از ماشین پیاده شدم و قدم زنان سمت خونه حرکت کردم.
یاسین بیچاره ترجیح داده بود تو کوچه یه قدم رویی بره تا فاصله ی بین ورودمون به خونه هماهنگ نباشه.
درو باز کردم و راهی شدم داخل.
حیاط شلوغ بود.
منوچهرخان و خواهرهاش و همینطور خاله و مولین روی یه تخت قرار گرفته بودن و یاسر و مائده روی تخت دیگه…
کیفمو روی دوشم جا به جا کردم و برای اینکه بهشون نزدیک نشم ترجیح دادم فقط سلام بکنم اما یاسر صدام زد و اظهار کرد؛
-هی سوفی! بیا اینجا…بیا چایی تازه دم بخور تو این هوا میچسبه هااا….
نمیتمایل داشتم برم پیششون اما نشد.یعنی افتادم تو عمل انجام شده.جاده کج کردم و به سمتش رفتم.
وقتی نزدیک شدم یاسر کنار خودش واسم جا باز کرد و اظهار کرد:
-بیا بشین سوفی…چقدر دیر اومدی امروزگار…
جواب از پیش آماده شده ای رو که داشتم تحویلش دادم و اضافه کردم:
-کلاس داشتم!
مائده با زدن یه لبخند معنی دار پا روی پا انداخت ودرحالی که قهوه اش رو ذره ذره میچشید گفت:
-عجب! همیشه تا این موقع شب کلاس داری شما!؟
چشمهام روی تبسم معنی دارش به گردش در اومد.تیکه میپروند که منو زیر سوال ببره اما واقعا برام مهم نبود.
حتی جوابش رو هم نداد. یه نگاه چپکی بهش انداختم و بعد کنار یاسر جای گرفتم.
یکی از لیوانهای چایی رو از توی سینی مسی برداشت و گرفتم سمتم:
-بیا سوفی! اینو بخور یکم داغ بشی!
وسایلم رو کنارم گذاشتم. و لیوان چایی رو ازش گرفتم و اظهار کردم:
-به به! مرسی! این چایی اما میچسبه هااا ! دمت گرم
یه نبات هم برام توی لیوان گذاشت و خودش هم چرخوندش تا یکم تو چایی حل بشه.اینهمه محبت یاسر یه من مائده رو می رنجوند.
انگار کلا دوست نداشت یاسین و یاسر با من خوش رفتاری بکنن.
حتی حالا هم از حالت صورتش مشخص بود خیلی از اینکه یاسین منو گرم تحویل میگیره خوشش نیومده!
نگاهی به ساعت مارک چند صد میلیونیش انداخت و اظهار کرد:
-یاسر چرا یاسین اینقدر دیر اومده؟ همیشه اینقدر دیر میاد خونه !؟ بسیار دیر…
حرفش تموم نشده بود که آوای بوقهای ماشین ، سرایدار رو کشوند سمت در.
درهارو که باز کرد یاسین سوار بر ماشین اومد داخل.
یاسر لبخند زد و اظهار کرد:
-عجب حلال زاده ای هست…خودش!
خودم رو بیتوجه نشون دادم که باز خانم فکرای ناجور به سرش نزنه.حقیقت این بود که کلا حوصله ی دردسر و بگو مگو نداشتم.
چنددقیقه بعد یاسین هم بهمون اضاف شد.
کف کف دستشهاشو بهم مالید و اضافه کرد:
-به به! میبینم که بساط چایی به راه!
مائده کشیده شد و به پیشواز یاسین رفت.
دستاشو دور بدن یاسین حلقه کرد و گفت:
-یاااسین! چقدر دیر اومدی!
حین چایی خوردن نگاهی بهشون انداختم.چقدر متنفر شدم از این حرکت کردارهای چندش و لوس مائده.
چه جوری میتونست خودش رو جلوی ما از یاسین آویزون بکنه!
کف دستهای مائده رو از دور بدن خودش جدا کرد و بیان کرد:
-دیر نیست که الان! تازه اامانبار زود اومدم!
خم شد و یکی از چایی هارو برداشت و همون از حرکت ایستاده سر پا مشغول خوردنش شد و هممدت اضافه کرد:
-یه چند شب دیگه جن و پری هم نمیتونه این موقع شامگاه بیاد بیرون بشینه رو تخت چایی بخوره!
یاسر بشکنی زد و گقت:
-دقیقاااا…پس بزار از این شب باحال چندتا عکس داشته یاشیم..سوفی میزاری با دوربینت عکس بگیریم؟
با کمال میل و بیتوجه از بهشدت چیزا دوربین رو دادم کف دستش و گفتم:
-آره بیا بگیر…هرچندتا دوست داری بگیر!
یاسر دوربین رو بیرون آورد و از یاسین میل داشت کنار ما بشینه تا عکس بگیره.
تو قاب یه عکس کنار مائده بودن واقعا چیز مزخرفی بود ولی اصلا اهمیت ندادم.
یعنی بهتر بود اهمیت ندم و زیاد خودم رو حساس نشون ندم.
یاسر چند عکس گرفت و بعد دوربین رو داد کف دست یاسین و گفت:
-حالا تو بگیر!
اینو گفت و دو تا کف دستهاشو رو شونه های من و مائده انداخت و گفت:
-بخندین ..بخندین عکس خوشگل در بیاد!
یاسین چندقدمی عقب راهی شد تا توی فاصله ی مناسبی بایسته و بعد شروع کرد عکس گحرکت کردن.
سه چهارتایی گرفت و اظهار کرد:
-خب دیگه بسه! اینقدری که از شما ها عکس انداختم از مریلین مونرو ننداختم!
گوشی رو پایین گراهی شد و عکسهارو خیره شد.یه چایی دیگه برای خودم ریختم و مشغول خوردن شدم بدون اینکه یادم باشه من تو اون دوربین لعنتی چندتاعکس دارم .
دوربین رو گحرکت کرده بود دستهاش و یکی یکی عکسهارو نگاه مینداخت.
یاسر با شیطنت و غروری تصنعی و صرفا محض خنده و شوخی گفت:
-فردا این عکسهای منو به استادتون نشون بده شک نکن میگه بر اساس اصول طلایی من قشنگترین صورت دنیارو دارم…
خندیدم و بیان کردم:
-عه! زیباترین صورت طلایی!؟ تو بیشتر به درد عکس روی قندون میخوری تا….
حرفمو خوردم و بی حرکت ایستادم.تازه متوجه عمق فاجعه شده بودم.
من خیلی عکس با بهراد توی اون دوربین لعنتی داشتم.
آب دهنمو قورت دادم و سرمو به سمت یاسین برگردوندم.
دوربین رو گحرکت کرده بود و همچنان داشت عکسهارو تماشا میکرد…
دلم به تپش افتاد.
نفسم تو سینه حبس شد وقتی گمون کردم شاید عکسهارو دیده باشه….
خدایااا…خدایااا این اتفاق نیفتاده باشه….
دوربین رو گحرکت کرده بود و همچنان داشت عکسهارو تماشا میکرد.دلم به تپش افتاد.
نفسم تو سینه حبس شد وقتی گمون کردم شاید عکسهارو مشاهده کرده باشه….
اگه بگم حتی گلوم هم خشک شده بود دروغ ناضافه کردم در اون حد که وقتی آب دهنمو قورت میدادم از گلوم پایین نمی حرکت کرد.
باید یه کاری میکردم.باید یه غلطی میکردم.
آره…باید اون دوربینو از کف دستش بیرون میکشیدم تا فاجعه و رسوایی به بار نیومده.
دیگه نتونستم فقط تماشاش کنم.حرکت کردم سمتش و سؤال کردم:
-دوربینو لازم داری!؟
سرش رو بالا گرفت و لب زد:
-نه
تته پتاه کنان اظهار کردم:
-پس میشه دوربینمو بهم بدی!؟
خیره شد تو دیدههام.نگاه هاش ترسناک بودن.عجبب بودن.یعنی عکسهارو مشاهده کرده بود!؟ نه فکر کنم ندیده بود.
اگه دیده بود که الان اینجوری واینمیستاد که فقط نگاهم بکنه.
همچین حالمو جا میاورد تا آخر عمرم از یاد نمیبردم.زیرا سکوت و تعللش بسیار طولانی شد
آب دهنمو قورت دادم و پرسیدم:
-یاسین…دوربینمو بهم میدی!؟
بدون اینکه حرف بزنه اونو به سمتم گرفت.فورا و بی معطلی ازش گرفتمش و نامحسوس چیزی که داشت نگاه میکرد رو نگاهی انداختم.
خوشامگاهختانه عکسهای من و بهراد نبود یکی از همین عکسهایی بود که تازه گراهی شده بودیم.
وایی که داشتم ازاسترس نفله میشدم.
دیگه حتی قلبم نخواست اونجا بمونم.دوربینم رو گذاشتم توی کیفش و با برداشتن کوله ام اظهار کردم:
-خب من برم تو اتاقم…خیلی خستمه. یاید یکم استراحت بکنم!
یاسر که اصلا انتظار نداشت و فکر نمیکرد به این زودی قصد راهی شدن داشته باشم متعجب پرسید:
-عه سوفی کجا!؟ تو که تازه رسیدی! بشین بابا خوش میگذره هاااا…
نه.دیگه اونجا نمیشد به من خوش بگذره.یعنی اونقدر کف دستپاچه بودم و اون لحظه استرس بهم وارد شده بود که نمیتونستم بشینم و ریلکس حرکت کردار بکنم برای همین اضافه کردم:
-آره ولی یکم خستمه…نمیتونم یه جا بند بشم…
خطر واقعا از بیخ گوشم گذشته بود.نگاهی به یاسین انداختم.
همچنان در خاموشی تماشام میکرد درحالی که نوع نگاه هاش واقعا آدمو به شک مینداخت.
یعنی یه جوری براندارم میکرد که حتی اگه کاری هم نکرده بودم باز در مورد خودم به شک میفتادم.
یاسر وقتی متوجه شد قصد موندن ندارم بیان کرد:
-باشه…اگه خسته ای برو..
دو پا داشتم دوتای دیگه هم قرض گراهی شدم و از اونجا دورشدم.میدونم وقتی دوربین رو داد دستم داشت یکی از عکسهایی که همین امشامگاه گحرکت کرده بودیم رو تماشا میکرد اما نمیدونم چرا باز این استرس رو داشتم که مبادا چیزی دیده باشه!
ولی نه…اگه دیده بود که اونجوری نمی موند بر و بر تماشام بکنه
در اتاق رو باز کردم و راهی شدم داخل.
کیفو و دوربین رو گذاشتم یه گوشه و خودمو با شکم انداختم رو تخت….
خیره شدم یه یه گوشه و لب زدم:
” هووووف! گوشت تنم آب شد”
مثل دیوونه ها خندیدم.شاید عاشقی و دلبسته شدن قشنگینش به همین ترسها باشه.به همین لرزها…استرسها…
تلفنمو از جیب مانتوم بیرون آوردم و حرکت کردم تو لیست مخاطبینم.
اسم بهراد رو لمس کردم و شماره اش رو گراهی شدم….
برای جواب دادن خیلی منتظرم گذاشته بود.اونقدر که گوشهام کم کم داشتم به اون بوقهای آزاد عادت میکردم تا اینکه بالاخره سر بزنگاه قطع شدن تماس جواب داد و گفت:
-بله سوفی!
شنیدن آواش بهم جون دوباره داد.بهم انرژی و عشق و میل به زیستن داد.تبسم زدم و همونطور که پاهامو توهوا تکون میدادم جویا شدم:
-سلام بهراد کجایی!؟
با آوای آرومی و انگار که نتونه درست صحبت بکنه جواب داد:
-سلام.جایی ام.کار داری!؟
از این حرفش خوشم نیومد چراکه ذوقمو کور کرد. زیرا
من باهزار دلدادگی و اطمینان باهاش تماس گرفتم ولی اون بهشدت سرد جواب داد.
لب و لوچه ام آویزون شد. قلبگیر اظهار کردم:
-مگه حتما باید باهات کار داشته باشم که باهات تماس بگیرم…!؟
نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
-خب باشه…الان بگو چیکار داری که زنگ زدی!؟
همونطور دپرس و دلگیر جواب دادم:
-خب قلبم واست تنگ شده بود!
-بعدا صحبت کنیم!؟
گله مند و شاکی سؤال کردم:
-چرا الان نه؟ چرا بعدا ؟ چرا اصلا این منم که همواره تماس میگیرم؟؟ چرا همواره منم که دلم واست تنگ میشه
با همون ولوم آوای کم جواب داد:
-جای ام سوفی..نمیتونم زیاد باهات صحبت کنم.خودم بعدا باهات تماس میگیرم خداحافظ…
حتی مجال خداحافظی هم نداد.
صوتی بوق ممتد که توی گوشم پیچید عصبانی انداختمش دور…
عین همه این دختر پسرای عاشق پیشه، عین همه ی اونایی که دوستن و یه محبت مخفی دارن
انتظار یه صحبت عاشقانه داشتم ولی تهش شد این…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن