رمان وارث دل پارت ۳۴

شونه ی امیرسالار رو گرفت و‌ سمت راحتی هدایتش کرد

کمکش کرد بشینه..

دکتر نگاهی به صورت امیرسالار انداخت

-اقای بزرگوار مگه ناظهار کردم شما باید استراحت کنید!!؟

نیاید حرص الکی بخورید دل شما مثل قبل..

با تیری که توی دلش پیچید امیرسالار دادی زد و چنگی بیشتر به سمت چپ قفسه ی سینه اش زد و به عقب خم شد

دکتر سراسیمه از جاش بلند شد و‌ سمت در دوید و بعد با صوتی بلند پرستار ها رو صوت زد.

****

ماهرخ

توی عالم خواب و بیداری بودم که حس کردم قلبم تیر کشید

با صورتی جمع شده توی جام جای گرفتم.

نگاهی به اطراف انداختم همه جا تاریک بود فقط صدای نفس کشیدن گل بانو ‌و عمو قمبر که کنار گل بانو خوابیده بود

پس قلبیل این دل درد چی بود!!؟

سریع می زد و نااروم بود..

چی می تونست باشه ؟!؟

داشت اشکم در می اومد یعنی برای امیرسالار تنگ شده بود..

یعنی برای امیرسالار اتفاق افتا…

شتاب‌زده سرم تکون دادم نه‌نه‌ نمی شد اتفاقی برای امیرسالارم بیوفته

اشکام دونه دونه رو گونم روون شد

داشتم الان فکر می کردم که چکار کردم‌

که چی ازم سر زده …

که امیرسالار بهم نیاز داشتو من تنهاش گذاشتم

ولی مگه اون منو مسئول همه چی نمی دونست..

گیج بودم از همه گیجی و حس های مختلف قلبم نتونست دووم بیاره و منو وادار کرد که بزنم زیر گریه

با صدای کشیده گریه می کردم..

از صوتی گریه ام گل بانو و عمو قمبر بیدار شدن..

گل بانو با تعجب بهم زل زد یهو با دلواپسی اومد سمتم و گفت :

-چی شده دختر چرا اینطوری داری گریه میکنی دخترم!!؟

سرم رو توی سینه اش فرو کردم

چی می اظهار کردم!!؟

جوابش رو چی می دادم وقتی که حتی خودمم جوابی برای سوالش نداشتم

برای حالم نداشتم

گریه ام شدید شد

آوای گل بانو اومد که عمو قمبر رو مخاطب قرار داد

-مرد برق رو روشن کرد بیینم این دختره چش شده

داره مضطربم میکنه

عمو قمبر برق رو روشن کرد

باعث شد چشم هام بسته بشه نور چشم رو اذیت کرد

صوتی گل بانو قد بلند شد چنگی به صورتش زد و اضافه کرد :

-خدا مرگم بده دختر این گریه ها برای چیه!!؟

چرا این‌همه پریشونی دختر..

با بغض گفتم :

-خودمم نمی دونم..

خواب بودم که دلم یهو درد گحرکت کرد حس خوبی ندارم گل بانو.

گل بانو چنگی به صورتش زد

-یعنی چی بی دلیل دلت درد اومده!!

ببینم کابوس متوجه شدی!

سرم رو به علامت منفی تکون دادم.

گل بانو اهی کشید رو‌کرد سمت عمو قمبر و اظهار کرد :

-قمبر اون عرق نسترن رو از تاخچه بیار

برای اروم کردن دل به‌شدت خوبه

عمو قمبر اهی کشید و سمت تاخچه حرکت کرد و‌شیشه ی عرق نسترن رو چنگی زد و سمت گل بانو و‌ماهرخ حرکت کرد.

****

سهیل

با دلواپسی به چهره ی ارباب نگاهی انداختم

تو چند هفته چقدر پیر شده بود

دکتر سرمی براش وصل کرد و سری تکون داد :

-من گفته بودم باید مواظب خودش باشه همینطور بگذره نمی تونه دووم بیاره..

قلبش زیادی اسیب متوجه شده

نگاه غمگینی به دکتر انداختم

دکتر چی می دونست از حیات ارباب باید هم دووم نمی اورد این چند هفته اتفاق پشت اتفاق

درد پشت درد کی خبر داشت از حال و روز این مرد!؟؟

داشت اشکم در می اومد

با بغض بیان کردم :

-حق داره دکتر حق داره خیلی اتفاقات افتاده

هرچند هم مرد باشی قوی باشی یه جا کم میاری..

ارباب من سه تا اتفاق ناگوار رو تحمل کرده

سه تا اتفاق که تا از دست دادن سه از عزیزانش حرکت کرده

باید دووم نیاره.

دکتر نگاه دلگیری به ارباب انداخت

-خدا بزرگه و تموم کاراش با حکمته..

به خدا توکل کن پسر جون

اربابت بهوش میاد ولی ایندفعه باید بیشتر مواظب باشه

همینطور پیش بره نیاز به پیوند دل داره که توی این اوضاع فکر نکنم…

حرفش رو ادامه نداد سری تکون دادم و اضافه کردم :

-حتما بهش میگم ولی ارباب من حرف منو شما براش مهم نیست دکتر اون کار خودش رو میکنه

در کل خانواده اش براش مهمن نه خودش..

دکتر اخم ریزی کرد

-این بزرگترین اشتباهه ادم باید اول بفکر..

با پیچ شدن اسمش با صدای زنونه ای حرف توی دهنش موند

-اقای دکتر اشتیانی به بخش اطفال

اقای دکتر اشتیانی به بخش اطفال

دکتر پوفی کشید و اظهار کرد :

-پیجم کردن باید برم مواظبش باش بتونم زود میام

باشه ای بیان کردم دکتر که حرکت کرد نگاهی به ارباب انداختم

موهای کنار شفیه اش سفید شده بود

هر روز یه برنامه

با یاد اوری نبود ماهرخ قلبم فشرده شد و اهی از گلوم خارج شد.

هیچی نمی تونست جای ماهرخ رو برام بگیره حتی نازگل

سعی کردم فراموشش کنم نشد

ماهرخ با تک تک سلول های من عجین شده بود نمیشد ازش کف دست برداشت..

بااینکه زن ارباب بودبااینکه منو به پول فروخت

بااینکه بچه ی ارباب توی شکمش بود ولی من بازم با تموم اینا میتمایل داشتمش با تموم اینا با وجود نازگل هنوز میخواستمش

بین همه ی این اتفاقات بیشتر دلواپس ماهرخ بودم یعنی کجا رفته بود!!؟

زنده بود مرده بود!؟؟

پیش کیه..

با هزار تا سوال توی ذهنم کلافه شدم از جام بلند شدم و رفتم سمت پنجره به بیرون زل زدم ..

به تاریکی شامگاه و چراغ هایی که بی دریغ شهر کرده بود زل زدم.

****

امیرسالار

وسط وایساده بود

یه مثلث بزرگ بود راس مثلث ماهرخ راس دیگه تیدا و راس دیگه مریم

با تعجب به اطراف نگاهی می انداختم اینجا چه خبر بود

زمین لرزید و زمین از هم‌جدا شد

با نگاه های گرد شده به پایین‌دیده‌دوختم مواد مذاب و‌سرخ‌رنگ اینجا کجا بود!؟؟

کف دست ماهرخ مریم و تیدا هرسه تاشون سمتم دراز شد

طلب کمک می کرد

مریم میگفت :

-منو نجات بده امیرسالار من عشقتم

تیدا با لحن بچگونه ای میگفت :

-منو نجات بابا من از دخترتم..

ماهرخ سوز صوتش از همه بیشتر بود

-منو نجات بده امیرسالار من مادر وارثتم

من بی کسم..

یتیمم منو نجات بده

سرگردوندن بودم چطوری نجات میدادم

من این وسط بودم

هر سه ام از من فاصله داشتن

به کدومشون کمک می کرد کف دست کدوم یکیشون رو می گراهی شدم..

سه تا دست سمت من دراز شده بود..

صدای کمک گفتن هر سه هم هموقت باهم

داشتم دیوونه میشدم

نگاهم رو سمت اسمون دوختم اون موقع تنها کسی که بفکرم رسید خدا بود

چشم هام رو بستم و از ته دل خدا رو آوا زدم..

صدا زدم که کمکم کنه

انگار همین کلمه همین خواهش کافی بود که آوا قطع بشه..

نگاه هام رو باز کردم اثری از ماهرخ ،تیدا و مریم نبود

همه جا سبز بود اثری از اون مواد مذاب نبود بجاش اب صاف و زلال روون بود

همینطور با چشم های گرد شده به اطراف خیره بودم که صدای اشنایی به گوشم رسید

صوتیی که به‌شدت وقت بود ارزوی متوجه شدنش رو داشتم

سرم رو سمت صوت برگردوندم و من خیره به پدری بودم که سالها نمشاهده کرده بودمش

توی اون لباس سفید و چهره ی نورانی به حدی زیبا بود که زبونم بند اومده بود.

-پسرم امیرسالار..

باورم نمیشد

لب هام اروم تکون خورد

-بابا.

دست هاش رو باز کرد و اظهار کرد :

-اره بابا بیا تو بغلم پسرم بیا..

همین حرف کافی بود که پاهام حالت پرواز به سمت بابا بگیره

به خودم اومدم مشاهده کردم توی بغلم بابا هستم

عمیق به خودم فشردمش

درد بی پدری سخت بود بسیار سخت بود

با اشک اظهار کردم :

-بابا..خودتی بابا دلم برات تنگ شده بود.

چرا حرکت کردی بابا..

دارم کم میارم بابا باید پیشم بودی تا مرهمم باشی..

بابا خنده ای کرد

از بغلش اومدم بیرون..

کف دستی به صورتم کشید و اشک هام رو پاک کرد

-کم اوردی!!؟

پس حتما بالایی رو فراموش کردی

تبسم تلخی زدم

-فراموش نکردم مشاهده کردی که صوتی زدم بابا

خندید

توپر خندید..

-اره دیدی به دادت رسید…

بازم کم اوردی بهش رو بنداز اونی رو برات رقم میزنه که به مصلحتت باشه

شونه ام رو‌فشاری داد و مجدداً تکرار کرد :

-اون چیزی که مصلحتت باشه پس هر اتفاقی افتاد نگو چرا

تو کار خدا چرا نیار پسرم هیچ وقت چرا نیار

من همیشگی کنارتم

اما خدا دائما کنارته اگه کم اوردی به خدا رو بنداز..

به خدا توکل کن اون مصلحت هایی رو می ببینه که تو نمی ببینی

اون چیزهایی رو‌می دونه که تو نمی ببینی

فقط توکل توکل..

توکل تو ذهنم تکرار شد تا اینکه بابا از جلو دیده هام محو شد

با تعجب نگاهی به اطراف کردم

بابا رو صوت زدم :

-بابا بابا

هیچ آوایی نیومد

قلبم داشت می اومد توی دهنم

شروع کردم به دویدن می دویدم و بابا رو صدا می زدم

تا اینکه زمین تکون شمشاهده کردی خورد و از هم باز شد و من به پایین کشیده شدم

دادی کشیدم و یهو چشم هام باز شد

هممدت دردی توی دلم حس کردم

با صورتی جمع شده ناله ای سر دادم

صوتی سهیل به‌گوشم رسید..

-خوبی ارباب!؟؟

نگاه های بی روحم بالا اومد

-خوب نبودم..

نگاهی به اطراف کردم پس خواب مشاهده کردم

دلم برای بابام تنگ شده بود

سبیک گلوم از بغض بالا پایین شد

اروم لب زدم :

-خوب نیستم سهیل کاش بود

به حضورش بسیار نیاز دارم…

دارم کم میارم…

هق هق ام اوج گحرکت کرد شروع کردم به اشک ریختن..

سهیل اومد شونه ام رو چنگی زد منو کشید توی بغلش و اظهار کرد :

-هیس اروم باش ارباب چه کم اوردنی خدا بزرگه به خدا توکل کن

بااین حرف سهیل یاد حرف پدرم افتادم

گفت “خدا رو به یاد بیار به توکل کن “اونم حرف های سهیل رو زد..

سرم رو بلند کردم و با بغض مردونه ای اضافه کردم :

-اونم منو از یاد برده سهیل از یاد برده دارم تاوان پس میدم

تاوان بی رحمی هایی که در حق ماهرخ کردم

تحقیر هایی که نسبت بهش انجام دادم..

الانم خدا تلافی کرد

با گحرکت کردن خودش با گراهی شدن مریم بازی با جون تیدا..

داره سخت تلافی میکنه

بغض گلوم رو همجاده اب دهنم رو بزور قورت دادم..

دیگه نتونستم ادامه بدم

سهیل با دیده های افسرده زل زد توی چشم هام

هق هق ام اوج گراهی شد و بیشتر شروع کردم به اشک ریختن…

***

تیدا بهوش اومده بود و‌داشت بهونه ی مریم و ماهرخ رو می گراهی شد

دستی به صورتش کشیدمو گفتم :

-می خوای مولین رو ببینی دخترم!!؟

با بغض سرش رو تکون داد و اظهار کرد :

-باشه دخترم بیا بریم پیش مولین

دیده های کوچکش درخشید

تمایل داشتم بغلش کنم که سهیل قدمی جلو برداشت و‌اظهار کرد‌ :

– من میارمش ارباب

شما نباید به قلبتون فشار بیاد

سرم رو تکونی دادم و باشه ای بیان کردم

سهیل تیدا رو بغل کرد

همجاده هم اروم سمت سی سیو راهی شدیم

حضور بچه ها ممنوع بود ولی تیدا بسیار بهونه می گرفت

یه پرستار تیدا رو بغل سهیل متوجه شد اخمی کرد

با تشر گفت :

-کجا اقا ورود بچه ها ممنوعه

لطفا این دختر بچه رو ببرید بیرون