مهرو در حیاط را بست و به آن تکیه زد.
انگار هنوز هم زیر آسمان این شهر انسان هایی پیدا می شدند که خوب باشند و بدون هیچ انتظاری از طرف مقابل، خوبی کنند.
آرش که خیالش از ورود دخترک جذابرو به منزل شان راحت شد، گاز پر شتابی داد و رفت.
با ریموت در حیاط را باز کرد و پس از ورود متوجهی آذرخش، کیسان و فرهام شد که کنار استخر مشغول آماده کردن کباب بودند.
حدس میزد کرشمه و جانا، همسر کیسان نیامده باشند و مهمانی مردانه باشد.
سعی کرد یقه لباسش را که کمی پاره بود، مرتب کند.
پیاده شد و در جلد پر شور و شیطنتش فرو راهی شد:
_به به میبینم که آقایون زن ذلیل بلاخره یه شامگاه تونستن محبتاشون رو بپیزیران و بیان دورهمی!!
آذرخش نیشخندی زد و کیسان چپ نگاهش کرد:
_ببند…تو اگه زن بگیری میزنی رو کف دست همهی ما.
فرهام سیخ های جوجه را به کف دست آذرخش داد و رو به کیسان اضافه کرد:
_آره بابا این از همه بدتره…یَک زن ذلیلی بشه که دومیش توی جهان نباشه.
آرش کنار برادرش توقف کرد و به جوجه های کبابی ناخنکی زد:
_حاجی کف دستخوش!!
_ناخنک نزن…برو لباسات رو عوض کن بیا شام بخوریم.
بالِ کبابی را برداشت و سری تکان داد.
لحظهی آخر، آذرخش متوجهی یقهی پاره شده و زخم های ریز روی گردن برادرش شد.
سرش را جلو کشید و آرام پچ زد:
_دعوا کردی!؟
آرش متعجب از ریز بینی اش زیرلبی گفت:
_بعداً دربارش حرف می زنیم.
آذرخش که متوجه شد او نمی خواهد مقابل فرهام و کیسان چیزی بگوید، سکوت کرد.
آرش وارد خانه شد و این بار پیجادهنی پوشید که کمی از زخم های گلویش را بپوشاند.
دست و صورتش را شست و قبل از خروج از اتاق، نگاهش به قاب عکس روی دیوار افتاد.
تصویی از کودکیِ آذرخش و آرش که روی تاب جای گرفته بودند و پدرش پشت سرشان از حرکت ایستاده بود.
آهی کشید و برای شام حاضر شد.
ساعتی را فارغ از هر چیزی به خوشی گذراند.
اواخر بهار بود و هوا نیمه ابری.
کیسان و فرهام که خداحافظی کردند و راهی شدند، آذرخش رو به روی آرش جای گرفت و به پای اش که روی میز بود اشاره زد:
_بنداز پایین پاتو.
آرش که از حساسیت و وسواس برادرش مطلع بود، پوفی کشید و پای اش را روی زمین گذاشت.
هر دو این پا و آن پا می کردند تا دربارهی دعوا صحبت کنند ولی انگار هیچکدام قصد باز کردن بحث را نداشسریع.
آذرخش به گلوی آرش دیده دوخت:
_اگه نمی خوای بگی چیشده، برم بخوابم.
به نقطهی نامعلومی خیره شد و غم آوایش را گراهی شد:
_با شروین دعوا کردم.
_شروین!؟ نکنه منظورت…
_آره…شروین هوشمند رو میگم…پسر سهرابِ بی همه چیز.
کف دستان آذرخش زیر میز مشت و نفس هایش سنگین شدند:
_چرا!؟
_داشت دختر مردمو اذیت می کرد منم باهاش درگیر شدم و دختره رو نجات دادم.
_خدا لعنتش کنه.
آرش هیچوقت نزد برادرش نقش بازی نمی کرد و خودِ واقعی اش را نشان میداد.
آب دهانش را فرو داد و گرفته بیان کرد:
_بازم مثل سال های قبل بهم تیکه انداخت و من نتونستم چیزی بگم….بازم اون گذشتهی آشغال رو کوبوند تو صورتم و نشد بهش بگم چقدر حرفای تلخش، حق ان.
آذرخش کشیده شد و کنارش جای گرفت.
کف دستش را دور شانهی برادرش پیچاند و او را به خود نزدیک تر کرد.
دلش برای این آرشِ مظلوم لرزید…الحق کسانی که بیشتر می خندند، درد ها و غم های بزرگتری دارند.
_فراموشش کن. درسته من و تو این وسط قربانی شدیم ولی چاره چیه!؟ گذشته برمی گرده!؟ ابدا!! پس فراموش کن…هم گذشته رو…هم اون زن رو.
_مامان خیلی بد کرد…من و تو رو نامتوجه شده گراهی شد…پدرمون با اون هم عشقی که به پاش می ریخت رو نامتوجه شده گرفت…آخ بابا…بابا!!
درون هر دو نفرشان تلاطم به پا شده بود.
به طور بسیار یکبارهی بغضی که آرش جلویش را گحرکت کرده بود منفجر شد.
آذرخش او را به خود نزدیکتر کرد:
_آروم باش مرد…آروم!!
_دلم داره آتیش می گیره…من بچه بودم…وقتی بابا رو توی اون وضع دیدم فقط شیش سالم بود…هنوز نتونستم فراموش کنم…هنوز تصویرش که خودکشی کرده جلو دیدهامه….بابام قلبش آروم نگحرکت کرد وقتی زنشو تو لباس عروسی کنار اون بیشرف دید…
تمام آن لحظات برای آذرخش نیز تداعی شدند.
او نیز همان چیزها را دید ولی آرش زودتر متوجه پدرشان شد…آرش سه سال از او کوچکتر بود…بچه تر بود…و مسلماً بیشتر آسیب دید.
یاد داشت که تا مدت ها برادرش شامگاه ادراری گرفت و از ترس نمی خوابید.
هر دو در اوج کودکی دردهایی کشیدند که اگر کوه آن مصیبت ها را می کشید، قطعا متلاشی می شد.
گلوی آذرخش به هم فشرده شد ولی اشک نریخت.
نباید خودش را در برابر آرش می باخت.
نگاه برادرش فقط به او بود.
بی مهابا تنش را به آغوش کشید و چند ضربه به کمرش زد:
_گریه نکن مرد…تو تموم این دردا رو یک بار تجربه کردی…پس دیگه با مرورشون خودتو عذاب نده!! پاشو…پاشو یه آبی به صورتت بزن و بخواب…خدا بابا رو بیامرزه…مولین هم راهی شد پی چیزی که لایقشه.
آرش دمی گراهی شد و از او جدا شد.
صورتش سرخ و مژه های بلندش نم دار شده بودند.
آذرخش به قرص ماهی که از پشت ابرها دلبری می کرد، خیره شد.
به سختی دم و بازدم گحرکت کرد و مشت هایش بیش از پیش گره شدند.
تاب متوجه شدن این حال آرش را نداشت…او را همیشه سرزنده و خوشحال مشاهده کرده بود و کم پیش می رسید اینگونه به هم بریزد.
حاضر بود هر چه دارد فدا کند ولی آرش را بیقرار و گریان نبیند…
آرش فقط برادرش نبود…او از بچگی زیر پر و بال آذرخش بزرگ شد….همهی دار و ندارش بود!!
حس می کرد برادرش بیقرار مادرشان شده است ولی به روی خودش نمی آورد.
شاید هم حسش غلط بود.
شامگاه از نیمه گذشت که وارد خانه شد.
قبل از راهی شدن به اتاق خودش، سری به آرش زد.
در کمال تعجب او را بیدار دید که کنار پنجره توقف کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن