رمان کینه کش پارت ۴۹

مگر….مهرو نرفته بود!؟

خودش گفت صبح زود می رود.

گام هایش را پیش برد و ناباور لب زد:

_تو…اینجا چیکار میکنی؟؟ مگه…نحرکت کرده بودی!؟

مهرو انگشتانش را در هم گره زد و پیش راهی شد:

_نراهی شدم…

آذرخش پوزخندی زد:

_توهم زدم!! به خاطر مشروبه حتما…

_مشروب!؟ باز ویسکی خوردی؟؟

نگاهش را به دخترک داد و گویا تازه باور کرده بود که

توهم نیست.

مهرو نرفته بود…

_مگه برات مهمه!؟ چرا نرفتی؟؟

_می میل داشتم برم…اما….نشد…نتونستم.

چشم هایش را بست و حرفی زد که برخلاف قلب و میلش

بود.

به خاطر مشروب، عصبی و پرخاشگر شد:

_موندی که بیشتر از این عذابم بدی و…

مقابلش توقف کرد و کف دستش را بر لب های آذرخش فشرد:

_صبر کن…خواهش میکنم بزار حرفمو بزنم.

صدای مهرو بغض آلود و گحرکت کرده از حنجره بیرون آمد:

_من باردارم آذرخش.

مرد جوان شوکه شد و به آنچه گوش هایش گوش داده بودند

شک داشت.

مهرو…باردار بود!؟

یعنی…یعنی او پدر میشد!؟

نه…امکان نداشت…

آنها همه جوره رعایت کرده بودند.

بیشتر از همه مراعات سن کم مهرو را می کردند.

زود بود برایش…او هنوز 22سالش هم نشده بود.

شاید اگر در وقت دیگری این خبر را می متوجه شد، از ذوق

فراوان او را در آغوش می کشید و چهره اش را بوسه

باران می کرد.

اما اکنون دلهره داشت که چه بر سر طفلش خواهد آمد و

سرنوشتش چه خواهد شد….

سخت و هیجان زده لب زد:

_چی گفتی؟؟ تو….تو حامله ای؟؟

دخترک به گریه افتاد و صورتش را با کف دستانش پوشاند:

_این چند وقت اونقدر ذهنم درگیر بود که متوجه عقب

افتادن ماهیانه ام نشدم. امروز صبح یه حالت تهوع شدید

و سرگیجه به جونم افتاد…اونقدر حالم بد شد که تاکسی

گرفتم و رفتم بیمارستان.

_چرا بهم خبر ندادی؟؟

_نمی تمایل داشتم مضطربت کنم یا فکر کنی دارم خودمو لوس

میکنم….اونجا آزمایش دادم و متوجه شدم باردارم.

آذرخش دلش بی تابانه می کوبید و منتظر بود مهرو

ادامه بدهد.

گریه های دخترک شدت گحرکت کردند:

_آذرخش من مراقب بودم باردار نشم. اول اندیشیدم

شاید خطایی بوده ولی حین پختن غذا بدجور حالت تهوع

گرفتم و بیبی چکم مثبت در اومد. من موندم تا

تکلیفمون مشخص شه…اما…ولی اگه تو

نمیخوایش…اگه آمادگی پدر شدن نداری…با اینکه

میدونم به‌شدت سختمه ولی همین فردا تا دلش تشکیل نشده

میریم سقط جنین…

آذرخش هیجان زده و در عین حال مغموم بود.

روی مبل قرار گرفت و پیشانی اش را فشرد:

_تصمیم با توئه…تو چی میخوای!؟

مهرو کنارش قرار گرفت و پس از لختی خاموشی اشک ریزان

گفت:

_از دیشامگاه تا همین چند ساعت پیش داشتم فکر می

کردم. این بار خودخواه نبودم…فقط خودمو در نظر

نگرفتم. به تو فکر کردم…به زندگی مون….به…به بچه

تو جادهیمون. با خودم گفتم اگه از اینجا برم و تنها بشم،

افکار مسمومم رهام میکنن!؟ زندگیم خوب میشه!؟ دیدم

نه…اونجا هم همین افکار باهام ان…تازه ممکنه توی

انزوام دیوونه کننده تر هم بشن. خوبیش به اینه که تو

اینجا هوامو داری و حامیم هستی…نمیذاری زیاد فکرای

منفی تو سرم بیان.

موهایش را از صورتش کنار زد و ادامه داد:

_راستش دلم نیومد تو رو از بچت جدا کنم و از وجودش

بی خبر بذارمت. شاید با خودت بگی این دختره دیوونه

ست…نه به اون اصراراش برای حرکت کردن، نه به این

حرفاش و موندنش. ولی من دیوونه نیستم آذرخش. من

هنوزم حالم بده و نتونستم با خودم کنار بیام…هنوزم

تنهایی میخوام…هنوزم چشمم میترسه از اینجا موندن.

آذرخش با دلخوری بیان کرد:

_تو که چشمت میترسه چرا موندی!؟

چانه دخترک لرزید و قطرات اشک پی در پی از

چشمانش چکیدند:

_چراکه الان پای یه بچه در میونه که من و تو رو به هم

وصل میکنه. علاوه بر اون….راهی شدن به چه قیمتی!؟ مگه

همواره نمی گفتی فرار کار آدمای ترسوئه؟؟ تا کی فرار

کنم از مشکلاتم!؟ تا کی از گذشته نحسم دور بشم!؟

میتونستم راحت برم و تو رو از وجود این بچه بی خبر

بزارم…ولی قصد کردم به جای تنهایی و انزوا، اینجا

کنار تو بمونم….برم تو قلب مشکلاتم….باهاشون بجنگم

و شکست شون بدم.

آذرخش کف دستش را دراز کرد و روی پشتی مبل گذاشت.

سرش را به عقب متمایل کرد و او را از نظر گذراند:

_همین!؟ فقط واسه باردار بودنت و شکست مشکلات،

قصد کردی بمونی کنارم!؟ اون همه حرف ها و ابراز

احساسات من پشیزی برات ارزش نداشتن؟!

مهرو بغضش را قورت داد و چشمانش تار می دیدند:

_این چه حرفیه!؟ معلومه که ارزش داشتن….اگه

نمیدونستم وجودم برات مهمه عمرا نمی موندم. یادمه

اوایل ازدواج مون صنم جون حرفایی به من زد که

میدونستم تجربه های خودشن. ازم خواست اشتباهاتش

رو تکرار نکنم، تو و حیاتم رو دو کف دستی بچسبم و

برای بهبود اوضاع تلاش کنم. می بیان کرد آقا جهانگیر

واسش جون می داد اما اون رهاش کرد. آذرخش یکی

از قلبایل نرفتنم همین بود…من نتمایل داشتم تاریخ تکرار

بشه…نمیل داشتم تو به سرنوشت پدرت و من به سرنوشت

مادرت دچار بشم و این وسط آیندهی یه بچه به بدترین

شکل ممکن رقم بخوره. این زنجیره رو همینجا بریدم تا

زندگی ما و پدر و مادرت از هم متفاوت باشن.

مرد جوان سر چرخاند و به گوشه ای چشم دوخت.

صنم همسرش را نصیحت کرده بود!؟

مهرو با صورت گریان نزدیک تر شد و کف دست مردانه

اش را گرفت:

_میدونم خیلی قلبتو شکستم…میدونم بسیار رنجوندمت و

با بی اعصابیام کلافت کردم. اونقدر شرمندهی خوبی ها

و صبوریاتم که روم نمیشه تو دیدهات نگاه کنم. ولی اگه

قراره این بچه رو نگه داریم، میشه ببخشیم و کمکم کنی

تا مجدداً سر پا شم!؟ میشه کنارم باشی و باز تشویقم

کنی به قوی شدن؟؟

هق زد و آذرخش در خاموشی تماشایش می کرد.

مهرو کف دستش را رها نکرد و منتظر به او چشم دوخت:

_آذرخش…تو به‌شدت خوبی. من تصمیمم اینه که کنار تو

و بچمون بمونم. میدونم به‌شدت انتظار زیاد و بی جاییه

اما آزار دادنای این چند وقتم رو فراموش کن و کمکم

کن حالم خوب شه….لطفا!!

یک‌باره خندهی مستانه ای سر داد.

توقف کرد و چند گام در خانه برداشت.

عصبی بود و گمان می کرد مهرو قصد بازی دادنش را

دارد:

_کمکت کنم حالت خوب شه؟؟ که وقتی خوب و سر

زنده شدی این بار با یه بچه ترکم کنی و بری؟! این نقشه

جمتوجه شدته عروسکم؟!

مهرو مات ماند:

_نه…اصلا…من…

کف دستش را بالا گرفت و عربده زد:

_ساکت شو!! با خودت بیان کردی خب خوبه….آذرخش باب

حرفم که هست…نازمم که حسابی میکشه…بذار بمونم

پیشش تا زمانی که خودمو پیدا کنم…وقتی هم ظرفیت

روحیم تکمیل شد مثل صنم میزنم زیر همه چی و میرم.

یه بچهی بی گناه هم به جهان میارم و میندازمش گردن

آذرخش…هوم؟! مگه نه؟؟ منو چی فرض کردی؟!

ورق برگشت!!

اکنون آذرخش بی اعتماد شده بود و همسرش را باور

نداشت.

دخترک گریان و پریشان از حرکت ایستاد و بازوی مرد را گراهی شد:

_نه…نه…به جون خودت نه. چطور قلبم بیاد تو و بچه

مون رو رها کنم!؟ آذرخش من واقعا پشیمونم و نمیخوام

حیات خوبمون خراب شه…نمیخوام برگردم به زیستن

قبلی که داشتم. میدونم برای جفتمون سخته اما میتونیم

درستش کنیم. بیا از نو بسازیم…لطفا باور کن منو.

صوتی آذرخش هر لحظه قد بلندتر میشد و مهرو ترسان

پلک بست.

انگار به کل فراموش کرد همسرش باردار است و نباید

تحت فشار و شوک باشد.

گامی پیش وارد شد و خروشید:

_مگه تو منو باور کردی که الان من باورت کنم؟!

چقدر دم گو ِشت بیان کردم عزیزدلم…من میخوامت….زیستنمو

به پات می ریزم. ولی تو مرغت یه پا داشت که الا و بالا

باید برم و تنها باشم. به همون بالا سری قسم اگه الان

پای این بچه هم در میون نبود، چشم میبستی رو من و

زیستنمون، و به راحتی میراهی شدی.

مهرو فاصله اش را با او به صفر رساند و گریه هایش

شدت گراهی شدند:

_اشتباه کردم…درست تصمیم نگحرکت کردم. اون موقع

خودخواه بودم و فقط خودمو می دیدم. ولی بهت اطمینان

میدم اگه امروزگار خیلی یک‌بارهی نمی درک کردم باردارم، بازم

می موندم پیشت. دیشب که حال بد و بی قراریات رو

دیدم دلم لرزید و دقیقهی نود پشیمون شدم. آذرخش…لج

نکن عزیزم…قول میدم دیگه هیچوقت حرفی از راهی شدن

نزنم…قول میدم فقط رفیق روزای خوشت نباشم و تو

سختیام همراهت شم. به کی قسم بخورم تا باورم کنی؟؟

به روح آرش پشیمونم…قلبم نمیخواد حیاتم خراب

شه…دلم نمیاد بچمون رو بندازم.

آذرخش چند دم و بازدم کشیده گرفت و ظاهرا با شنیدن

حرف های مهرو، کمی آرام شده بود.

به سرویس رفت و مشت مشت آب سرد به صورتش

پاشید تا داغی سرش بپرد.

مستی و برآشفتهتش فروکش کرده بود.

به پذیرایی برگشت و حوالی مهرو توقف کرد.

چهره اش معصوم تر از هر زمان دیگری بود…

انگشتان کوچکش را بر صور ِت نم دار مرد گذاشت و

مغموم پچ زد:

_میشه ببخشیم؟!

بخشش، گذشت و فداکاری، لازمهی حیات مشترک

بودند.

گاهی مرد باید سنگ زیرین باشد و گاهی زن…

اینکه هر بار یک نفر کوتاه بیاید و بگذرد، درست

نیست.

هر دو باید بخشش و مروت را به کار بگیرند تا سنگ

روی سنگ بند شود…

آذرخش نفسش را رها کرد:

_لعنت بهت….بسیار ازت دلخورم ولی تو با بقیه فرق

داری برام. شاید اگه یکی دیگه این بازیا رو سرم پیاده

می کرد، عصبی می شدم و واسه همیشه از زیستنم

خطش می زدم. ولی تو…توئه لعنتی توفیر داری با

آدما ِی دورم…علی الخصوص الان که مادر بچمی و….

دخترک تمام مدت به چشمان مرد اش خیره شده بود و

مخلوط شده با ادکلن

ِل

سعی می کرد توجهی به بوی الک

مردانهی پیچیده شده در فضا نداشته باشد.

اما نشد…

بوی آن مشروبات الکلی لعنتی را به راحتی حس می

کرد و معده اش زیر و رو میشد.

احساس ضعف و سرگیجه داشت و گریه هایش بی رمق

اش کرده بودند.

به‌شدت خود دار بود ولی نتوانست تحمل کند.

آذرخش جدی مشغول حرف زدن بود که ناگهان مهرو

حالش به هم خورد و عق زد.

از او جدا شد و سوی سرویس جهید.

هیچ در معده اش نبود و فقط عق می زد.

لعنت به آن بوی الکل…

ادکلن آذرخش همیشه در نظرش خوش رایحه ترین عطر

بود ولی اکنون برایش به منفور ترین بو تبدیل شد.

مرد جوان با قلب نگرانی سوی او دوید و کمرش را

گرفت.

برای لحظه ای تمام بدخلقی هایش را فراموش کرد و

تبدیل شد به همان آذرخ ِش دلبسته شدنی…

موهای مهرو را به عقب راند و شانه هایش را ماساژ

داد:

_چت شد یهو؟!

کف دستش را به بازوی قوی آذرخش رساند:

_برو عقب…بوی الکل و ادکلنت حالمو بد میکنه.

_میوفتی یه موقع.

_نه.

آذرخش کمی دورتر توقف کرد و کف دستش را حائل کمر

دخترک گذاشت.

جان در تنش نبود و پاهایش از ضعف می لرزیدند.

گام اول را برداشت اما جهان دور سرش چرخ خورد و

زانوانش سست شدند.

آذرخش حیرت زده تنش را گحرکت کرد و در آغوشش بلندش

کرد:

_مهرو؟!

بینی اش را با کف دست فشرد و قطره اشکی از گوشه

دیدهش راه گراهی شد:

_دارم میمیرم آذرخش…ضعف دارم.

_الان میریم بیمارستان….چرا چیزی نخوردی؟؟

_از وقتی بوی غذا بهم خورده مدام حالت تهوع دارم و

هیچی نتونستم بخورم.

دخترک را روی مبل خواباند و با عجله پله ها را دوتا

یکی بالا راهی شد:

_تو که مشاهده کردی حالت بده چرا شام پختی؟!

سکوت کرد و چشمانش در حال بسته شدن بودند.

آذرخش لباس هایش را تعویض کرد تا بوی ادکلنش

مهرو را آزار ندهد.

دنبال لباس های مهرو گشت و در کمال تعجب آنها را

درون کمدش متوجه شد.

همسرش قصد ماندن داشت که چمدان هایش را باز کرد.

خرسند بود ولی هنوز شک داشت…

شعله های زیر غذا را خاموش کرد و از خونه خارج

شدند.

سوی درمانگاه نزدیک منزل حرکت کرد و هر از گاهی

با نگرانی به دخترک نگاه می بست.

پزشک برای مهرو با توجه به شرایط بارداریش چند

مورد داروی تقویتی به همراه ِس ُرم تجویز کرد و رو به

آذرخش اضافه کرد:

_حواستون بیشتر به خانمتون باشه…ایشون به خاطر

بارداری ممکنه زودرنج و حساس بشن یا علائم

ویارگونه ای مثل حالت تهوع تا مدت ها همجاده شون

باشه…علاوه بر اون اصلا نباید بهشون شوک و استرس

وارد شه چراکه هم سنشون کمه و هم اامان تجربه

ایشونه.

ِی

باردار

آذرخش سری تکان داد و کمک کرد مهرو بر تخت

دراز بکشد.

کنارش نشست و دست سردش را گرفت:

_حالت بهتره؟!

سرش را تکان داد و خش دار نام مرد را صدا زد:

_آذرخش؟؟

_بله.

چانه اش لرزید و صادقانه گفت:

_من هرچی بیان کردم حقیقت بودن…لطفا باورم کن…بیا

هرچی بهمون گذشت رو فراموش کنیم و یه فرصت

دوباره به جفت مون بدیم.

نگاهی به اطراف انداخت و پاسخ داد:

_هیس…میریم خونه دربارش حرف می زنیم.

_من میخوام الان حرف بزنیم.

آذرخش نفسش را رها کرد.

تصمیم دقیقه نودی مهرو به مذاقش خوش آمد.

قصد کرد تمام درگیری ها و اعصاب خرد کنی های چند

مدت گذشته را فراموش کند.

به خاطر خودشان و مهمان ناخوانده ای که قرار بود به

زودی زندگی شان را شیرین تر کند…

از خدایش بود مهرو کنارش باشد.

به قول معروف، مگر نابینا با جز دو مشاهده کردهی بینا چیز

دیگری از خدا می خواهد!؟

بهتر بود یک فرصت به هر دویشان می داد تا مجدداً

اعتماد متقابل میان شان شکل بگیرد.

انگشتان ظریفش را نوازش کرد:

_به خاطر این بچه که یهو سر زده اومد تا

سورپرایزمون کنه….به خاطر خودم…به خاطر

خودت…یه بار دیگه شروع می کنیم….از صفر.

قطره اشک مهرو چکید و راضی بود:

_ممنونم ازت. اما بچه….بچه چی میشه؟!

_نگهش می داریم…من از خدامه تو مادر بچم

باشی…بعدشم…این جوجه، هدیه خداست…هدیه رو که

پس نمی فرستن.

قلب دخترک قنج حرکت کرد و آذرخش ادامه داد:

_ امروز داشتم از خدا گلایه می کردم که حواسش به

زندگیم نیست…نمیدونستم اینقدر زود نشونه اش رو برام

میفرسته تا بهم ثابت کنه هوامو داره.

مهرو کف دست بر شکمش گذاشت و بیان کرد:

_دیشامگاه وقتی نگاهای سرختو مشاهده کردم، کلی اشک ریختم و

خودمو لعنت کردم که قلب تو رو شکوندم…حرفات و

ابراز احساساتت دو قلبم کردن آذرخش. شاید این بچه

همون نشونه ای باشه که تو میگی…شاید خدا میل داشت

دقیقا توی روزگاری که من بین حرکت کردن و موندن گیر کردم،

از وجود بچه باخبر بشم و تصمیمم برای موندن قطعی

شه. حق با پزشکه….تازه دارم قلبیل بد خلقیا و بهونه

گیریام رو میفهمم…این بارداری و عوارضش به هممسیر

اون اتفاقات نحس، روحیه منو به‌شدت تحت تاثیر قرار

دادن.

آذرخش سری تکان داد:

_قطعا این موارد روی روحیه ات تاثیر گذار بودن.

بسیار خوب حالت رو درک می کنم و به زودی پیش یه

روانشناس میریم تا بهت کمک کنه با شرایط کنار بیای.

ضمنا من هرچی اظهار کردم از اعماق دلم بود نه برای اینکه

تو بهم ترحم کنی یا قلبت بسوزه که ترکم نکنی…

پرستار که نزدیک شان شد و اعلام کرد سرم مهرو تمام

شده است، خاموشی کردند.