#پارت_۴۹۷
– چطور می تونی از این سینه ها بگذری ؟! … بگو که تو هم منو میخوای ! …
– راستش رو بخوای … سینه های درشت هیچوقت توی سلیقه ی من نبوده !
– نه ؟! … خب تصور کن سینه هام درشت نیست !
انگشتانش میون موهای سیاه آوش لغزید . دهانش رو نزدیک گوش اون برد و نفس داغش رو رها کرد … .
-دیدهاتو ببند و هر چی میخوای منو تصور کنه !
تصور کن یکی دیگه ام … هر کی که دوست داری ! با تصویر بدنِ یکی دیگه با من سکس کن ! سینه هام …
احساس کرد آوش میخواد باز هم پسش بزنه … خودش رو بیشتر به اون چسبوند … .
– سینه هام فکر کن کوچیک و دخترونه است … مثل سینه های یک دختر بچه ی هیجده ساله ! عوضش شکمم بزرگه ! اصلاً تصور کن حاملم !
خون در رگ های آوش منجمد شد … نفس بند اومد …
هلن زیر گوشش زمزمه کرد :
– مثل بیوه ی برادرت ! اسمش چی بود ؟ پری … پروانه ؟؟؟
انگار آوش از اعماق خوابی سنگین بیدار شد . قدمی به عقب برداشت و نگاه به خون قرار گرفتش رو دوخت به صورت هلن . بعد تا قبل از اینکه بفهمه چی شده چنگ زد به گردنش و اونو به دیوار کوبید .
– خفه شو ! اسم اونو نبر ! هیچ جنــ…ده ای حق نداره اسم اونو به زبون بیاره !
#پارت_۴۹۸
هلش داد به عقب که هلن هراسیده و گریان خودش رو کنار دیوار کشید و کف دستاشو روی گردنش گذاشت .
زیر پوست آوش داغیِ عذاب آوری تنوره می کشید . از خشم دیوانه شده بود !
اومده بود درستش کنه … حرفهای سنگینی که شب جشن به هلن گفته بود رو درستش کنه و محترمانه عذرش رو بخواد . ولی حالا همه چی بدتر شده بود !
هلن رو تقریباً کتک زده بود … و خودش رو هم عاشق شد بزنه .
– لعنت بهت هلن …
انگشت اشاره اش رو خشن و صبعانه مقابل صورت اون گراهی شد . هلن پلک هاشو تسلیم وار بهم فشرد و باز هق زد … .
– یادت باشه … من نمی خواستم اینطوری تموم کنیم ! نمی خواستم اینطوری …
صورتش حالتی گحرکت کرده بود … انگار از موقعیتی که داشسریع چندشش می شد ! …
– تقصیر خودت بود هلن ! تقصیر خودت بود !
بیشتر از اون کلمه ای پیدا نکرد … .
نگاهش رو از هلن گحرکت کرد … از اتاق بیرون رفت … در رو پشت سرش بهم کوبید … .
***
خواب بی نهایت آرومی داشت … !
تمام شامگاه انگار روی ابری سفید قرار گرفته و در پرواز بود . وقتی نگاه باز کرد … آرامش فوق العاده ای داشت !
صبح شده بود . نمی دونست ساعت چنده ، اما آفتاب تا نیمه های اتاق پهن شده بود .
لبخند زد و پشت کف دستش رو روی پلک هاش کشید . هممدت دیدهش به چیزی افتاد … .
گلدونی سفالی روی میز آرایش … پر از گلهای ریز بنفش رنگ !
#پارت_۴۹۹
در ابتدا فکر می کرد درست ندیده … چند باری پلک زد تا تاریِ مشاهده کردش رو بر طرف کنه و همزمان وزن بدنش رو روی آرنجش انداخت و روی تختخواب قرار گرفت .
زیبایی گلدان مسحورش کرده بود … و غافلگیر شده از مشاهده کردنش …
از روی تختخواب کشیده شد و پای میز راهی شد .
گلهای ریز و بنفش چنان زیبا کنار هم چیده شده بودند که نمی تونست ازشون چشم بگیره !
کی براش این گلدون رو آورده بود ؟ … اصلاً چرا ؟!
دست جلو برد و گلبرگ های لطیف و بنفش رنگ رو با احتیاط لمس کرد … و در ذهنش گذراند پیدا کردن این گلها وسط زمستون احتمالاً کار سخت و پر زحمتی بوده !
خنده ای شاد و سرزنده روی صورتش پخش شد . خم شد و صورتش رو میون گلها فرو برد و بوی تازگی و طراوتشون رو عمیق نفس کشید .
حس سرحیات و نشاط عجیبی زیر پوستش دوید . چرخید و شال گرمش رو برداشت و روی شونه هاش انداخت … و از اتاق خارج شد .
می خواست خاله اطلس رو پیدا کنه و در مورد گلها ازش بپرسه . امکان نداشت که اون ندونه چه کسی اون گلها رو توی اتاقش گذاشته … .
دست به نرده ها گراهی شد و از پلکان پایین حرکت کرد .
درست بعد از هشت روزگار … بلاخره خلوتش رو ترک کرده و پا گذاشته بود توی حیاط سنگی .
بعد از شب جشن و اون اتفاقات … .
#پارت_۵۰۰
– به به … پروانه خانم ! آفتاب از کدوم طرف در اومده ؟!
پروانه به سرعت به عقب چرخید و صبورا رو مشاهده کرد … که سبدی لباس زیر بغلش زده و از عمارت خارج شده بود . به سرعت ازش جویا شد :
– خاله اطلس رو ندیدی ؟
صبورا پر از ضن و گمان نگاهش کرد … انگار می میل داشت حدس بزنه قلبیل اینهمه مسروری اون چیه . بعد مردد به در عمارت اشاره کرد :
– داخله … به گمونم ! ببین توی نشیمن نیست ؟
پروانه پا سریع کرد و وارد سرسرای عمارت شد . هیچ کسی از امیر افشارها اونجا حضور نداشت … و این به نوعی باعث خرسندیش بود !
ولی آوایی از پشت درهای بسته ی نشیمن به گوش می رسید … آوای موسیقی … و صدای صحبت .
خوب که گوش کرد … انگار صدای اطلس بود :
– اینهمه شیرینی و میوه از شب جشن روی دستمون موند … همشون رو مطبخی ها حیف و میل کردن ! اگه اول به حرفم گوش می دادین و اینقدر بی اندازه پول خرج پذیرایی نمی کردین … حتی سیاوش خان هم توی امور تشریفات روی من حساب می کردن !
پروانه پشت در ایستاد و صوتش کرد :
– خاله اطلس !
خاموشیی اون طرف در برقرار شد … که پروانه رو ترغیب کرد در دو لنگه رو هل بده به داخل و باز کنه .
در نگاه اول نوری که با شدت از پنجره های بزرگِ نشیمن به داخل می تابید ،دیدهاش رو زد .
خاله اطلس رو مشاهده کرد که وسط فرش بزرگ ایستاده بود و سر چرخونده بود به طرف در … و در مقابلش ، آوش خان …
جای گرفته روی مبلِ صدری رنگ … آرنجش رو تکیه زده بود به میزِ کنار کف دستش … بهش دیده دوخته بود … .
#پارت_۵۰۱
قلب پروانه هری ریخت پایین … .
به نوعی انتظار نداشت با آوش روبرو بشه . روزگارها بود که از دیدنش سر باز می زد … حتی وقتی آوش یکی از خدمتکارها رو فرستاده بود دنبالش ، کسالت رو بهانه کرده و نراهی شده بود …
می تمایل داشت موضع سفت و سختش رو در موردِ شایعاتی که امیدوار بود فقط شایعه باشه ، به اون نشون بده ! اما حالا … بعد از روزها …
– سلام ! … امم …
انگشتانش رو درهم پیچید … به آوش نگاه نمی کرد … .
اطلس سؤال کرد :
– کاری داشتی پروانه جان ؟
– نه ! … دارم … ولی مهم نیست !
مکث کوتاهی کرد ، هوا رو میونِ ریه هاش فرو بلعید و ادامه داد :
– ببخشید ، فکر می کردم تنهایید ! واگرنه مزاحم نمی شدم ! بعداً حرف می زنیم !
حتی یک قدمی از چارچوب بیرون گذاشت … که صدای آوش رو متوجه شد :
– بیا تو ، خانمِ پروانه !
پروانه پلک هاشو روی هم فشرد و در قلب خودش رو لعنت کرد !
قبلاً چقدر همصحبتی با این مرد رو دلبسته شد … اما حالا ازش فرار می کرد ! حالا براش راحت نبود … نه با فکر اینکه ممکنه این مرد خواهانش باشه !
باز آواشو شنید … .
– پروانه ؟!
مجبور شد برگرده به داخل اتاق … ولی همون دم در توقف کرد و جلوتر نحرکت کرد .
– مزاحمتون نمی شم ، آقا ! بهتره یک وقت دیگه …
آوش گویی آواشو نمی گوش داد … نگاه کوتاهی به اطلس انداخت و با لحنی بی اعتنا کف دستور داد :
– تو می تونی بری ! … در رو هم پشت سرت ببند !
قلب پروانه سریع می تپید … قلبش فرار می میل داشت ! اطلس بدون اینکه چیزی بگه از کنارش عبور کرد … نگاهی به پروانه انداخت که رنگ و بوی سرزنش داشت !
لابد اون هم از بی احتیاطی پروانه شاکی بود !
و بعد از اتاق صبحگاه خارج شد و در رو بست .
پروانه باز هم انگشتانش رو در هم پیچید . حس می کرد داره از درون ذوب میشه ! دلش جایی وسطِ گلوش می زد … آوش گفت :
– تشریف نمیارید جلوتر ؟ … یا من باید بیام اونجا ؟!
پروانه نفسش رو تکه و پاره از سینه خارج کرد و چند قدمی مردد به جلو برداشت . توی سرش دنبال بهانه ای می گشت … دنبال کلماتی قانع کننده تا بتونه تحویل این مرد بده و از جلوی نگاهاش فرار کنه … .
بعد آوش لبخند زد … .
– می دونستم نقشه ام جواب می ده !
پروانه گیج نگاهش کرد و پلک زد . آوش کف دسته های صنقلبی رو گراهی شد و بعد از جا بلند شد .
– از گلها خوشت اومد ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن