***********************************************
ظرف سالاد قشنگ و تزئین شده رو گذاشتم روی میز و یه قدم رفتم عقب و یه نگاهه کلی به میز انداختم…
همه چی مرتب و خوب بود..
غذارو گذاشتم وقتی سامیار اومد بکشم که یه وقت
سرد نشه..
رفتم سمت اتاقم و همون چند کف دست لباسی که داشتم رو چک کردم..این چند وقت همش همینا رو پوشیده بودم و دیگه خسته شده بودم ازشون ولی لباس دیگه ای هم نداشتم..
شلوار جین یخی رنگ و پیمسیرن سفیدم که جنس نرمی داشت و روش حریر کار شده بود، رو برداشتم و پوشیدم…
شونه ای به موهام زدم و با گیره جمعشون کردم و جلوشون رو کج از تو پیشونیم رد کردم..
شالمو روی سرم انداختم و نگاهی به کیف کوچیک ارایشم انداختم..
بعد از چند روزگار از جا کشیده شده بودم و بالاخره اون باند کوچیک سرمو برداشته و یه دوش مفصل گحرکت کرده بودم…
امروز خودم اشپزی کرده بودم و با علاقه ی بهشدت زیادی واسه سامیار غذایی که قولشو داده بودم درست کرده بودم…
اون حس دخترونه ام داشت قلقلکم میداد که کمی ارایش کنم که به نگاهش دلبر بیام اما ترمتوجه شد داشتم…
کف دستی به ابروهای کشیدهم کشیدم و مرتبشون کردم..
نگاهم از اینه تو نگاهای روشنم خیره موند و بعد کمی کشمکش بالاخره اون حس پیروز شد و کف دستم رفت سمت کیف ارایشم…
یه مداد مشکی تو نگاهم کشیدم و یه رژ گونه اجری رنگ و یه رژلب مات همرنگش…
شالمو دوباره مرتب کردم روی سرم که همون لحظه آوای بسته شدن در ورودی به گوشم خورد…
.
پا شتابزده کردم از اتاق رفتم بیرون..
سامیار کیف و کتش کف دستش بود و داشت تو اشپزخونه سرک میکشید..
خنده ام گحرکت کرده بود که اینطوری داشت دنبالم میگشت..
دیگه بهم عادت کرده بود و تازگی ها وقتی وارد خونه میشد اول منو صدا میکرد یا میومد سراغم…
لبخنده زیبایی رو لبم نشوندم و با ناز و شیطنت اظهار کردم:
-سلام خسته نباشی..دنبال چی میگردی..
سرش اروم چرخید و با ابروهای بالا رفته نگاهی به سرتا پام کرد و یه لحظه برق شیطنت از تو دیدهاش رد شد…
با بدجنسی نگاهشو تو نگاهام انداخت و گفت:
-دنبال هیچی..بوهای خوب رو دنبال کردم و سر از اینجا دراوردم…
لبخندمو درجا خوردم و صورتم وا حرکت کرد…
بیشعوره بدجنس..
پشت نگاهی نازک کردم و مسیر افتادم سمت اشپزخونه:
-خوبه حالا بخاطره شکمتون کنجکاو میشین..
لباش باز کج شد و همینطور که میراهی شد سمت اتاقش بیان کرد:
-زودتر بکش اون لامصبو که بوش داره دیوونه ام میکنه..
با تعجب خندیدم و سرمو تکون دادم..فکر نمی کردم اینقدر دوس داشته باشه…
غذارو کشیدم و روی میز گذاشتم و تنگ اب رو هم کنارش..
چند دقیقه بعد با یه تیشرت سفید ساده و یه گرمکن مشکی و حوله ی کوچیکی که دور گردنش انداخته بود، وارد اشپزخونه شد….
صندلی رو عقب کشید و جای گرفت..دیس پلو رو برداشت و بشقابشو لبالب پر کرد…
از عجله اش خنده ام گحرکت کرده بود و مات و مبهوت نگاهش میکردم…
.
لبمو گزیدم که صوتی خنده ام قد بلند نشه..اامان بار بود اینجوری میدیدمش…
اامان قاشق رو که گذاشت دهنش مثل تشنه ی به اب رسیده ای اروم گراهی شد و دیدهاشو بست و با ارامش مشغول جویدنش شد…
مهربون تو صورتش که اون لحظه عین بچه ها شده بود خیره شدم و نوش جونی اضافه کردم…
تمایل داشتم برم سمت اتاقم که سریع اظهار کرد:
-کجا؟
-تو اتاقم…
اخمی کرد و مستقیم خیره شد تو نگاهام:
-بشین همینجا بخور..
تا دهنمو باز کردم که مخالف کنم باز با اون لحن سامیاریش که مخصوص خودش بود، جدی و با تحکم اظهار کرد:
-اظهار کردم بشین همینجا بخور…
منم از خدا میل داشته سرمو تکون دادم و صندلی رو کشیدم عقب و نشستم…
یکم واسه خودم کشیدم و مشغول شدم..
سرم پایین بود و اروم غذا میخوردم که آواشو شنیدم:
-دستپختت خوبه..از کی یاد گرفتی؟
تبسم تلخی جای گرفت روی لبام:
-خونه ی عمه ام نهار و شام با من بود..مجبور بودم یاد بگیرم..یه مدت حرکت کردم پیش مادر دوستم اون همه ی غذاها رو بهم یاد داد….
اخماشو کشید تو هم:
-اگه اینقدر اذیتت میکردن چرا از خونشون نمیزدی بیرون؟
شونه هامو انداختم بالا و با بی تفاوتی بیان کردم:
-کسی رو نداشتم..تمام ارث پدریم رو هم شوهر عمه ام زده تو کار..یعنی عملا من هیچی تو کف دست ندارم همه رو میگه سرمایه گذاری کرده واسم..البته زیاد نمیشه رو حرفش حساب کرد..معلوم نیست چیکار کرده….
.
سرشو تکون داد تکیه داد به صندلیش..نفسشو محکم داد بیرون و کف دستشو روی شکمش کشید:
-پووف عجیب چسبید..ممنون..
با خنده سرمو تکون دادم که کف جفت کف دستاشو زد به میز و قد بلند شد..
همونطور که کف دستاش هنوز روی میز بود کمی خم شد و مستقیم تو دیدهام خیره شد:
-نگران نباش درست میشه همه چی..
ابروهام پرید بالا..الان داشت منو دلداری میداد؟..می خواست ارومم کنه؟..
همینطور نگاهش می کردم که دستاشو از روی میز برداشت و کف دستاشو کوبید به هم و همینطور که از اشپزخونه بیرون میرفت، اظهار کرد:
-دوتا چایی بریز بیا تو سالن باید حرف بزنیم..
سرمو تکون دادم و قد بلند شدم..سامیار که راهی شد بیرون سریع سریع میز رو جمع کردم و کلید چای ساز رو زدم…
تا اب جوش بیاد سریع ظرفارو شستم و بقیه غذارو تو یخچال جا دادم…
کف دستمالی روی میز کشیدم و یکم خودمو سرگرم کردم تا چای دم بکشه و بعد دوتا فنجون ریختم و به همجاده قند و یه خورده شکلات گذاشتم تو سینی و راهی شدم تو سالن….
لم داده بود رو مبل و پای راستشو انداخته بود رو پای چپش و کف دستاشو روی پشتی مبل دراز کرده بود و به مسشتابزدهی که از تلویزیون پخش میشد نگاه میکرد…
چند لحظه جلوی در ایستادم و محو و ماته نگاه کردن بهش شدم…
خدایا همه ی حالتهای این مرد رو دوست داشتم و یه کشش بی انتها نسبت بهش احساس می کردم…
کششی که نمی تونستم کنترلش کنم و هرلحظه بیشتر میشد…
خیره بهش بودم که با صداش یهو تو جام پرید و نگاهام گرد شد:
-انگار کلا عادت داری یه گوشه وایسی و متوجه شد بزنی…
.
اخه چطور متوجه حضورم میشه؟..
من که پشت سرشم و حتی یه صوتی کوچیکم ازم درنمیاد..چطور میفهمه کجا هستم و چیکار دارم میکنم؟…
نفسمو با حرص دادم بیرون و رفتم طرفش..
خم شدم فنجونش رو روی عسلی کنار تختش گذاشتم و درهمون حال اظهار کردم:
-چطور متوجه میشی؟..
بدون اینکه سرشو تکون بده، چشماشو حرکت داد و از روی تی وی چرخوند روی من و اخماشو یکم کشید تو هم:
-چیو؟
نشستم روی مبل روبه روش و گفتم:
-همینکه کجا از حرکت ایستادم یا دارم چیکار میکنم…
یه ابروشو انداخت بالا و بدون حرف، خیره خیره نگاهم کرد..
وقتی مشاهده کردم نمیخواد جواب بده دیدهمو چرخوندم و یه شکلات برداشتم و همینطور که بازش میکردم گفتم:
-درمورد چی میتمایل داشتین باهام حرف بزنین؟
پاشو از روی پاش انداخت پایین و گفت:
-بالاخره تو یا شما؟
تبسم ریزی جای گرفت رو لبهام..برای خودمم جالب بود که گاهی تو خطابش میکردم، گاهی شما…
شکلاتمو گوشه ی لپم نگه داشتم و با همون تبسمم گفتم:
-بستگی به حال و احوال شما داره..
خم شد فنجون چایشو برداشت:
-چطور؟
-حالتون خوب باشه میشه تو صوتتون کرد..ولی وقتی جدی و اخمو هستین از ترسم میشین شما…
گوشه ی لبش کج شد و باز اون تبسم مخصوص خودشو زد:
-تو نگاه به حال من نکن..ببین خودت چی میخواهی..
این که معلوم بود خودم چی می خواستم..من راضی به صمیمیت هرچه بیشتر با این مرد بودم…
از خدام بود باهم حتی شده یکم راحت تر و صمیمی تر باشیم…
.
اروم ریز خندیدم و با شیطنت نگاهمو تو صورتش چرخوندم:
-نمی دونی از چه دوراهی سختی منو نجات دادی..
تبسمش داشت پررنگ میشد که بهسرعت جمعش کرد و همینطور که چپ چپ نگاهم میکرد گفت:
-گفتم بیایی اینجا حرف بزنیم نه اینکه بشینی شیطونی کنی..
سرمو رو شونه ی چپم کج کردم:
-نگاه قربان..امر بفرمایید..
مجدداً چپ چپ نگاهم کرد و با تک سرفه ای آواشو صاف کرد…
مکث کوتاهی کرد و بعد با لحنی جدی تر از همیشگی به حرف اومد:
-این حرفایی که میزنم به کسی مربوط نمیشه و حتی کسی ازش خبر نداره..موضوع رو هم باز نمیکنم که کش بیاد..فقط یه چیزایی میگم که بیایی تو خط و حواستو جمع کنی..یه نفر هست که افتاده دنبال من و از هر چیزی واسه ضربه زدن به من استفاده میکنه..نمی خواستم تو اصلا متوجه این موضوع بشی زیرا یه چند روزگاری اینجا مهمونی و بعد میری ولی با اتفاق چند روزگار پیش بهتره کمی محتاط تر باشیم..مثل اینکه متوجه حضور تو توی این خونه شدن و چراکه تا حالا هیچ دختری بیشتر از یکی دو شامگاه اینجا موندگار نبوده، فکر کردن نسبتی با من داری و میتونن از طریق تو به من ضربه بزنن….
ارنج کف دستاشو به زانوهاش تکیه داد و یکم خم شد جلو و کف کف دستاشو کشید روی هم و ادامه داد:
-من حواسم بهت هست ولی خودتم باید مراقب خودت باشی..با هیچکسی جز امیر از خونه بیرون نمیری..هرجا تمایل داشتی بری به امیر میگی..سعی کن تا ضروری نبود از خونه بیرون نری..خودت که شاهدی چند روزگار پیش چی شد..نمیخوام اون اتفاق دوباره تکرار بشه….
نگاهای ترسونمو بهش دوختم..
ترس داشتم..نه از این دشمنی که فکر می کرد من ازش خبر ندارم..بلکه از این میهراسیدم اگه روزی بفهمه من از طرف همون دشمنا هستم باهام چیکار میکنه؟..
حتی تصورشم وحشتناک بود…
.
فکر کرد ترس تو چشمام از حرفاشه که ابروهاشو از هم باز کرد و با ملایمت گفت:
-از چیزی نترس..من حواسم به همه چی هست..فقط فکر کردم بدونی بهشدت بهتره و بیشتر از خودت مراقبت میکنی…
سرمو تکون دادم و تو جام کمی جابجا شدم..
من تو فکر چی بودم و اون به چی فکر میکرد..کاش همه چی همینقدر ساده بود…
اگه از چیزی خبر نداشتم به سامیار اعتماد میکردم و مطمئن بودم همه جوره ازم محافظت میکنه و نمیذاره اتفاقی واسم بیوفته…
اما حالا من خودمم یکی از اونایی بودم که قرار بود بهش اسیب بزنیم..
نگاهامو به زیر کشیدم و نگاهمو ازش دزدیدم و با من من اضافه کردم:
-شما..امم..یعنی..خودتم..بیشتر..مراقب باش…
صدایی که ازش درنیومد سرمو قد بلند کردم و باهاش چشم تو چشم شدم…
مستقیم تو صورتم با اون دیدهای باریک شده اش که حالا بدجنسی توش موج میزد، نگاهم میکرد..
اینقدر نگاهش پرمعنا بود که سریع شتابزده شروع کردم به توضیح دادن:
-ا..اخه اون ادمایی..که من..مشاهده کردم..هرکاری..از دستشون..برمیومد…
با بی تفاوتی شونه هاشو انداخت بالا و همینطور که کشیده میشد خونسرد بیان کرد:
-چیزی نمیشه نترس..
چند قدم ازم دور شده بود که یهو ایستاد و برگشت طرفم..نچی کرد و گفت:
-راستی داشت یادم میحرکت کرد..پنجشنبه شب میریم خونه ی سامان..حال مولینش خوب نیست باید ببینمش…
متعجب کشیده شدم و چرخیدم طرفش…
.
از اینکه میاظهار کرد مامان سامان و اونو مولین خودش نمی دونست، معلوم بود چقدر ازش دلگیره و من بدجور کنجکاو بودم بدونم…
یعنی چه اتفاقی باعث این دوری شده بود و اینقدر ازدهم فاصله گحرکت کرده بودن..
به قدری که سامیار دیگه مادرش رو مادر خودش ندونه و بگه مولین سولین…
نگاهشو که متوجه شدم ابروهام راهی شد بالا و با تعجب انگشت اشارمو طرف خودم گحرکت کردم:
-منم باید بیام؟
-دقت کن به حرفایی که بهت میزنن..اضافه کردم باید بریم..یعنی تو هم باید بیایی..
-من چرا بیام؟..
-زیرا تو مثلا نامزد منی..برادر جان رفته همه چی رو گذاشته کف کف دستش مامان جونش…
-اما اخه من…
اخماشو کشید تو هم و راه افتاد سمت اتاقش و صداش محکم و جدی قد بلند شد:
-اضافه کردم تو هم میایی..بگو دیده و تمام…
دندونامو روی هم فشردم و با حرص و کشیده اظهار کردم:
-خیلی زورگویی..من خجالت میکشم..
بدون اینکه توجه کنه به حرفم، رفت تو اتاقش و درو هم محکم بست..
پامو کوبیدم زمین و با حرص خودمو پرت کردم رو مبل پشت سرم و شروع کردم به غرغر کردن..
این دیگه از کجا دراومد اخه…
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن