*پنج روزگار بعد*
کلاس که تموم شد، قد بلند شدم وسایلم رو برداشتم که بزنم بیرون.
تو این چند رور فکرم همش مشغول بود.شده بودم مشترک مورد نظری که به کل در دسترس نیست!
اون روز و اون لحطه و اون حرفها مدام توی سرم تکرار میشدن و من هربار از خودممیسؤال کردم یعنی واقعا دوستم داشته؟؟؟
کسی منو دوست داشته که همیشه تصور میکردم ازش متنفرم و اون هم ازممتنفره؟
تو این مدت هم که فرصت نشد همدیگرو ببینیم.
من یا دانشگاه بودم با کافه و اونهم که اصلا معلوم نبود اصلا خونه میره یا نه….
داشتم وسایلمو جمع میکردم که سوگند قدم زنان اومد سمتم.
خیلی وقت یود که مثل دوتا غریبه که هیچوقت همدیگرو نمیشاختن همدیگرو نامشاهده کرده میگیرفتیم.
با کمی فاصله ایستاد و گفت:
-یاسین جواب تماسهام رو نیمده.دانشگاه هم که نمیاد.تو فکر اونو نسبت به من منفی کردی درسته!؟
سرمو بالا گراهی شدم و با لبخند نگاهش کردم.تبسمی طعنه آمیز!
عجب بچه پرردیی بوداااا
کنج لبم رو دادم بالا و جویا شدم:
-من ذهنش رو نسبت به تو بد کردم که جوابت رو نمیده؟ ببخشید….قبل از این هممن ذهنیتش رو نسبت به تو عوض کرده بودم که محلت نمیداد؟
به کوچولو مکث کردم.سرتاپاش رو تحقیرآمیز خیره شدم و گفتم:
-منظورم همون مدتیه که داشتی ادای یه رفیق و خوب رو بازی میکردی هااان؟
سوگند از اون دخترایی نبود که باهمچین حرفهایی از رو بره. قلبیلش هم برمیگشت به اعتماد به گفس و تکبر بالاش که اون همبرمیگشت به بچه مایه دار بودنش.کف دست به سینه شد و بیان کرد:
-اینجوری با من دشمن ستیزانه حرف نزن سوفیا.تاحالا عاشق شدی؟ تاحالا کسی رو اونقدر دلبسته شدی که سعی کنی واسه بکف دست آوردنش کف دست به هرکاری بزنی؟! من یاسین رو دوست داشتم…از نظر خودم هم هیچ سواستفاده ای از تو نکردم پس بیخودی دور برندار…
کتابهام رو جا دادم تو کیف و دوربینم رو با احتیاط برداشتم و گفتم:
-باشه تو خوبی…
خواستم برم ولی کف دستم رو از پشت گحرکت کرد و نگه ام داشت.سرمو بسیار آروم ولی خسته برگردوندم سمتش و بهش چشم دوختم.
-خب…دیگه چیه؟
قبل از اینکه بخوام کاری بکنم خودش اضافه کرد:
-اینقدر حسود نباش.اینکه بهراد تورو دوست نداشت تقصیر من نبوده و نیست!
شونه بالا انداخت و باحالتی پر غرور ادامه داد:
-خب اینجا خیلی ها هستن که خاطر منو میتمایل داشتن نمونه اش هم همون بهراد پس لطفا اینقدر حسود نباش…یکم منطقی باش.یاسین از من فاصله میگیره ولی واقعا قلبیلش چیه…؟
تو حتما اینو میدونی…
حالا میفهمم چرا همه از اینکه سوگند با من رفیق شده بود یه جورایی تعجب کرده بودن.غرور و افاده همه جوره از این دخترمیبارید
جوری صحبت میکرد انگار همه نوچه و کف دست به سینه اش هستن.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-پنج روزگاره شخص مورد علاقتون رو نمتوجه شدم و تنها خبر جمشاهده کردی که ازش دارم اینکه چند روزگار پیش به یه دختر ابراز علاقه کرده! روزگار به خیر!
تبسم حرص دربیاری تحویلش دادم و بعدهم از کلاس زدم بیرون.خودمم نمیدونم چرا همچین حرفهایی تحویلش دادم ولی حس کردم یه لحظه شدم یه دختر بد که داره راهی شدار بد یه دختر بد دیگه رو تلافی بکنه!
آوای قدمهاش رو از پشت سر میمتوجه شدم.
با گام های بلند اومد سمتم.راهرو شلوغ بود و همهمه زیاد.
صوتم زد و گفت:
-وایسا باهات کار دارم!
بدو ن اینکه بایستم توقف کنم بیان کردم:
-برای هیچکدوم از سوالهای احتمالیت جواب احتمالی هم ندارم!پس بیخیال…
بیخیال نشد.کنارم توقف کرد و کف دستم رو سفت گرفت و بیان کرد:
-بچگونه نیست راهی شدارت؟ برای چی واسه درآوردن لج من داری همچین دروغهایی سرهم میکنی!؟
از حرکت ایستادم و بهش چشم دوختم.من دروغ ناضافه کردم.فقط همچی رو نبیان کردم.
بی حوصله نگاهش کردم.
من وقت این خاله زنک بازیارو نداشتم و الان هم ار زدن اون حرف پشیمون بودم.
مچ دستم و رو گحرکت کرد و اظهار کرد:
-اعتراف کن…بگو که اون حرف رو زدی تا فقط منو عصبی کنی!
وقتش بود این دختر خوب و زیبا و باکلاس و مغروری که همه خاطرش رو میتمایل داشتن یکم ادب بشه برای همین اضافه کردم:
-متاسفانه پاسخ منفیه عزیزم برای اینگه طبق آخرین اخبار و اطلاعان من واقعا همچین اتفاقی افتاده….
پس بیخودی خودت رو خسته نکن.
یاسین اصلا به تو علاقه ای نداره زیرا خودش یکی دیگه رو دوست داره….
با نفرت دوندن قروچه ای کرد و اظهار کرد:
-مزخرف میگی….
تبسم حرص دربیاری ردم:
-نهههه! مزخرفم نمیگم…شما ول معطلی و توصیه من اینکه شما به یکی از همون کشته مرده هاتون جواب مثبت بدین و بهشدت معطل پسرخاله س ما نباش!
کف دستمو بالا آوردم و انگشتامو آرام تکون دادم و اضافه کردم:
-علی الحساب باااای…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن