۶۹۳
چقدر این ترکیب رو … این زیباییِ محض رو دلبسته شد ! هر روزگار صبحش با این تصویر شروع می شد ! …
– حالت چطوره ؟! … انگار رنگت پریده !
– خوبم ! مضطرب من نباش !
آوش اظهار کرد :
– پس باید نگران کی باشم ؟!
لیوان آب خنک رو برداشت و با جرعه ای آب، تلخی دهانش رو فرو داد .
به چه زبانی باید به این زن می اضافه کرد که هیچ چیزی در جهان براش مهم تر از اون نیست ؟! می هراسید خاموشیش رو بشکنه و پروانه اش از دست بره ! می ترسید کلمات رو به زبون بیاره … و این جادویی که مابینشون جاری بود رو از بین ببره !
– اولین باری که همدیگه رو متوجه شدیم، یادته ؟! …
– جلوی در مسافرخونه ؟!
پروانه لبخند زد … . یادش بود چقدر اون روزگار از مشاهده کردن آوش وحشت کرده بود ! … اما حالا شامگاهیه یک یاد ی خوش به نظر می رسید !
– اون که خیلی طنز بود ! از دست من فرار کرده بودی و صاف افتادی توی بغلم ! … این نشون می ده از سرنوشت نمیشه فرار کرد !
و با نگاهی دو پهلو به پروانه … منتظر عکس العمل اون موند . پروانه گفت :
– قبل از اون … توی سالن غذا خوری مسافر خونه ! وقتی داشتی با سلمان و بقیه حرف می زدی … من زیر یک میز پنهان شده بودم !
آوش ناباورانه گفت :
– نه ! … واقعاً ؟!
پروانه ریز خندید :
– من یک گلدون شکسته بودم و داشتم جمع می کردم … یکدفعه سر و کله تون پیدا شد ! می ترسیدم منو پیدا کنید ! … بعد هم که درک کردم برادر اون هستی …
سینه اش سوخت ! … هنوز فکر سیاوش تمام وجودش رو غمگین می کرد ! … حتی براش سخت بود که اسمش رو تکرار کنه … .
تبسم غمگینی نقش صورتش شد … زمزمه وار ادامه داد :
– اینقدر وحشت کرده بودم … فکر می کردم همون جا زیر میز قراره بمیرم ! …
آوش گفت :
– من از کجا می دونستم ملکه ی فرمانروای حیاتم اونجا زیر میز پنهان شده و یواشکی نگاهم می کنه ؟! … اگه می دونستم حتماً بهت ملحق می شدم !
تبسم افسرده پروانه تکرار شد … و آوش پرسید :
– منو می بخشی پروانه ؟!
– برای چی ؟!
دست های آوش نرم و پر احساس … دو طرف صورت پروانه قرار گراهی شد . انگار می تمایل داشت گیاهِ پژمرده ای رو از نو احیا کنه … .
– برای اینکه اینقدر شامگاهیه سیاوشم ! …
نگاه پروانه بالا کشیده شد تا نگاه های تیره ی آوش … و برق قدرتمند مردمک هاش .
– میخوای یک رازی بهت بگم ؟!
کف دستاش بالا راهی شد و روی انگشتانِ آوش قرار گرفت … ادامه داد :
– توی تمامِ سالهایی که گذشت هیچوقت … هیچوقت نتونستم به صورت سیاوش خان مستقیم نگاه کنم ! حتی شامگاه عروسیمون …
سیبکِ گلوی آوش بالا و پایین غلتید … انگار تمام فریادهای قد بلندش رو به سختی فرو بلعید … .
پروانه اضافه کرد :
– می وحشت کردم ازش … متنفر بودم ! … حس مرگ بهم کف دست می داد وقتی نزدیکش بودم !
و نفس عمیقی کشید … .
– تو شامگاهیهش نیستی ! … شبیه هیچ کسی نیستی ! … نگاهِ تو رو هیچ کسی نداره !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن