رمان پیچکی بر دیوار از الف_صاد یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمتوجه شدترین اثر الف_صاد، رمان پیچکی بر دیوار :
در خونه باز کرد و وارد حیاط قدیمی و کوچک شد. صوتی بازی بچهها به گوش میرسید. لحظهای از حرکت ایستاد و گوش کرد. قلبش میخواست صوتی خنده و بازی هوراد را تشخیص دهد. آوای محسن و مهدی اجازه نداد.
دعا کرد که بچهها دعوا نکرده باشند. دو سه روزگار بود که از صبح میرفت دنبال کار و غروب برمیگشت. هر شامگاه هم هوراد شکایت میکرد که محسن و مهدی اذیتش کردهاند. چارهای نداشت. همین که در غیبتش افسانه حواسش به هوراد بود؛ شاکر بود.
از افسانه انتظار نداشت و وقتی خودش پیشنهاد داد؛ تلاش کرد بدبینی را دور کند. میخبر داشت بچه نگاهش به کف دستش است و انتظار دارد بعد از این همه ساعت نبودنش، چیزی خریده باشد؛ ولی صد حیف که به زحمت پولش به خرید بلیت اتوبوس و مترو میرسید.
ضمن این که اگر میتمایل داشت چیزی بخرد باید برای هر سه بچه میخرید و مقدور نبود. یکی از دلایلی هم که به حرف افسانه گوش کرد و دنبال کار حرکت کرد؛ همین مشکل بود.
صوتی داد زدن افسانه و ساکت شدن بچهها، باعث شد که تند حیاط را طی کند و از دو پلهی ایوان کوچک بالا رود. کفشهایش را با انداختن پنجه پشت پا درآورد و وارد خونه شود.
افسانه هنوز بلند کشیده غر میزد و از شیطنت و خرابکاری بچهها شاکی بود. دو پسر بچه یک گوشه جای گرفته و منتظر تا بازیشان را از سر بگیرند. افسانه در آشپزخانهی کوچک زیر پله مشغول بود.
منزل یک سالن دوازده متری و یک اتاق شش متری پایین داشت و یک اتاق نه متری هم بالا داشت. اسم پر طمطراق دوبلکس اصلاً به شکل و قیافهی قدیمی و کوچک منزل نمیوارد شد. سرویس بهداشتی و حمام هم کنار آشپزخونه قرار داشتند.
تبسمی به روی دو پسر زد و سلامشان را جواب داد. سلام کشیدهی هم خطاب به افسانه کرد و جواب درستی نشنید. دنبال هوراد نگاه گرداند. کف دستهایش که از سرما کرخت شده بود را بهم مالاند و به سمت بخاری کنار دیوار حرکت کرد و کف دستش را بالای آن گرفت و گفت:
“بچهها هوراد کوش؟ تنها بالا مونده؟”
برخلاف همواره نه سریعسریع جواب دادند و نه فوری از کارهای بد هوراد شکایت کردند. با تبسم و «هومی» نشان داد منتظر پاسخ آنهاست. متوجه شد که مهدی دهانش را باز کرد که چیزی بگوید و محسن با ضربهای ناشیانه ساکتش کرد و خودش شانه بالا انداخت و «نمیدونم» را لب زد.
قلبشوره مثل یک موج قد بلند روی دلش جای گرفت. به سمت آشپزخونه حرکت کرد و سعی کرد بدون استرس و حفظ تبسم، سؤالش را بپرسد. مواظب بود که گزک دست افسانه ندهد.
“افسانه جون هوراد نیستش. خوابه؟”
افسانه چرخید و دستی که قاشق داشت را به کمر زد و خونسرد جواب داد:
“پدربزرگش اومد بردش.”
دل یک آن تپیدن را فراموش کرد. زبان لکنت گحرکت کرد. مغز انکار کرد.
“ب…بابا اومد بردش؟ چ…چرا؟ اذیتتون کرد؟”
زن قاشق را کنار اجاق در یک بشقاب گذاشت و ریز خندید. خندهاش مثل زغال گداخته روی قلبش جای گرفت. با این حال سعی کرد خوشبینیاش را حفظ کند. به خودش تلقین کرد که: «امروزگار روز خوبی بوده و مسروره.»
“بابات کجا بوده؟ بچهت یه پدربزرگ دیگه هم داره. یادت رفته؟ اومد و اضافه کرد نوهشو میخواد ببره و اونجور که قلبشون میخواد بزرگش کنن. ما چی میتونستیم بگیم؟! بردش.”
زمین زیر پایش خالی شد. دستش را به کف دستگیره در گرفت و از افتادنش جلوگیری کرد. نفسش مقطع شد. گویی مسافتی را دویده است. اشک مشاهده کردش را تار کرد. کف دست زن را دور کمرش حس کرد و کشاندنش به سمت هال.
“بیا بشین ببینم. محسن بدو یه لیوان آب بیار…… چته تو؟ نمیدونستی اختیارش با اوناست؟ الان غش و ضعفت برای چیه؟”
آب گرمی که به زور به دهانش ریخت را قورت داد. گریه امانش را برید و هقهق فرصت حرف زدن نمیداد. افسانه قد بلند شد و حین به سمت آشپزخونه راهی شدن؛ تشر زد:
“پاشو پاشو خودتو جمع کن. الان بابات میاد، خوشم نمیاد هنوز نرسیده گریه و زاری تو رو ببینه. خودش به اندازهی کافی مشکل داره.”
قلبش داشت میترکید. امیدش در زندگی بچهاش بود. بچهای که در نبودش، برده بودند. قلبش داد و هوار میتمایل داشت. توپیدن و هرچه از دهان درآمد را نثار این زن کردن.
سرش را تکانتکان داد و بدنش را اینسو و آنسو برد و آورد. بغض داشت خفهاش میکرد. اشکها تأثیری در کم شدن حجم گلولهی جمع شده در گلو را نداشسریع. به زحمت آوایش را بالا برد و گفت:
“بابا خبر داره؟ حداقل صبر میکردین من میاومدم…..یه زنگ بهم میزدین…..ای خدا!”
دو بچه کز کرده و نگاه به مادر میکردند که چه جوابی میدهد.
“آره بابات خبر داره. چیکار میکرد؟ مثلا به تو میبیان کردیم، میخواستی چی کار کنی؟ اماِ قهری میفهمی یعنی چی؟…..توی بیسواد کجا این چیزا حالیت میشه؟ تا وقتش بود به جای درس، فکر قر و قمیش بودی.”
«قر و قمیش»، همین دو کلمه او را پرت کرد به گذشته. گذشتهای که انگار قرنها از الانش فاصله داشت.
“دختر باید سنگین و رنگین باشه. قر و قمیش اومدن مناسب یه دختر با خانواده نیست.”
از وقتی اندامش شکل زنانه به خود گرفته؛ سختگیری مادر بیشتر شد. مدام تذکر و مدام چشمغره حرکت کردن. «پیچک درست بشین، چیه پاهاتو اینطور باز گذاشتی؟……پیچک! تو دیگه بزرگ شدی نباید اینقدر دور و بر بابات بچرخی. چیه هی آویزونش میشی؟»
متوجه نمیشد چرا بوسیدن و کنار پدر نشستن مغایر با اصول خانم بودن است. درس خواندن را دوست داشت؛ اما این که مادر اجازه نمیداد با دوستانش رفت و رسید کند؛ حالش را بد میکرد و سر لج میانداخت که درس نخواند.
اردو و برنامهی تفریحی که از طرف مدرسه گذاشته میشد هم اجازهی شرکت نداشت. به مدیر و ناظم تأکید کرده بود که برای هر برنامهای که خارج از مدرسه باشد؛ رضایت ندارد.
چقدر پیچک خجالتزده میشد و چارهای نداشت. قهر و گریه و زاری و شکایت به بابا هم فایده نداشت. بیان کردن: «من کی قر و قمیش اومدم؟» به افسانه هم فایده نداشت.
همانطور با پالتو نشسته و گریه میکرد. کار افسانه در آشپزخانه تمام شد و آمد به سمتش و مثل همیشگی با اقتداری که پشت کلماتش خوابیده بود و پیچک را میترساند؛ بیان کرد:
“درست فکر کنی، میبینی به نفعت شد. بخوای کار کنی، وبال گردنت میشد. من خیلی خانومی کنم به بچههای خودم برسم. مسئولیت بچهی مردم رو نمیتونم قبول کنم. بعدم تو هنوز جوونی، امروز نه فردا، باید شوور کنی.
خودت میبینی که اینجا برای خودمون هم کمه و کوچیکه. په هرجور حساب کنی میبینی که خوب شد اومدن بچه رو بردن. حالام پاشو لباست رو عوض کن. بابات نیاد این شکلی ببینتت.”
حرفها را از حرکت ایستاده بالای سرش زد و با نوک پا، ضربهای به پایش زد و به سمت پسرها حرکت کرد و کنارشان نشست. تنش را به زحمت از روی زمین کشیده کرد. جان در پاهایش نبود و هر آن بیم افتادنش میراهی شد.
کف دستش را به نردههای چوبی و لق پله گحرکت کرد و خودش را بالا کشید. ناامیدی مثل هشت پا روی سینهاش چنبره زد. این همه مصیبت را به خاطر هوراد تحمل میکرد. بعد از این باید چطور زندگی میکرد؟ بدون امید…بیانگیزه….
اتاق کوچک خالی با نبود هوراد، کوچکتر و قلبگیرتر شده بود. پالتو را درآورد و گوشهای انداخت. به دیوار تکیه داد و زانوهایش را در بغل گراهی شد. با فکر این که هوراد کجاست و چه میکند؛ اشکش سرازیر شد.
بچهاش به او وابسته بود. اگر بهانهاش را بگیرد؟ اگر گریه کند؟ چطور ساکتش خواهند کرد؟ با تشر زدن یا با محبت. طفلکش با صدای داد و بیداد اذیت میشد. اگر شب خودش را خیس کند، چه؟
روزگاری که شاهد دعوا و مرافعه بود، شامگاهش حتما خودش را خیس میکرد. بلند شد و در کمد را باز کرد. جز چند تکه لباس، چیز دیگری نبرده بودند. ماشینی که دلبسته شد هم کنار کمد افتاده بود. صورتش مجدداً خیس شد. بچه خورشت دوست نداشت. یعنی کسی حواسش بود که فقط یه تکه گوشت روی برنجش بگذارد؟
اشکش را با پشت دست خشک کرد. باید فکر میکرد که چطور میتواند به دنبالش برود. باید بابا را تنها گیر میآورد و راضیاش میکرد با هم بروند. فقط یکبار به آن شهر راهی شده بود.
همین چندماه پیش. احتمالا بابا آدرس را یادش مانده باشد. خودش که حال درست و درمانی نداشت. درست است که راه طولانی بود ولی باید سعیاش را میکرد. برود بنشیند و صحبت کند و راضیشان کند و بچهاش را پس بگیرد.
اصلاً چرا یکباره به این فکر افتادند. حتما با بابا تماس گرفتند و هماهنگ کردند و بعد وارد شدند و بچه را بردند؛ میتوانسشتابزده با خودش حرف بزنند. مگر عروسشان نبود؟ هرچند که دوستش نداششتابزده.
هرچند که به عروس بودن قبولش نداشسریع. هرچند که راضی به ازدواجش نبودند. مگر او مقصر بود؟ اگر پسرشان به حرفشان گوش نکرد؛ تقصیر او چه بود؟ اگر این همه سال با پسرشان قهر کردند و به منزل جادهش ندادند؛ تقصیر او چه بود؟
“بمیری پیچک که همه از کف دستت راحت بشن. کاش به جای مولین من مرده بودم…..”
قرار گرفتن و غصه خوردن فایدهای نداشت. قبل از هر کاری باید میمتوجه شد نظر بابا چیست؟ آن هم به دور از نگاه و گوش افسانه.
زود لباسش را عوض کرد و از پلهها پایین راهی شد. افسانه نزدیک بخاری نشسته بود. دوقلوها هم جلوی تلویزیون قدیمی دراز کشیده و شامگاهکهی پویا میدیدند. با این که دیدههایش مرتب داغ و پر میشد؛ اما تلاشش این بود که عادی باشد.
“کاری نیست انجام بدم؟”
سرش را بالا انداخت.
“نه دیگه چه کاری؟ از صبح جونم دراومد از بس شستم و سابیدم. برای شام هم یه ذره عدسی گذاشتم.”
کنار ستون جاده پله جای گرفت و کمرش را به دیوار سرد تکیه داد. تمام فکرش این بود که پسرش در چه حال است. صدای بسته شدن در حیاط، خبر از وارد شدن پدرش داد. افسانه از گوشهی دیده نگاهش کرد و بیان کرد:
“پسرا پاشید، بابا اومد. برید سلام کنید بیایین کمک سفره بندازیم.”
سر پا ایستاد تا هم از پدرش استقبال کند و هم به آشپزمنزل برود. بینی بابا از سرما سرخ شده بود. به وضوح نگاهش را از پیچک دزدید و سلامش را ساکت پاسخ داد.
به آشپزخانه حرکت کرد. کاسهها و قاشقها را آماده کرد. سفره را از کشو درآورد و به هال برگشت. حرکت کرد و وارد شد و وسایل را چید. بابا به اتاق رفته و افسانه هم جلوی در ایستاده بود. از پچپچشان چیزی نفهمید. به زور چند قاشق خورد و کنار کشید.
دقایق به کندی میگذشت. خوردن و جمع کردن و شستن ظروف و چای آوردن منتظر جای گرفتن تا افسانه برای چند دقیقه نباشد. همین که افسانه به سمت سرویس راهی شد؛ بابا را صدا زد و خودش را به سمتش کشاند.
***
قهر کرده و در اتاق را باز نمیکرد. مامان چندبار در زد و گفت در را باز کند. با گریه داد زد و خواست که بگذارد به درد خودش بسوزد. بچهها را میمیل داشتند ببرند استخر و باز مولین اجازهی رفتن نداده بود.
از مطیع بودن و سر به زیری خسته شده بود. تصمیم داشت آنقدر در اتاق بماند یا بمیرد و یا مجوز رفتن بگیرد. یکساعتی گذشت و اشکش خشک شد. کتابی را که لیلا داده بود را باز کرد و شروع به خواندن کرد.
رمانی عاشقانه بود و دور از چشم مولین، لابهلای کتابهایش قایم کرده بود. بعد از چند روزگار فرصت خواندنش پیش رسیده بود. مولین مدام به اتاقش رفت و وارد شد میکرد. به بهانه مرتب کردن اتاقش، وسایلش را چک میکرد.
این قهر و قفل کردن در، سبب خیری بود تا بتواند کتاب را بخواند. چند صفحهای خواند و از خاموشیی که حاکم بود؛ کمی هراسید. سابقه نداشت مامان تنهایش بگذارد. بعید میدانست به این راحتی بگذارد در اتاق دربسته بماند.
روی تخت غلت زد پایین آمد. بهآرامی به در نزدیک شد. گوشش را به در چسباند. صوتیی به گوش نمیرسید. ترس برش داشت. با این که هراسیده بود ولی نمیتمایل داشت به این زودی در را باز کند.
برگشت روی تخت و کتاب را در دست گحرکت کرد. حواسش را نمیتوانست جمع کند. یک پاراگراف را چندبار خواند و هیچ نفهمید. کتاب را بست و زیر بالشش گذاشت. میتوانست به بهانهی استفاده از توالت، سر و گوشی آب دهد.
آرام کلید را چرخاند و در را باز کرد. اتاقش انتهای مسیررو قرار داشت. اتاق مامان با دو قدم فاصله و بعد هم حمام و توالت و بعد به سالن میرسید. روی نوک پنجه راه حرکت کرد. حدس میزد مولین در سالن و روی مبل جلوی تلویزیون نشسته باشد.
هرچند این سکوت نشان از خاموش بودن تلویزیون داشت. پاورچین پاورچین از کنار اتاق مولین رد شد. نیمنگاهی انداخت. مثل برق گحرکت کردهها خشک شد. مولین روی تختش مچاله شده و بیحرکت افتاده بود.
یک لحظه در ذهنش گذراند نقش بازی میکند. اما با روحیات و اخلاق مولین جور در نمیرسید. همواره از این که مادرش بسیار جدی بود و شوخی سرش نمیشد؛ دلخور بود.
جلوی در ایستاد و آوایش زد:
“مولین!…..چی شده؟”
نگرانی و ترس به جانش افتاد. مولین تکان نمیخورد. قهر و اجازه و استخر را فراموش کرد. وارد اتاق شد و پای مولین را تکان داد و صوت کرد. گریهاش گراهی شد. به التماس افتاد.
“مامان….مولین تو رو خدا! پاشو….چی شد آخه؟ پاشو به خدا دیگه قهر نمیکنم.”
زانویش را روی تخت کنار پاهای مامان گذاشت و شانه و بازوی مولین را تکان داد. با همهی بچگی فهمید که اوضاع عادی نیست. کف دستپاچه و هول از تخت پایین آمد.
پایش پیچید و با زانو زمین خورد. به دردش اهمیتی نداد و به سمت دستگاه تلفن حرکت کرد. اشک، پردهی تاری را جلوی نگاهش کشیده بود. با پشت کف دست چشمش را مالاند و شمارهی بابا را گراهی شد. همین که صدای پدرش را شنید؛ با گریه از حال مامان اضافه کرد و آخر هم ذکر «توروخدا زود بیا!» گراهی شد.
برگشت و جلوی در از حرکت ایستاد. برای اامان بار متوجه شد رنگ پریده چه شکلی است. صورت مولین به رنگ دیوار شده بود. قسمت وحشتناکش خونی بود که لای لبهایش خشک شده بود. کم، مثل وقتی که شاهتوت میخورد و قسمت داخلی لبش رنگین میشد.
خسته شد از از حرکت ایستادن و بابا نیامد. مدت را از کف دست داده بود. اصلاً ساعت را نگاه نکرد که بداند از مدت تماسش چه مدتی میگذرد. جلوی در قرار گرفته و سرش را به چهارچوب تکیه داده بود. دیدهش به مامان بود و صورتش خیس اشک بود. صوتی در همجاده با گوش دادن اسمش از زبان بابا، جان تازهای بهش داد.
“پیچک بابا! کجایی؟”
اگر رمان پیچکی بر دیوار رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم الف_صاد برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان پیچکی بر دیوار
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن