کسی که زودتر از دیگران از ایوان پایین اومد، آهو بود :
– آوش جان … پروانه ! بهشدت خوش اومدین !
اول آوش رو بغل کرد و بوسید … و بعد به طرف پروانه چرخید . نگاه مشتاق دیدار و بغض آلودش محو شد در چهره ی رها …
– وای … عزیزم !
میل داشت رها رو بغل بگیره … ولی پروانه بی اختیار خودش رو عقب کشید . آهو جا خورده بود … مردد نگاهش کرد :
– حتماً خسته هستین ! … اتاق هاتون آماده است ! … منم رها رو پیش خانم بزرگ می برم !
پروانه نفسی کشید … و تلاش کرد تبسم بزنه .
– خودم … می برمش آهو جان !
آهو هاج و واج مونده بود … قلبیل این حرکت کردار پروانه رو نمی درک کرد . حق داشت … اون از چیزی خبر نداشت ! … آوش پرسید :
– چه خبر ؟
آهو پاسخ داد :
– خبری نیست ! مادر یه مقدار ناخوش احواله ! توی اتاقشه !
پروانه در قلب ریشخندی زد . همینطور بود که آوش می بیان کرد … خورشید انتظار داشت دیگران برن به کف دستبوسش !
آوش دستش رو حلقه کرد دور شونه های خواهرش و اضافه کرد :
– از خودت چه خبر ؟!
بیش از این فرصت صحبتی نشد … دایی خلیل صداشو بلند کرد :
– عرض ادب … جناب آقای امیر افشار ! سیر و سیاحت خوش گذشت ؟!
و پروانه هم بی خیال دیگران، راهی شد تا رها رو پیش خانم بزرگ ببره … .
***
#پارت_۹۴۷
***
آوش در اتاق کارش با مباشرش و یحیی خان صحبت می کرد . دو ماه دور بود از همه چیز و حالا که برگشته بود هم وقت زیادی برای تلف کردن نداشت .
دیگران در سالن پذیرایی منتظرش بودند تا برای شام بهشون ملحق بشه . پروانه، آهو، خانم بزرگ، دایی خلیل … و خورشید ! …
بلاخره از انتظار کشیدن برای مشاهده کردن آوش خسته شده و خودش به سراغش رفته بود . معلوم نبود آوش چه برخوردی با مادرش در پیش گرفته بود که خورشید اینقدر عبوس بود ! …
نشسته روی مبلی … کف دست هاشو تکیه زده بود به عصای شوهر مرحومش ! … صورتش چنان درهم کشیده و تلخ بود … انگار دوست داشت روی زمین تف کنه .
پروانه تا حد ممکن اون رو نادیده می گرفت . در صحبت های آهو و خلیل هم شراکتی نداشت . گاهی چند جمله ای از کتابی که در کف دست داشت، مطالعه می کرد … گاهی برمی گشت و نگاه می کرد به رها که همجاده مطهره انتهای سالن مشغول بازی و خنده بود … .
خودش به مطهره گفته بود که همجاده رها به سالن بیاد . آوای خنده های دخترکش سوهان روحِ خورشید بود ! …
سرانجام هم خورشید طاقت نیاورد و خاموشیش رو شکست :
– این بچه نباید این ساعت خواب باشه ؟ …
طپش قلب پروانه از نفرت سریع شد . مطهره دستپاچه گفت :
– ببخشید خانم !
و میل داشت رها رو بغل بگیره و از سالن بره ... ولی پروانه اضافه کرد :
– بنشین مطهره !
سرش رو از روی کتاب کشیده کرد و با آرامش و وقار ادامه داد :
– شما جایی نمی رید !
و با نگاهی سرد به خورشید … .
خورشید این باز خشمگین شد :
– سرم حرکت کرد از سر و آوا ! جای بچه که وسط جمع نیست !
پروانه_ام 🦋
#پارت_۹۴۸
این بار خانم بزرگ پاسخ داد :
– شما هم خورشید خانم ناخوش بودی … جون نداشتی از اتاقت بیای بیرون ! گوش شیطون کر خوب سر حال شدی !
خورشید پاسخ داد :
– آوشم برگشته پیشم … به زانوهام قوت داده ! … خدا هیچ آدمی رو از بچه اش ناامید نکنه !
پروانه مبهوت و بی اختیار لبخند زد . این جمله ی خورشید … این پاسخ همیشگیش به خانم بزرگ که طعنه ای بی رحمانه بود برای مرگ سیاوش … حالا انگار برای اون هم معنا پیدا کرده بود ! … چقدر یک زن می تونست پست باشه ؟ … با وجود تمام کارهایی که کرده بود هنوز اینطور زبان تیزی داشت !
– خدا آدمیزاد رو گرفتاری سیاهی قلبش نکنه خورشید خانم ! … واگرنه پای بسیار ها لنگ می موند !
خورشید به سرعت پاسخ داد :
– منظورت چیه ؟! …
لحنش به قدری شتابزده و توهین آمیز بود … خلیل ناچار شد دخالت بکنه :
– چه منظوری خواهر ؟ … همه چی رو به منظور می گیری شما هم !
پروانه سرد و بی اعتنا گفت :
– البته خورشید خانم خودشون می دونن منظورم رو !
خورشید برافروخته تر از قبل … روی صنقلبی نیمخیز شد :
– جرات داری واضح حرفت رو بزن … زنکِ بدخونِ بی همه چیز !
فحاشی اون کمترین تاثیری روی پروانه نداشت … پوزخندی زد و باز سر خم کرد روی کتابش . به جای اون خانم بزرگ با خشونت پاسخ داد :
– حد خودت رو بدون خورشید خانم ! نذار دهنم رو وا کنم و بگم اونچه رو که نباید !
– خوبه خانم بزرگ ! حالا طرفداریشو می کنی ؟ یادته وقت گم شدن نوه ات می تمایل داشتی خرخره ی این زن رو بجوی ؟!
باز هم خنده ی پروانه … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن