انگشتانش را بر ریش بلند و نامرتب آذرخش کشاند.
لب هایش را جلو برد و آرام بر گونهی مرد فشرد:
_ممنونم…
همین!!
همین کافی بود!؟
آذرخش سر زیر گلوی مهرو برد و پوست نرم و نازکش
را عمیق بوسید.
امشامگاه می تمایل داشت وجب به وجب تن دخترک را فتح
نماید و عطش هایی که ممکن بود در آینده دامن گیرش
شوند را در نطفه خفه کند.
بوسه هایش را تا زمانی ادامه داد که انگشتان مهرو میان
موهایش رقصیدند.
کنار گوشش لب زد:
_نمیخوام بگم واسه آخرین بار…ولی یه امشب رو باهام
جاده بیا…بذار وجودم رو از عطر تنت پر کنم و طعم بی
لعل لبات رو زیر دند
ِر
نظی ونم تا ابد نگه دارم. میدونم
سیرمونی ندارم. میدونی هرچی بیشتر ازت بنوشم
حریص تر میشم. ولی یه امشامگاهه رو همپام شو…
مهرو علی رغم میل باطنی اش، برای اینکه آذرخش
دلخور نشود، خاموشی کرد.
سکوتش از روی رضا بود یا نه!؟
مرد جوان دمق بود و آزرده…
لب های همسرش را با حسرت و بیقراری بوسید و مزه
ناب شان را برای همیشگی در خاطر سپرد.
شاید دیگر هیچگاه نمی توانست این دو گوهر بکر را
میان لبانش چفت کند و بی وقفه ببوسد.
آهسته موهای مرد را نوازش می کرد و قلب می داد به
او…
دکمه های پیجادهن آذرخش را باز کرد و آن را از تنش
بیرون کشاند.
آوای پر از ناز و کرشمه مهرو در گوش مر ِد خسته
زنگ خورد:
_فقط امشب….واسه آخرین بار.
بلافاصله انگشتان پر حرارت مرد بر پهلوهای دخترک
جای گرفتند و به بازی درآمدند.
تن مهرو را چرخاند و بر روی تن خود کشاند ولی لب
هایش را رها نکرد.
در خاموشی فقط بوسه می زد و نقطه به نقطه تن او را
لمس می کرد.
این بار آخریست که عروسکش میان بازوانش قلببری
می کرد!؟
نمی خبر داشت….
کف دستش را نوازش وار روی کمر برهنه مهرو لغزاند و
بینی اش را به تیغه بینی او فشرد.
خمار و گحرکت کرده جواب جمله پیشین دخترک را داد:
_اگه امشب قراره آخرین باری باشه که توی بغلم قلببری
می کنی، دعا کن دیگه واسه من فردایی نباشه…
مهرو در قلب “خدانکنه” ای اظهار کرد و ناگهان ضربان دلش
با حرکت دست آذرخش بر اندام اش بالا رفت….
خیره به سقف اتاق دم و بازدم های بلند و عمیق می
گحرکت کرد.
سنگینی سر مهرو را بر سینه ستبرش حس می کرد.
انگشتانش را آرام آرام میان گیسوان او برد و دوباره غم
در دلش لانه کرد.
هر دو خموش بودند و قصد شکستن خاموشی بین شان را
نداشسریع.
آذرخش آرام تن دخترک را جا به جا کرد و سرش را
روی بالش گذاشت.
نگاه پر حسرت و اندوهش را میان مردمک های خمار و
خواب آلود مهرو چرخاند.
امشامگاه، آخرین ش ِب آرام ِش آذرخش بود…
لعنت به این افکار…
موهای لطیف اش را نوازش کرد و لب های مردانه اش
را بر پیشانی همسرش نهاد.
نفس های پر تاب و تب آذرخش سنگین شدند و اولین
قطرهی اشک از میان مژه های بلندش بر صورت مهرو
چکید.
دخترک مات ماند و قلبش از حرکت افتاد.
آذرخش گریه می کرد!؟
برای او؟؟
بازدمش را آه مانند بیرون داد و پچ زد:
_خدا حافظت باشه َم ِه ُشوگا ُروم.
( َم ِه ُشوگا ُروم: ما ِه شامگاه های طولانی و تار ام)
مهرو هنوز در شوک بود و معنی اصطلاحی که مر ِد لُر
زبانش بر لب آورده بود، را ندرک کرد.
آذرخش عقب رفت و مشغول لباس پوشیدن شد.
دخترک نیم خیز شد و اهمیتی به اندام برهنه اش نداد.
نگاهی به نگاهان سرخ مرد انداخت و لب زد:
_ک…کجا میری!؟
سمت در رفت و بدون توقف کردن گفت:
_نمیخوام رفتنت رو به دیده ببینم و تا عمری که دارم
خودمو به خاطرش لعنت کنم…
اگر دو دقیقه دیگر در آنجا می ماند، قطعا منفجر میشد.
از مشتاق دیداری….از خشم…از درماندگی…حتی از بغض.
او همان آذرخش مغرور و بی تفاوت بود!؟
چرا آنقدر پریشان شد!؟
چرا تا این حد داغان شد!؟
از نبو ِد مهرو!؟
همان دختری که روزگارگاری بارها دلش را شکاند!؟
چوب خدا بود یا کارما؟؟
هر چه که بود، نتیجه کارهایش را متوجه شد…نتیجه بی رحمی
هایش را دید.
هیچ عم ِل ما در این جهان بی نتیجه نخواهد ماند!!
درون خودرو نشست و بی توجه به ساعت که حوالی
صبح را نشان می داد، از منزل خارج شد.
در خیابان ها رانندگی کرد و با خود زمزمه کرد:
_خدا لعنتم کنه. کاش اونقدر دلش رو نمی
قرار گرفته رو قلبم
ِغ
شکوندم…کاش سنگینی دا و روی دوش
مهرو نمی ذاشتم…کاش زن خودم رو واسطه عذاب دادن
اطرافیانش نمی کردم. خودم کردم که لعنت بر خودم
باد…
سر درد امانش را بریده بود و چشمانش می سوخسریع.
چند شامگاهی ست که به خاطر اتفاقات پیش آمده خواب کافی
نداشت.
تا صبح در خیابان ها بود و سپس به گالری رفت.
از فرخوشحال تقاضای یک لیوان نسکافه داشت.
وارد اتاقش شد و روی مبل دراز کشید.
ساعدش را بر چشمان پر دردش فشرد و چقدر خسته
بود…
فرخوشحال وارد اتاق شد و نسکافه را روی میز گذاشت:
_بفرمایید آقا.
آذرخش لب هایش را با زبان تر کرد:
_ممنون…فرسرخوش!؟
_جانم آقا.
_رفیقت بود که برام مشروب میاورد…
فرشاد به آذرخشی که نگاهانش را با ساعد پوشانده بود،
خیره شد:
_مهرداد رو میگین؟؟
_آره…هنوزم ساقیه!؟
_بله…فک کنم.
_بگو برام چند بطری ویسکی اصل بیاره…هر چه
زودتر بهتر.
فرشاد مردد سؤال کرد:
_شما که بهشدت وقت بود دیگه نمی خوردین!!
_الان لازم دارم.
_دیده. امر دیگه ای ندارین!؟
_نه.
فرخوشحال که بیرون حرکت کرد، روی مبل نشست و موهایش را
چنگ زد.
نباید مشروب خوردن را از سر می گرفت ولی محبور
بود…
پیشامگاهینی اش این بود که از امروز به بعد همه چی ِز
زندگی اش سخت تر خواهد شد.
اگر سر خود را با مشروب گرم نمی کرد، عمرا نمی
توانست شب هایش را بدون مهرو صبح کند…
ِج
به هر حال، علا واقعه پیش از وقوع باید کرد…
از آن گذشته، امیدی برای ادامهی حیات نداشت.
اکنون در این وضعیت بل بشو، دیگر قلبیلی نداشت
داروهای کبدش را بخورد و رژیم اش را حفظ کند..
اکنون آذرخش نا امید تر از هر زمان دیگری بود.
حال امروزش شامگاهیه به وقتی بود که آرش مهربانش را
برای همواره از دست داد…
چقدر بد آورده بود.
چقدر درد و محنت و نا امیدی…
لعنت به این روزگارگار که هیچگاه روی خوشش را به
آذرخش نشان نداد…
عصر بود که دوس ِت فرشاد چند بطری مشروب برایش
آورد.
همه را پشت خودرویش جاساز کرد و یک بطری به
دفترش برد.
هیچ میل و رغبتی برای راهی شدن به منزل اش نداشت.
تاکنون قطعا مهرویش از آنجا حرکت کرده بود…
لیوان ویسکی را یک سر نوشید و لعنت به این مزه…
پلک بست و به پشتی مبل تکیه زد.
لیوان دیگری نوشید و لب زد:
_خدا میبینی منو!؟ حواست هست به زیستنم دیگه؟!
الحق و الانصاف این همه درد از بچگی تا الان برای
من زیاده…آخ که حس می کنم خیلی وقته منو از لیست
بنده هات خط زدی.
آب دهانش را فرو داد و چشمانش را با نوک انگشت
فشرد.
موبایلش را برداشت تا حداقل حواسش پرت شود.
تمام تلاشش را کرد تا وارد گالری نشود و یک به یک
عکس های مهرو را نبیند.
ولی ظاهرا تمام کائنات کف دست به کف دست هم داده بودند تا
امروزگار آذرخش را به خاک سیاه بنشانند.
استوری کرشمه را باز کرد و دل سپرد به نوای قشنگی
خوانندهی هم تبار اش.
دقایقی بعد، نمی خبر داشت بار چندم بود که آن استوری
لعنتی را می متوجه شد…
و هر بار با تک تک جملات خواننده، در خاطرات گم
میشد و مشروب سر می کشید.
بدت خوب نشد
ِل
“بَس که بَدی دیدی اَ ُزم، حا
مو آشوب نشد…”
ِل
به صد َزبون ُگدی اما، د
(بس که از من بدی متوجه شدی، حال بدت خوب نشد
با صد زبان اظهار کردی اما، قلب من آشوب نشد)
چقدر با مهرویش بد تا کرده بود…
چقدر دلش را شکاند و بی دلیل آزارش داد.
بدی هایش را جبران کرده بود!؟
نمی دانست….
“مو دردته پس می َزدوم، عی ِن خیالم نبود
صوتی ناله ِکردنات، تو پَ ِر شالُم نبود…”
(من دردت رو نادیده می گرفتم و عین خیالم نبود
آوای گریه های تو، برام هیچ اهمیتی نداشت)
چهره معصوم و پر از اشک مهرو در آن شامگاهی که برای
ملاقات مادرش به بیمارستان راهی شده بود و آذرخش مچ اش
را گراهی شد، در ذهن مرد تداعی شد.
گلویش به هم چسبید و حس خفگی ولینش را برید.
“حالا مثل روز روشنه، ستاره نی ُدم به ُشوات
ما ِه مونی، ما ِه مونی… ِدینُم به نات… ِدینُم به نات”
(حالا مثل روزگار روشن شده، در شب های تو ستاره نیستم
ولی تو ما ِه من هستی، ما ِه من؛ آه و نفرین به تو که از این
موضوع بی خبری…)
مهرویش… َم ِه ُشوگا َرش…ما ِه شب های تیره و تار
مرد
ِی
اش…آذرخش را رها کرده بود و آسمان شامگاه زندگ
جوان در سیاهی مطلق فرو راهی شد.
لعنت به این روزگارگار…
مونِه زار
ِل
بی کسی، بِنیَر به حا
ِن
“ای آسمو
تن ِگ مو ببار…”
ِل
اَو ِر سیانِه بِ ِدرار، سی د
بی کس ها، حال زار من رو نگاه کن
ِن
(ای آسما
با ابرهای سیاهت بیا و برای قلب تنگ من ببار)…
موبایلش را به گوشه ای پرت کرد و لیوان مشروب را
یک نفس نوشید.
معده اش می سوخت و رمقی در تنش نبود.
شامگاه هنگام بلاخره تسلیم شد تا به منزل برگردد.
تا کی فرار می کرد!؟
باید در جلد قوی و سختش فرو می راهی شد.
باید به حیات جمتوجه شدش عادت می کرد.
خودرویش را در حیاط پارک کرد و بی تعاقلب گام
برداشت.
ضعف داشت و این ها همه از آثار مشروب خوردن
بودند.
قلبش می خواست همچراکه سابق اکنون چراغ منزلش
روشن باشد و بوی مست کنندهی غذا در آن بپیچد.
کف دستگیره در را پایین داد و وارد شد.
گامی جلو نراهی شده بود که متعجب و حیران بر جایش
از حرکت ایستاد.
دم کشیدهی گحرکت کرد و نکند مشروب اثر کرده بود که توهم
می زد!؟
پوزخندی زد…
مستی و گرسنگی بیش از حد به مغزش فشار آورده
بودند که بوی قرمه سبزی را زیر شامه اش حس می
کرد.
در را بست و نگاهش به لامپ ها و لوستر روشن افتاد.
ابروانش را به هم پیوند داد و یاد نداشت هنگام رفتن،
چراغی روشن کرده باشد.
بهیکباره با گوش دادن صوتیی آشنا، سرش به شدت سوی
آشپزخانه چرخید.
_س…سلام.
نفس آذرخش بند وارد شد.
این زن، مهرو بود…یا….یا توهم می زد!؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن