رمان وهم پارت ۱۳

فصل سوم
عطرِ تنت رو جا گذاشتی سیبِ سبز.

یک صوتیِ گیرا…یک رایحه نفسگیر و لمسِ یک کف دست قدرتمند!
دست و پا می زدم،مغزم قسمت خاطراتش رو به باد فراموشی سپرده و تنها حسی که به قدرت خودش پابرجا بود،بویاییم بود. رایحه سرد و تلخی درون سلول های تنفسیم عجین شده بود.
رایحه ای که خطر رو فریاد می کشید ولی اغواگرانه من رو درگیر کرده بود.
در رویا و بیداری غوطه ور بودم…احساساتم کم کم به کار می افتاد و وقتی تکون خوردم،اامان حسی که بهم خوش امد بیان کرد،درد بود.
درد نسبتا شمشاهده کردی در ناحیه سرم به استقابلم اومد. سرم نبض می زد و احساس می کردم کل وزن بدنم درون سرم جای گرفته…سنگین و لخت.
دیدهام رو به سختی باز کردم و وقتی عصب تحریک شده دیدهم تیر کشید،با غرغر چشمام رو بستم و سعی کردم اروم بگیرم.
مغزم تازه ری استارت می شد و خاطراتم لود شد…کجا بودم؟
خاطرات به سرعت پشت پلکم روی پرده راهی شد. دیدنِ پیروز،ریختن مشروب روی شکمم،راهی شدنم با پیروز به اتاق،قصد تجاوزش و در نهایت بی هوش کردن..فرار کردنم،با زانو روی زمین افتادنم و بعد…
مغزم تیر کشید و درد مزخرفی توی سرم پیچید. دستام رو روی شقیقه هام گذاشته و سعی کردم همه چیز رو به یاد بیارم که…عطر سردی به مشامم رسید و یک صوتی بم به گوشم رسید:
“Don’t Move”
صداش،لهجه اش،چرا اونقدر گیرا بود؟
چه اتفاقی افتاده بود؟
نکنه؟؟؟
بلافاصله دیدهام رو باز کردم و با وحشت به اطرافم چشم دوختم…نکنه ادمای پیروزگار من رو گحرکت کردن؟

چند لحظه با واهمه به اطرافم چشم دوختم و به محض اینکه درک کردم داخل صنقلبی عقب ماشینم دراز کشیدم،نفس راحتی کشیدم ولی صبر کن…کی من رو اینجا اورده بود؟
چطور کارم به اینجا کشیده شده بود؟
به مغزم فشار اوردم و سعی کردم این پازل نصفه رو کامل کنم اما هیچی…اخرین چیزی که یادم بود،ورجه وورجه کردنم در اغوش قدرتمندی بود و بعد سیاهی. دیگه چیزی به خاطر نداشتم.
خدایا چه اتفاقی افتاده بود؟
کی منو نجات داده بود؟
با یاداوری فیلمی که از پیروز گراهی شده بودم،صاف قرار گرفتم و به دنبال کیفم گشتم.
اینجا نبود…استرس گراهی شده و به خودم پیچیدم. خواهش می کنم نگو کیفم رو دزمتوجه شدن،من بیچاره می شدم.
کم مونده بود اشکم در بیاد ولی وقتی خم شدم و کیفم رو بین دو صنقلبی مشاهده کردم،نفسی کشیدم و به سرعت بازش کردم. به محض متوجه شدن دوربین،نفسی کشیدم و با خوشحالی اضافه کردم:
-خدایا شکرت.
گوشیم رو از داخل کیفم بیرون اوردم و روشنش کردم….اوه،ساعت سه شب بود.
خوبیش این بود به ماماینا بیان کرده بودم کارم توی دفترم طول می کشه و ممکن دیر بیام.
خودم رو جمع و جور کردم،شالم رو روی سر کشیده و به ارومی از ماشین پیاده شدم و به سمت اسانسور حرکت کردم. خاموشی وحشتناکی داخل پارکینگ بود و افکار منفی زیادی به سراغم اومد..رعب زده خودم رو داخل اسانسور پرت کرده و وقتی در اسانسور بسته شد نفسم رو ازاد کردم.
عجب شبی بود. دکمه طبقه مون رو فشار دادم و به چهره ارایش کرده ام نگاه دوختم و ذهنم گیر کرد:
“کی منو نجات داده بود؟”

***

-خانوم شما نمی تونید وارد بشید…خانوم با شمام.
حتئ اهمیتی هم به سرو صوتهای منشیش ندادم و سمت اتاق مدیرعامل حرکت کردم و لحظه بعد بدون اینکه در بزنم،در رو باز کردم.
مردِ مقابلم با گیجی سرش رو کشیده کرد و به محض اینکه میل داشت با عصبیت فریاد بزنه،نگاهش به منی که با پیروزگاری نگاهش می کردم خورد و خاموشی کرد.
دیده هاش رو تنگ کرد و با دقت نگاهم کرد که منشی پشت سرم با التماس گفت:
-جناب رادمنش بخدا به حرفم گوش ندادن و خودشون بی اجازه اومدن تو.
نگاهِ درهم پیروزگار به نگاه هام دوخته شده بود و دنبال چیزی می گشت که با تبسم بیان کردم:
-نیازی نیست انقدر فکر کنی جناب باهوش،از فانتزی ای که برات اجرا کردم خوشت اومد؟
فقط یک لحظه ابروهاش درهم شد و بعد…بهتش برد.
با چشم های درشت و مات شده ای نگاهم کرد که با لحن منظور داری اضافه کردم:
-خب،حالا میخوای داد بزنی یا منشیتو مرخص می کنی که دوتایی حرف بزنیم؟یا شایدم…
سمت میزش حرکت کرده و روی یکی از صندلی ها نشستم و پا روی پا انداختم و با بی خیالی گفتم:
-یا من عکسای قشنگی که ازت دارمو توی شرکتت به همه نشون بدم،زیبا میشه ها. بالاخره شاید اینام خواستن تنی به اب بزنن!
خیلی زود متوجه منظورم شد و به سرفه افتاد…کثافت.
به منشی اش اشاره کرد و با صوتی گراهی شده ای گفت:
-مرخصی.
دخترک،با تعجب اما بی هیچ حرف پس و پیشی حرکت کرد. وقتی در اتاق بسته شد،روی صندلیش نشست و با لحن خشمگینی گفت:
-اینجا چه غلطی می کنی دختره خراب؟
ابروهامو بالا انداختم و با پوزخند اضافه کردم:
-اوهو،ببین کی داره این حرف می زنه. بمیرم برای نجابت و حیات.

با یاداوری فیلم ها و عکسا تبسمی زدم و بیان کردم:
-خب البته قبول دارم که به حریمت تجاوز کردم و بی عفتت کردم ولی خب با خودم گفتم شاید دوست داشته باشی برده یکی باشی و یکی مثل سگ بزنتت،اقازاده.
لحظه به لحظه بیشتر اخم هاش درهم می شد و صورتش سرخ تر می شد…من دودمانت رو به باد میدم.
کف دستاش رو روی میز گذاشت و با حالت تهمتوجه شد واری اظهار کرد:
-ببین بخوای مس…
-آ آ،اولا که حتئ به ذهنتم خطور نکنه بخوای تهمشاهده کردم کنی،در ذهنش گذراندی دست خالی میام اینجا؟
با ادا اطوار از روی مبل قد بلند شدم و سمت میزش راهی شدم. میزش رو دور زدم و به اویی که با دقت نگاهم می کرد نزدیک شدم. به محض نزدیک شدنم،به تکیه گاه صنقلبیش تکیه زد و باعث شد به خنده بیافتم….احمقِ ترسو.
با طعنه بیان کردم:
-نترس،این بار نمی زنمت.
کیفم رو باز کرده و فلش صورتیم رو بیرون کشیده و به لپ تاپی که روی میز بود وصل کردم و چند دقیقه بعد فیلم رو پلی کردم.
نگاهِ پیروزگار،از دیده های برنده من به سمت مانیتور برگشت و به محض متوجه شدن فیلم،خشکش زد.
در داخل فیلم،صورتم کاملا شطرنجی شده بود و صورت پیروز به خوبی مشخص بود. من رو با وحشی گری روی تخت پرتاب می کرد و هرچی جیغ و فریاد می کردم،گوش نمی داد و روی تنم خیمه زده بود و کف دستش به سمت لبه های لباسم می رفت که من با صوتی بلندی جیغ کشیدم:
-کثافت،این اسمش تجاوزه…تو یه متجاوزی حیوون. منو به زور کشوندی اینجا.
و پیروزگار بی توجه به منی که زیر تنش داشتم نقش بازی می کردم،مشغول باز کردن زیپم بود…زیپم پشت لباسم بود و اجازه حرکت بهش نمی دادم.
خم شد تا لبام رو ببوسه که توی صورتش تف می

کنم و با جیغ و فریاد میگم:
-تو یه متجاوزی حیوون. همه حرفایی که پشت سرت می زنن راسته،فکر می کردم شایعه است که به سمانه و اون دخترا تجاوز کردی،اما مطمئنم درسته. تو یه متجاوز اشغالی.
و پاسخ پیروزگار،دقیقا مهره اس من بود. قهقه ای می زنه و با خرسندی و غرور میگه:
-درست شنیدی،هم سمانه و هم اون دخترای شمال،همشونو من گ…م. خوبه که ولیرمم داشتی.
و دقیقا همینجا،وقتی خودش خودش رو لو داد،من الکی جیغ می زنم و بعد،فیلم قطع میشه.
دیده های پیروز می میل داشت از کاسه سرش بیرون بزنه ولی من با مسخره بازی اظهار کردم:
-صبر کن،یه سوپرایز دیگه ام دارم.
روی عکسایی که ازش گحرکت کرده بودم کلیک کردم و وقتی تصویر نیمه برهنش که دست و پاهاش بسته شده بود روی مانیتور نمایان شد باز شد،تک خنده ای کردم و اظهار کردم:
-بیا و قبول کن شامگاهیه برده های بیچاره شدی. همیشگی زنا برده شما کثافتا بودن،یه بارم تو برده شو. بهتم میاد.
چشم هاش دیگه درشت تر از این نمی شد. خشک شده بود و متحیر به تصاویر روی مانیتور خیره بود که خودم رو جلوتر کشیدم و نشمینگاهم رو روی میزش گذاشتم و پاهام رو روی هم انداختم و همونطور که به افتخارات شرکتش نگاه می کردم بیان کردم:
-خب،بذار توضیح بدم. با زبون خودت،اعتراف کردی که به سمانه و دخترا تجاوز کردی و پرونده سمانه بیچاره رو مختومه کردی و با ادعای حیثیت بیچاره اش کردی. الان می تونم پروندتو باز کنم. تو عملا داشتی به من تجاوز می کردی. اگه فکر می کنی که بخاطر خودمم بیخیالش میشم،کورخوندی. حتئ اگه قیافمم پخش بشه،بازم بیچاره ات می کنم. فیلم دقیقا جایی که من میخوام قطع شد و کسی خبر نداره که همون لحظه که خواستی زیپمو بکشی یدونه زدم وسط پات و بعد بیهوشت کردم. کسی

نمی دونه و اگه بخوای بازی در بیاری،عکس و فیلمتو همه جا پخش می کنم و اون عکس خوشگلت رو با کپشن “پ.ر که یکی از چهره های معروف اینستاست،برده شده و علاقه مند به اینه که مثل سگ بزنیش” ببین،اونقدر با اون عکس و فیلمت برنامه ها دارم که حتئ تصورشم نمی تونی بکنی.
دیگه به تته پته افتاد. با وحشت و دلواپسی نگاهم کرد و لب زد:
-السا چی م…
دسته های صنقلبیش رو گحرکت کردم و جلوتر کشیدمش و سمتش خم شدم. با گیجی نگام می کرد و من با لحن بُرنده و دیوانه واری گفتم:
-خوب منو نگاه کن،من السا یا هر خر دیگه ای نیستم. من نیازِ مهرارام. می دونی من کیم؟من دوستِ ترنمِ یوسفی ام. دختری که توی کثافت سر بریدیش.
ضربه کاری بود و بلافاصله رنگ از رخسارش پرید. مثل یک گاو خشمگین نفس می کشیدم و دسته های صنقلبی رو محکم بین دستام فشردم و با غیض بیان کردم:
-در ذهنش گذراندی می تونی بزنی بکشی و ککت نگزه؟کورخوندی اشغال…من تورو به خاک سیاه می شونم.
وقتی حرف هام حسابی تاثیرشون رو گذاشت،از روی میزش پایین پریدم و صندلیشو به عقب هل دادم و سمت خروجی راهی شدم و اضافه کردم:
-اون فلشم تقدیم من به تو. اها راستی…
سمتش چرخیدم و به دوربینی که توی اتاقش بود اشاره کردم و گفتم:
-دوربینای مداربسته ساختمونت به طرز عجیبی از دو ساعت پیش از کار افتادن دیگه،مگه نه؟
مثل یک ماهی بیرون افتاده از اب کف دست و پایی زد و با شاضافه کردی بیان کرد:
-ک..کار تو بود؟
شونه ای بالا انداختم و اضافه کردم:
-قضا و قدر الهی بود. فقط خواستم بگم،از دوساعت قبل و دو ساعت بعد رفتنم چیزی رو ضبط نمی کنه. تا فردا بهت وقت میدم خودتو معرفی کنی،در غیر اینصورت،منتظر باش تا بیچاره ات کنم.

و بی توجه به خشم و دلواپسی درونِ نگاهاش نگاه ازش گحرکت کردم که لحظه اخر اضافه کرد:
-تاوان اینکارتو پس میدی نیاز مهرارا.
قبل از خروجم،انگشت وسطم رو براش بالا برده و بعد از اتاقش خارج شدم و محکم در رو بهم کوبیدم…هیچ غلطی نمی تونی بکنی.

لاساسینو

این دختر،شامگاهیه دردسر نبود…خودِ دردسر بود.
به شکل عجیبی دیوانه بود و سرش رو هر سوراخی می کرد. هیچ نمی فهمید با چه چیزی داره بازی می کنه.
اگه می خواستم با یک کلمه توصیفش کنم،این دختر،معنی واقعی کلمه اشوب بود.
خیلی مهم نبود داره چه غلطی می کنه ولی وقتی سروکله اش توی مهمونیِ پیروز پیدا شد،به تمام برنامه هام گند زده بود. پسرِ بهادری همون شب قرار بود با پیروزِ رادمنش یک قرارداد ببنده و این دختر با فضول بازیاش،تموم برنامه من رو بهم ریخته بود.
وقتی درک کردم توی مهمونیه،متعجب شدم و مطمئن بودم قصدی داره. خیلی زود از مهمونی ناپمتوجه شد شد و بعد،پیروزگار هم پشتش راهی شد. دیدهم به پسر بهادری بود و نمی تونستم دنبالش برم ولی وقتی خبری ازش نشد،خودم رو به بیرون مهمونی کشیدم و از اتش میل داشتم حواسش با پسر بهادری باشه و سمت باغ راهی شدم. کمی توی باغ گشتم و با فکر اینکه ممکنه توی کلبه باشه حرکت کردم ولی وقتی از پشت پنجره نگاهم به تصویر مقابلم افتاد،از حرکت از حرکت ایستادم.
توقع هر چیزیو داشتم الا این…اشفته و بهم ریخته بود ولی با قدرت به پیروز لگد می زد و بعد در کمال تعجب کف دستو پاش رو بست و از کلبه گریخت.
این دختر،یک عجوبه بود….داشت چه غلطی می کرد؟
وقتی متوجه شدم گیر افتاده،اتش رو فرستادم تا حواس نگهبان هارو پرت کنه و لحظه ای که با شتاب می گریخت،اسیرش کرده بودم. یک وحشی و درنده به تمام

معنا بود.
حتئ وقتی شکار شده بود،بازهم کف دست از تقلا بر نمی داشت.
عطر شیرین و گرمش زیر بینیم بود و سیب تموم مغزم رو از کار انداخته بود و اونقدر جفتک انداخت که مجبور شدم بیهوشش کنم و از اونجا فراریش داده بودم.
نباید گیر می افتاد،باید مطمئن می شدم مدارکی دستش نیست و بعد هر غلطی می خواست انجام می داد.
به اتش اظهار کرده بودم حواسش بهش باشه و وقتی یک ساعت پیش بهم خبر داد با فیلم و عکس سراغ پیروزگارِ رادمنش رفته و تهدیدش کرده،بهم ریختم.
اشوبی در کارم ایجاد کرده بود و عمیقا بوی دردسر می داد…اتش راست می اظهار کرد،زیادی این دختر رو کف دست کم گرفته بودیم!!!

نیاز

-جانم ارس؟
از اینه بغل فاصله ام با دیوار رو چک کردم و وقتی مطمئن شدم خوب پارک کردم،ماشین رو خاموش کردم.
-کجایی نیاز؟
آواش،نگران و بی‌قرار بود. لبخندی زدم و به ارومی اضافه کردم:
-بیرون بودم. یکم کار داشتم،الان تازه رسیدم خونه. تو کجایی؟
کیفم رو از روی صنقلبی کنارم برداشتم و دست دراز کردم تا دستگیره رو فشار بدم که با کلافگی گفت:
-باید حرف بزنیم.
کف دستم روی هوا خشک شد و من مشکوک شده صاف نشستم و با شک بیان کردم:
-چی شده؟مربوط به پرونده ترنمه اره؟
خاموشی که شد،بی صبر غرغر کردم:
-اره ارس؟
نفسی کشید و زمزمه کرد:
-اره.
نمی دونم چرا حس خوبی نداشتم. نگاهی به پارکینگ خلوت انداختم و بیان کردم:

-پاشو شام بیا اینجا. حرف می زنیم. منم باید یه چیزایی بگم.
فرصت خوبی بود،می تونستیم راحت حرف بزنیم. اهی کشید و با حالت خسته ای اظهار کرد:
-باشه،یه ساعت دیگه اونجام.
در ماشین رو باز کردم و با تبسم اضافه کردم:
-می بینمت.
و تماس رو قطع کردم. از ماشین پیاده شده و ماشین رو قفل کردم. سوییچم رو بین دستم چرخوندم و فکر کردم چطور همه چیزو به ارس توضیح بدم. باید یک چیزهایی رو سانسور می کردم.
پارکینگ در خاموشی فرو حرکت کرده بود و تنها صوتیی که خاموشی رو می شکست،صوتی پاشنه کفش های من بود. سرِ شب بود و این خاموشی به‌شدت دور از انتظار نبود.
راه کج کرده و خواستم سمت چپ برم که حس کردم صدایی شنیدم. از حرکت توقف کردم و به عقب برگشتم…با دقت به اطراف نگاه کردم. روی پاشنه پام قد بلند شدم و سرم رو کج کردم….هیچ!
حتما توهم زدم…اونقدر فکرهای عجیب توی سرم بود که حتما اشتباه متوجه شدم. بی خیال شونه ای بالا انداخته و نزدیک اسانسور شدم. دکمه رو فشار دادم،اسانسور طبقه اخر بود.
منتظر توقف کردم و پاشنه کفشام رو به زمین می کوبیدم و سوییچم رو محکم بین کف دستم گحرکت کرده بودم. سر قد بلند کردم تا ببینم اسانسور کدوم طبقه است اما…یک دست زمختی کف دستمالی رو مقابل دهنم گحرکت کرد و محکم فشار داد.
به لحظه نکشیده نفسام درهم گره خورد و مسیر تنفسیم بند اومد. واهمه به سلول هام رسوخ کرد و کف دست و پا زدم ولی نفسم هر لحظه بیشتر تنگ می شد و قدرتم لحظه به لحظه بیشتر تحلیل می رفت. حس کردم توسط دو نفر گراهی شدار شدم و نفس توی سینه ام گیر کرد،چشمام بسته شد و بعد…از هوش حرکت کردم.

لاساسینو

روی تصویر بعدی کلیک کردم و میسترس خودشو نزدیکم کرد. از گوشه چشم نگاهش کردم و با حالت بامزه ای زبونشو بیرون اورد. عکس رو باز کردم و گفتم:
-بیا جلو.
دوان دوان خودشو نزدیکم کرد و داخل اغوشم خزید. روی پام قرار گرفت و سرش رو شکمم گذاشت. لپ تاپم رو روی زمین گذاشتم و به نگاه های تا به تاش خیره شدم:
-دخترِ خوب.
انگار متوجه حرفام می شد که سری تکون داد و من دستی به سرش کشیدم. بوی شامپو می داد،تنها کسی بود که عطرش به همم نمی ریخت. همه عطرها به شدت مغزم رو تحت تاثیر قرار می داد و اعصابم رو بهم می ریخت. فقط میسترس بود که رایحه بدنش برام قابل تحمل بود و به جز اون هیچکس دیگ…یک عطر سیب
یک نشان قو
تصویر تتوش بلافاصله پشت پلکم نقش بست و رایحه سحرانگیزش پخش شد. لعنت بهت دختر!
میسترس رو جلوتر کشیدم و خم شدم تک تک عکس هارو نگاه کردم. خیلی سن بالا نمی رسید،جوون بود نسبتا. حداقل از بهاری جوونتر به نظر می رسید.
روی زنی که کنارش توقف کرده بود زوم کردم و سعی کردم بفهمم دقیقا کیه. پوشه اطلاعاتش رو باز کردم و تمایل داشتم کلیک کنم که صدای تلفنم بلند شد. بی تفاوت نگاهی به اسم “اتش” انداختم و همونطور که داکیومنت هارو بالا پایین می کردم،پاسخ دادم:
-بگو
روی فایل مورد نظرم کلیک کردم و همون لحظه صدایِ مضطرب اتش قد بلند شد:
-لاساسینو،فکر کنم مشکلی پیش اومده.
فایل لود شد و اطلاعات بالا اومد.د. اتشِ همواره زیادی جو می داد. چیزی توی این دنیا مهم نبود و ارزش نگرانی نداشت. نگاهی به نوشته ها کردم و بی خیال گفتم:
-چی شده؟

-دختره رو دزمتوجه شدن.
صفحه هارو پایین کشیدم و بیان کردم:
-کدوم دختره؟
یک عکس داخل گوشه بود و روش کلیک کردم و تمایل داشتم بازش کنم که جمله اتش،متوقفم کرد:
-همین وکیله رو. نیاز مهرارا رو.
تصویر تتوش،جلوی دیدهم قرار گحرکت کرد..لعنت بهت ترنم. ببین چه داستانی شده!!!
دستم رو مشت کردم و با قاطعیت اضافه کردم:
-کجاست؟
صوتی چیزیو متوجه شدم و اتش با استرس اظهار کرد:
-نمی دونم دقیقا. حسام به من خبر داد و دنبالشه.
کلافه سری تکون دادم و میسترس رو روی مبل گذاشتم و اضافه کردم:
-لوکیشن بفرست.
-لاساسی..
سمت اتاقم راهی شدم و غریدم:
-زبون به دهن بگیر ببین چی میگم. کسی دخالت نکنه،خودم میرم دنبالش.
اشوبِ این دختر،تازه شروع شده بود.

نیاز

وزوز هایی می شنیدم…حس می کردم در هوا معلقم.
خواب نبودم،بیدار هم نبودم.
روح هنوز در وجودم بود اما نمی تونستم دیده باز کنم. سرگردان بودم و قدرت تکون خوردن نداشتم.
حس می کردم بدنم لمس شد و من ناتوان و زبون رها شدم. سعی کردم،دست و پام رو تکونی دادم ولی فقط بدتر می شد. سردرگم و بی قرار سعی کردم خودم رو نجات بدم که گونه ام اتش گراهی شد و شدت ضربه به حدی زیاد بود که پلک های سنگینم ازهم باز شد و خمار و دردمند نگاه باز کردم.
نور مستقیمی که به چشمم خورد،دیدهم رو اذیت کرد و باعث شد دوباره چشمام رو ببندم ولی وقتی یک کف دست

بزرگی موهام رو از پشت گحرکت کرد و کشید،درد به سرعت مغزم رو هوشیار کرد و با صوتی قد بلند “اخ”ای بیان کردم و نگاهام رو باز کردم ولی…
هنوز کامل نگاه باز نکرده بودم که یک نفر زیراه رو وحشیانه گحرکت کرد و سرم رو سمتش کشید. حرکت کف دستش باعث شد سر بالا بگیرم و با مردی که روی صورتش ماسک سیاهی زده و فقط نگاه هاش مشخص بود،رو به رو بشم.
به ثانیه نکشیده ترس درون وجودم رخنه کرد و فهمیدم،دزدیده شدم!
با گیجی به مرد مقابلم خیره بودم که با صوتی کلفتی اظهار کرد:
-اگه یک بار دیگه بخوای دور برداری و غلط اضافه کنی،زنده ات نمی ذاریم دختر..حالیته؟
اخم هام درهم حرکت کرد و سعی کردم منظورش رو بفهمم که مردی که پشت سرم بود مجدداً موهام رو کشید که با درد اظهار کردم:
-اااخ،چی داری میگی تو؟واسه چی منو دزمتوجه شدی؟
پاسخم،درد شمتوجه شد توی سرم و کشیدن موهام شد. حس کردم ریشه موهام از جاش کنده میشه و داره از پوست سرم جدا میشه. یک درد شمتوجه شد و غیر قابل توصیف. دست و پا زدم اما مرد مقابلم کف دستم رو گحرکت کرد و با صوتی کریهی گفت:
-سرت به کار خودت باشه و غلط اضافه نکن،فهمیدی؟
تازه متوجه شدم. سرم شمتوجه شد درد می کرد و نگاهام کشیده می شد. تکونی خوردم و جیغ کشیدم:
-موهامو ول کن کثاااااافت. از ادمای اون پیروزگار بی شرفی ار…
سوختن گونه چپم باعث شد جمله ام نیمه کاره بمونه و به ضرب از روی صنقلبی بیافتم. صورتم روی موزاییک ها کشیده شد و اتش گراهی شد. داغی چیزی رو روی گوشه لبم حس کرده و بعد حس کردم لبم زخم شده.
خدایا،خودت کمکم کن!
به سختی تکون خوردم و تمایل داشتم کشیده شم که مجدداً یک نفر موهام رو گراهی شد و مجبورم کرد کشیده شم.