کنار سامیار قرار گرفتم…

بی حرف نشسته بود و سرش پایین بود..

نمی دونستم چی تو سرش می گذره اما اینجا به‌شدت کم حرف بود..

برعکس تو خونه که هی نظر میداد و دعوا میکرد و حرف میزد، اینجا خبری نبود…

نیم نگاهی بهش انداختم و فنجونمو برداشتم و یه جرعه خوردم که با صوتی مادرجون پرید تو گلوم و به سرفه افتادم:
-امشب همینجا بمونین مادر..

سامیار با لبای بهم فشرده از خنده چرخید طرفم و چندتا زد پشتم و رو به مادرش جدی اضافه کرد:
-ممنون مزاحم نمیشیم میریم دیگه..

نگاه غره ای به چشمای خندونش رفتم و کف دستشو پس زدم..

با خجالت اشک نگاهمو پاک کردم و بی حرف
مجدداً فنجونمو به کف دست گحرکت کردم و انگار نه انگار که چیزی گوش دادم مشغول خوردن شدم….

مادرجون با اصرار و خواهش گفت:
-سامیار خواهش میکنم..بعد از چند وقت اومدی یه شامگاه بمون پسرم…

با اینکه چند ساعت قبل مادرشو اروم کرده بود و حتی درطول شام باهاش حرف زده بود و کلی گپ زده بودن، اما هنوزم انگار دلخور بود که نمی تونست راحت باشه باهاش….

سامیار نیم نگاهی به من انداخت ببینه نظرم چیه..

سرمو تکون دادم و لب زدم:
-برای من فرقی نداره..بخواهی میمونیم..
.