راوی
خدیجه طبق معمول از نماز خونه زد بیرون و بار دیگر راهی شد سمت ICU کار این چند روزگاره اش همش همین بود.
می رفت و می اومد دلش برای هوای بیرون تنگ شده بود.
قلبش برای خونه و حتی غرغرای علی اضغرش تنگ شده بود.
اهی کشید و از پشت شیشه به شوهر و دخترش خیره شده بود.
پرستار در حال سرم وصل کردن به مریم و علی اصغر خان بود.
دوتاشون اروم خوابیده بودن انگار نه انگار که اتفاقی افتاده…
انگار نه انگار خدیجه داشت برای دوتاشون جون میداد..
خدیجه کف دستش رو روی شیشه جمع کرد ولب زد :
-تورو خدا چشم هاتون رو باز کنید دلم برای دوتاتون تنگ شده.
همین حرفش برابر شد با بیرون اومدن یهویی پرستار.
پرستار نگاه ترسونی به خدیجه انداخت و با قدم های قد بلند سمت ته جادهرو رفت.
دل خدیجه لحظه ای وایساد.
یعنی چه اتفاقی افتاده بود!
چند لحظه بعد همون پرستار با دکتر و یه پرستار دیگه اومد.
اب دهنش رو قورت داد.
داشت سرش گیج می حرکت کرد دکتر و دو پرستار وارد اتاق شدن.
خدیجه نگاه لرزونش به داخل کشیده شد.
رفته بودن بالا سر علی اصغر نگاهش روی دستگاه کنار شوهرش افتاد
خط صاف ناباور به صحنه ی روبه رو خیره شده بود..
پرستار نگاه شک زده ی خدیجه رو که متوجه شد قلبش به درد اومد
چقدر شاهد گریه والتماس این زن پیش خدا بود.
قدمی سمت شیشه برداشت و پرده روکشید و در اخر صحنه از جلوی دیده های ناور کنار رفت…
دکتر با داد بیان کرد :
-دستگاه شک رو بده..
پرستار دستگاه شک رو داد کف دست دکتر.
-بزن رو ۳۰۰
پرستار تنطیم کرد کف دستگاه شک سمت قفسه سینه ی علی اصغر خان راهی شد.
نگاه دکتر به کف دستگاه کشیده شد خط صاف.
-بزن رو ۴۰۰
شک بعدی بازم خط صاف.
-بزن رو ۶۰۰
بازم شک و بازم خط صاف..
-بزن رو ۷۰۰
اخرین شک و بعد بازم بی نتیجه…
دکتر میل داشت کف دست بکشه که پرستار با بغض اظهار کرد :
-اقای دکتر اخرین شک رو هم بدین.
-بی فایده اس خانم رنجبر ایشو…
به وسط حرفش پرید اضافه کرد :
-بخاطر اون زن که بیرون وایساده اخرین شک رو بدین خواهش میکنم.
دکتر نفسش رو بیرون و رو کرد سمت پرستار و اضافه کرد :
-بزن رو 1000خانم دباغ..
پرستار باشه ای اظهار کرد.
دکتر دستش زفت سمت قفسه ی سینه علی اصغر چشم های خانم رنجبر بسته شد و از ته قلب خدا رو آوا زد.
شک زده شد و خط صاف تبدیل به خط های موازی..
دکتر خنده ای کرد.
رنجبر نگاه هاش رو باز کرد.
-برگشت شکر خدا برگشت..
رنجبر اشک شوق ریخت اشک هاش رو پاک کرد.
خدیجه روی زمین نشست درک کرد که تموم شد.
درک کرد که رفت..
تنها شد..اشک از گوشه های چشم هاش اومد اونم عین سیل…
رنجبر از اتاق اومد بیرون باصوتی در دلش از جا کنده شد
رنجبر سمت خدیجه اومد کنارش قرار گرفت هق هق خدیجه اوج گراهی شد.
-راهی شد اره!!
چادر بیوه گی افتاد سرم اره!!؟
مریم بی پدر شد..
رنجبر خدیجه رو کشید تو بغلش وگفت :
-اروم باش مادرجان.
کی گفت شوهرتون مرده!
اره خدارو شکر رفع شد الان مثل قبله نباید غمگین باشی.
خدیجه سرش رو قد بلند کرد.
گریه اش قطع شد خوشحالی به دلش چنگ انداخت.
امروز بدترین اتفاق حیاتش رو متوجه شده بود و الان هم بهترین اتفاق زیستنش رو شنیده بود…
لبخندی روی لباش جا خوش کرد.
خودش رو تکونی داد و بیان کرد :
-می تونم ببینمش ؟
رنجبر تبسمی زد و اظهار کرد :
-البته کهمی تونی ببینیش.
قد بلند شو مادرجان همرام بیام لباس مخصوص تنت کنم که بری شوهرت رو ببینی شاید صدای تورو بشنونه اتفاق خوبی بیوفته
بعد کف دست خدیجه رو گحرکت کرد وکشید وکمکش کرد که ازجاش کشیده شه.
****
امیرسالار
افسار رو کشیدم و اسب وایساد همه جارو کشته بودیم بازم نبود.
یه خونه تنها کنج کوه نظرم رو جلب کرد
نگاهی به اسلان که داشت سیگار دود می کرد انداختم.
با دست اشاره کردم به اون خونه و اضافه کردم :
-تنها خونه ای که نگشتیم اونجاس بریم اونجا رو هم بگردیم.
اسلان نمی دونم چش شد به اون خونهکه اشاره کردم اخم بدی کرد وگفت :
-اونجا فقط یه پیرزن و پیرمردن هیچ بچه ایم ندارن.
جرات مخفی کردن یه دختر روهمندارن.
اونجا رو بیخیال امیرسالار.
ابرویی بالا انداختم
چقدر خوب اینا رو می شناخت.
-چقدر خوب اینا رو میشناسی ها.
بگو ببینم..
به وسط حرفم پرید وبیان کرد :
-قلبیلش رو نپرس زیرا نمی تونم بگم معذورم
از حرفش حرفم نصفه موند اخم غلیطی کردم و حرفی نزدم
وقتی میبیان کرد نیست یعنی نیست دیگه
اسلان افسار اسب رو کشید و به مسیر افتاد
منم جاده افتادم و سهیل و بقیه ام دنبال سرمون اومدن
خون خودمو میخوردم از کف دست ماهرخ عصبی بودم زیاد
پیداش می کردم باهاش کارها داشتم
مادر نزاییده بود کسی از کف دست من فرار کنه
اب میشد می حرکت کرد تو زمین بخار میشد می رفت توی اسمون پیداش می کردم.
نمی دونم کی رسیدیم دم عمارت اسلان اسلام از اسب پیاده شد نگاهی بهم انداخت و اضافه کرد :
-پیاده شواسب رو بده ببرن ابو علف بدن خسته شدن بریم خستگی در کنیم باز می ریم می گردیم.
اسب تکونی خورد ناارومبود دستی به یال اسبم کشیدم تا اروم بشه
-هیش اروم پسر خوب چیزی نیست..
جواب اسلان رو دادم :
-ممنون خیلی زحمت دادیم نبود دیگه بقیش رو خودم و سهیل دنبال می گردیم
بتونم روزگاری جبران کنم
اسلان نیشخندی زد و گفت :
-هرطور میلته..
کف دستی بهم داد و بعد منم اسب رو تازوندم سمت عمارتم
سهیل هم دنبالم تازوند به عمارت که رسیدیم اسب رونگه داشتمخسته شده بود
از اسب پریدم پایین
سهیل هم اومد پایین و لب زد :
-شما خسته این ارباب من خودم می برم شما بفرمایید
باشه ای گفتم و افسار رو دادم کف دست سهیل و سمت جلوقدم برداشتم
وارد خونه که شدم نگاه مولین طبق معلول سمت من کشیده شد.
این چند روزگار بهشدت منتظر بود اخ دختره ی عوضی ببین با مادرمچکار کردی.
مولین از جاش قد بلند شد و اومد سمتم :
-چی شد امیرسالار!!؟
پیداش کردی!!؟
اب دهنم رو بزور قورت دادم و بیان کردم :
-نهمامان
گفتم پیداش کنم همرامه وقتی همرامنیست یا پیداش نکردم یا مرده
مولین با اشکلب زد :
-خدا نکنه این حرفا چیه بسکه اذیتش کردین فرار کرد
دختر خواهرم رو فراریش دادین
اینهمه سال مواظبش بودم نتونستی از یه بچه مواظبت کنی
خسته بودم
نگران بودم از یه طرف دلواپس مریم چند روز بود بهش سر نزده بودم
از طرف این دختره ی سرتق با فرارش همه چی رو خراب کرده بود
-مولین خواهش می کنم شروع نکن من به اندازه کافی فکرم مشغول هست حالا شماهم گریه کنید نمیشه که مولین
لطفا درکم کنید من این روزا توی کارام می مونم زندگیم از هم پاشیده
دوتا زن هام از خونه زدن بیرون یکی گوشه ی بیمارستانه
یکی هم معلوم نیست کجاست
نمی دونم زنده اس نمی دونم در حال خیانت کردنه!!؟
هردوشون به روش خودشون با غرورم بازی کردن خواهش میکنم مولین درکم کنید
-…خواهش میکنم مولین درکم کنید چند روزگاره دارم دنبال این دختره می گردم نیست
انگار اب شده راهی شده توی زمین.
هرچی گشتم نبود ولی پیداش می کردم
نمی ذارم به همین سادگی ها از کف دستم قسر دربره.
مولین خواست حرفی بزنه که
با صوتی جیغ تیدا نتونست نگاه وحشت زده ام به بالا کشیده شد
تیدا داشت از روی پله ها غلت می خورد و می اومد پایین
دلم عین چی توی سینه می زد
هیچ حرکتی نمی تونستم از خودم نشون بدم
غلت خورد تا اینکه پایین پله ها افتاد.
مردمک دیده هام زوم به جسم بیهوش تیدام بود
مامان حرکتی کرد
-وای خدا مرگم بده تیدا..
سمت تیدا حرکت کرد
بازم یه اتفاق دیگه این اتفاقات پشت هم داشت از رده ام خارج میشد…
مامان بالای سر تیدا جای گرفت دنیا داشت دور سرم می چرخید
خودم رو بزور نگه داشتم بلاخره از شک در امدم سمت تیدا و مولین رفتم.
مولین داشت اروم می زد توی گوش تیدا.
-دخترم دخترم!
تیدا بیدار شو بیدار شو..
داشت اشک می ریخت..
اروم کنارش نشستم دستم راهی شد جلو که تیدا رو تکون بدم ولی جلوی نگاه هام سیاهی حرکت کرد
دست خودم نبود.
دلم ضربانش سریع شده تیدا نباید طوریش میشد.
تیدا ولینت مریمم بود
چشم هام رو بستم تا بهتر یشم اما بی فایده بود
مامان نگاهش به من افتاد
رنگش پرید قفسه ی سینه ام درد شدیدی گراهی شد.
مولین با نگرانی بیان کرد :
-خوبی!!؟
وقت این نبود که از پا در بیام
نگاه هام رو باز کردم وسرم رو تکون دادم و گفتم :
-خوبم مولین خوبم
برید کنار…
بعد راهی شدم سمت تیدا و با یه حرکت روی دست هام بلندش کردم.
درد دلم هر لحظه شدید تر میشد اما به روی خودم نیوردم
از خونه زدم بیرون و سهیل رو صدا زدم
با هر دادی که میکشیدم درد قلبم دو برابر میشد.
-سهیل سهیل!
تا اینکه سهیل صدای دادم رومتوجه شد واز خونه اش اومد بیرون
****
راوی
اسیه با حرص به تیدا که داشت گریه می کرد نگاهی انداخت.
دیگه داشت حوصله اش سر می حرکت کرد.
دستش رو بلند کرد و سیلی نسبتا محکمی به گونه ی تیدا زد
با اخم گفت :
-بسه دیگه حوصله ام رو سر بردی چخبره!؟؟
بچه ی احمق..
چرا ساکت نمیشی
ضربه به حدی بود که تیدا روی زمین افتاد
گریه اش شدت بخشید
-ساکت شو ساکت شو بچه ی احمق
ولی تیدا ساکت بشو نبود
اسیه با عصبانیت کف دست تیدا رو گراهی شد و قد بلندش کرد.
-ساکت نمیشی نه
باشه پس حق نداری با عروسکات بازی کنی
بیرون باش تا زرزر کردنت تموم شد بیا اینجا..
بعد سمت در حرکت کرد و پرتش کرد داخل
بعد سمت در حرکت کرد و پرتش کرد داخل جادهرو
تیدا روی زمین افتاد
دردی توی زانوش قرار گرفت
جیغی کشید ولی اروم دلش برای ماهرخ و مادرش تنگ شده بود.
صدای پدرش به گوشش رسید کودکانه اندیشید که یا ماهرخ یا مریم رو همراهش اورده..
از جاش بلند شد دلش می تمایل داشت شکایت این دخترک بدجنس رو هم پیش ماهرخ یا مادرش بکنه
با قدم های کشیده سمت پله ها حرکت کرد هل بود
پله ی اول رو پایین رفت
اما پله ی دوم پاش پیچید و بعد جلوی نگاه هاش سیاهی راهی شد ونتونست خودش رو کنترل کنه و روی پله ها غلت خورد..
سرش به لبه یکی از پله ها برخورد کرد
سوزشی حس کرد
تا اینکه به اخرین پله رسید کلا بیهوش شد وباعث جلب توجه پدر و کتایون شد.
پدرش روی کف دست هاش بلندش کرد ورفت سمت ماشین راهی شد.
امیرسالار حالش بد بود سهیل رو صدا زد سهیل رو آوا زد در اخربا سهیل از خونه بیرون راهی شدن
زیستن گندی شده بود
کی اینطور شده بود!!؟
شاید از ماهرخ نحس نبود شاید اسیه نحس بود
شاید کار بی فکر وبچگانه ی خودش نحس و خراب بود که هم مریم رو ازش گحرکت کرد هم ماهرخ رو الانم تیدا..
عصبی بود قبلش هم درد گرفت
عرق روی چهره اش قرار گرفته بود بود
رو به سهیل گفت :
-تندتر برو سهیل..
سهیل نگاهی به امیرسالار انداخت
هیجان و دلواپسی سراغش اومد..
یادش حرکت کرده بود که اربابش مثل قبل سالم نیست!!؟
-ارباب حالتون خوبه…
امیرسالار چنگی به سمت چپ قفسه ی سینه اش زد و بیان کرد :
-خوبم فقط برو فقط برو امانت مریمم از کف دست نره.
سهیل نفسی بیرون داد و سرعتش رو بیشتر کرد.
****
دکتر نگاهی به امیرسالار انداخت.
-اقای بزرگوار بار دیگر یه بد گواری دیگه!؟
به زندگیتون دیده وارد شده!!؟
صدقه بدین بیرون
امیرسالار با حالی ملتهب بیان کرد :
-دخترم چطوره!!؟
دکتر نگاهی به تیدا انداخت.
-خطر مرگ از بیخ گوشش رد شده
ضربه ای که به پیشونیش خورده نزدیک رگ خواب بوده اگه به رگ خواب میخورد مرگ حتمی بود.
امیرسالار نفسش حرکت کرد
محافظ تخت رو چنگی زد و کمی خودش رو به جلو متمایل کرد
دکتر با مضطربی بیان کرد :
-حالتون خوبه!!؟
حالا که از سالم موندن تیدا مطمئن شده بود
باید به خودش اهمیت میداد
-نه قلبم فجیع درد میکنه
دکتر اخمی کرد یادش اومد دل امیرسالار به مشکل برخورده بود
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن