#پارت_۵۰۳
پروانه لحظه ای مکث کرد … نرم پلک زد و بعد آرام سؤال کرد :
– کار شما بود ؟!
– بسیار سخت میشه حدس زد در مورد زنی مثل تو ، چه هدیه ای میتونه خوشحالت کنه ! … اما انگار خیلی هم اشتباه نکردم !
اصلاً اشتباه نکرده بود !
پروانه عاشق گلها بود … عاشق چمن ها … و عاشق گربه هایی که توی باغ پرسه می زدند و برای یک لقمه غذا ، خودشون رو به پاهاش می کشوندند !
اما انتظارش رو نداشت آوش اینو متوجه بشه … یا اصلاً براش مهم باشه !
هیچوقت برای هیچ کسی مهم نبود پروانه از چه چیزی خوشش میاد !
خاموشیش طولانی شد که آوش باز به حرف اومد … همزمان قدم برداشت و توی سالنِ بزرگ شروع کرد به جاده رفتن .
– بنفشه ی افریقایی … بی بو ، اما صبور و وفادار ! حتی توی سردترین روزهای زمستون هم خشک نمیشه … اگه فقط صاحبش دوستش داشته باشه …
– آوش خان … لطفاً …
پرید بین حرفش … اضطراب داشت ، نمی دونست چرا ! قلبش تند می کوبید … انگشتانش درهم گره خورده بود و می لرزید .
آوش سر جا ایستاد … چند لحظه خاموشی … و بعد با وقاری میخکوب کننده سؤال کرد :
– لطفاً ، چی ؟ … پروانه خانم !
#پارت_۵۰۴
گلوی پروانه خشک شده بود … سرش پایین افتاده بود . جرات نداشت به جانب آوش بچرخه .
– این کار … درست نیست ! … اگه کسی ما رو ببینه که …
توی سرش دنبال کلمات مناسب می گشت … آوش اونو از رنجِ ادامه ی حرف رها کرد :
– کسی ما رو ببینه ؟! … خب ! … این چه ایرادی داره ؟!
دو قدم پساپس حرکت کرد … و بعد چرخید به سمت پنجره های بزرگ و قدی .
پنجره ی دو لته ی چوبی رو با قدرت به عقب هل داد …
بلافاصله هجومِ قدرتمندِ نور به داخل … .
– من مشکلی ندارم ! بذار همه ببینن !
پروانه با مضطربی نگاهش کرد … که راهی شد پنجره ی دوم رو هم باز کرد .
– بذار هر کسی که مشتاقه ما رو با هم ببینه !
ترس و دلهره ریخت توی چشم های پروانه . از اون فاصله می تونست صبورا رو ببینه که دوید و راهی شد به طرف پلکانِ باغ میوه … و لابد آوش هم اونو دیده بود … و حتماً می فهمید مطبخی ها چه داستانهایی که براشون نمی ساخسریع …
ولی براش مهم نبود ! … انگار هیچی براش مهم نبود !
آوش باز هم چند لحظه ای خاموشی کرد … . پروانه خیره شد بهش که کف دستاشو توی جیب های شلوارش فرو برده بود و توقف کرده اون طرف سالن …
نورِ سفید روزگار با شدت بهش می تابید و سایه ی بلندش رو تا جلوی پاهای پروانه کش آورده بود .
#پارت_۵۰۵
– توی زیستنم … فقط دو بار واقعاً مست کردم !
قدم برداشت به سمت پروانه … بهآرامی آرام بهش نزدیک شد .
– یک بار وقتی بیست سالم بود … سر یک اختلاف واقعاً ناچیز ! یک قسمت از اراضی همسایه ها رو برای فروش گذاشته بودن . پدرم می خواست اون زمین رو بخره و به املاکمون الحاق کنه ... ولی یکم دیر کرد ! محسنین ، یک تاجرِ نوکیسه که خیلی دوست داشت خودش رو به ما بچسبونه و توی این منطقه ریشه بدوونه … زودتر از پدرم اون زمین رو خرید ! … اول یه بحث ساده بود … اما بعدش بیخ پیدا کرد ! قضیه رو کم کنی شد ! … همون وقتا بود که من مست بودم … پسر محسنین رو تهمشاهده کرد کردم ! … اظهار کردم می کشمش ! … بعد واقعاً اون کشته شد !
مکث کوتاه اما سنگین … حرف زدن در مورد اون اتفاق هنوز هم آوش رو آزار می داد ! درسته از قتل تبرئه شده بود … اما هیچوقت هیج کسی حرفش رو باور نکرد ! … حتی پدرش که مصرانه دنبالِ تبرئه کردنش بود ! … و دردناک تر اینکه می دونست قاتل اصلی هیچوقت مجازات نشد ! …
باز اضافه کرد :
– دفعه ی دوم هم …
و باز خاموش موند !
چی باید می بیان کرد ؟ … دفعه ی دوم رو پروانه خودش می دونست … .
حالا درست مقابل پروانه از حرکت ایستاده بود … کاملاً نزدیک بهش . حالا سایه هاشون موازی کنار هم روی فرش افتاده بود .
#پارت_۵۰۶
– منو می بخشی پروانه ؟
آوای آروم و گرمش … لحن بی نظیرش … چیزی که تمایل داشته بود …
قلب پروانه لرزید … و کف دست هاش لرزید … و تمام وجودش انگار لرزید !
سر بالا برد و خیره در سوسوی قدرتمندِ چشم های مرد مقابلش …
– چیزی برای بخشیدن وجود نداره آقا !
صداش زمزمه ی کم جون و نا مفهومی بود … تبسمی روی لبهای آوش شکل گحرکت کرد .
پروانه گیج بود … و هر لحظه گیج تر می شد .
– من نمی تمایل داشتم به تو توهینی بشه ! می دونم تو حق داری با هر آدمِ محترمی که می شناسی معاشرت کنی ! … من فقط اون شب …
خاموشی کرد .
لب هاشو روی هم فشرد و سیبکِ گلوش بالا و پایین غلتید … انگار قورت داده بود کلماتش رو ! … تا ادامه ی حرفش رو نگیره و اعتراف نکنه به اینکه حسادت کرده ! … همینقدر بچگانه !
لب های پروانه بهم فشرده شد . اشک تا پشت پلک هاش اومده بود ، ولی مصرانه اونها رو پس زد … .
– من … باید برم …
– پروانه !
از آوش رو چرخوند … ولی آوش باز مقابلش از حرکت ایستاد .
نمی ذاشت بره … نمی تونست این کارو بکنه ! قسمتی از وجودش طلب می کرد که اون لحظات رو کش بده … به امید جرقه ای … نوری !
#پارت_۵۰۷
باز اسمش رو تکرار کرد :
– پروانه !
تکرار اسمش رو عاشق شد . دستش بالا حرکت کرد تا آرنج زن رو بگیره … اما در هوا معلق موند . یادش بود که پروانه لمس شدن رو دوست نداره ! …
– از من چیزی بخواه ! …
پروانه نگاهش کرد … و فقط نگاهش کرد … و نگاهش چنان قشنگیی سهمگینی داشت که نفس آوش رو بند می آورد .
– آقا …
– دوست دارم برات کاری بکنم ! … دوست دارم مسرورت کنم ! … اما بلد نیستم ! خواهش میکنم بهم بگو !
پروانه نرم پلک زد …. و بعد یکباره رنگِ نگاهش تغییر کرد !
آنچنان سخت و سرد شد … که انگار مردمک هاش از یخ بودند !
– حتماً ! … حتماً ارباب زاده ! راستش یک کار هست …
یک قدم به عقب برداشت … نفسش سخت از سینه اش خارج می شد .
– برای وقتی که برم ... باید جا و مکانی داشته باشم ! برای همین …
– بری ؟!
آوش گیج پلک زد … انگار از خلسه ی سنگینی خارج شده بود . انتظار این حرف رد نداشت ! ناباورانه نگاه کرد به پروانه … و پروانه تبسم شیرینی زد .
– بعد از تولدِ برادر زاده تون …
#پارت_۵۰۸
آوش گیج و ویج خاموشی کرد … انگار کسی با پتک به جمجمه اش ضربه زده بود ! در لحظه ای که حس می کرد قلبش برای نگاه های این زن گرم شده … در لحظه ای که می خواست تمام جهان رو بهش بده تا خوشحالش کنه … پروانه از حرکت کردن می اضافه کرد !
سکوتش طولانی شد که پروانه باز گفت :
– نگران نباشید ، چیز سختی نمی خوام ! هنوز خویشاوندانی دارم که با عمه هام در ارتباطن و می تونن به من جا و مکان بدن ! فقط اجازه می خوام یک مرتبه برم شهر تا …
– میخوای از عمارت بری ؟! … منظورت اینه که برای همواره ؟!
پروانه اندکی سرش رو روی شونه اش متمایل کرد و با نگاهی اغوا گر … با بی رحمی پاسخ داد :
– خودتون قول دادین ! یادتون نیست ؟!
آوش ساکت موند و پروانه مشاهده کرد که چطور در نزدیکیِ گره کراواتش ، سیبک گلوش بالا و پایین غلتید … انگار حرفهایی رو قورت داده بود . رنگ نگاهش بهیکباره تغییر کرد و خشمی سرد و سوزنده در تیرگی چشم هاش شعله کشید … ولی پروانه از اضافه کرده هاش پشیمون نبود ! باید شهامت بیان کردنش رو پیدا می کرد … باید یاد می گرفت مخالفت کنه !
خاموشیشون طولانی شد و نگاه خیره و سوزانِ آوش کم کم داشت اثری رعب آور به دل پروانه می گذاشت … که در باز شد … .
– آوش خان …
اطلس بود ! پروانه خرسند از حضور نفری سوم ، سرش رو به سمت در چرخوند … آوش همچنان خیره ، سرد و لجوج نگاهش می کرد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن