چالش بعدی من این بود که یه جوری بفهمم باقی مانده محموله رو کجا خالی می کنن.
توی همین جاده ممکن بود بمیرم که خب بازم مهم نبود!
منو این جوری تربیت کرده بودن! ریسک می کردم سر جونم! جون آدم نجس و کثافتی مثل من ارزش نداشت!
ساعتو خیره شدم، ربع ساعت گذشته بود. کامیونا نزدیک شده بودن.
کامیونای این طرف روشن شده بودن تا به محض بار زدن سریع گازشو بگیرن د برن!
نیروهای فکور باید باید تا ده دقیقه دیگه می رسیدن وگرنه همه بار نفله کردن اینا میوفتاد روی دوش من.
تفنگو برداشتم و توشو پر از گلوله کردم، گلوله هامو گذاشتم دم دست …
پنج دقیقه گذشت و بازم خبری نبود…
مطمئن شدم دیگه نمیان، ولیده تیر اندازی شدم، کامیونا بسیار نزدیک شده بودن…
اولیش که پارک کرد و پیاده شد کف دستم حرکت کرد روی ماشه…
نشون حرکت کردم و لبخند زدم که یه آن آوای شلیک کشیده شد…
نیروهای فکور رسیده بودن!
حالا هم مدت می گرفتن و کف دستگیرشون می کردن.
محال بود بذارم کف دستگیر بشن و بیوفتن زندان و زرتی از اون طرف با سند بیان بیرون.
باید می متوجه شدن رویین شوخی نداره!
لا به لای سر و صوتها و شلیکای الکیشون یکی از شاه ماهیا رو نشونه حرکت کردم…
اینو اگر می کشتم یکی از مهره های مهمشون می مرد!
نیشخندی زدم و دیدهمو بستم، کف دستم راهی شد روی ماشه و آماده شلیک شدم اما یه آن یه آوایی پیچید توی گوشم…
– این تو نیستی رویین!
اخم کردم….
تمرکز کردم روی هدف که دشات فرار می کرد و مجدداً آماده تیر اندازی شدم که بار دیگر صوتی توی ذهنم اظهار کرد:
– من تو رو موقع کشتن متوجه شدم، تو از کشتن بیزاری… تو از مرگ متنفری….
اهی بیان کردم و با خشم غریدم:
– دختره نسناس!
باید به خودم تبریک می بیان کردم! یه صوتی جمشاهده کرد به صوتهای ذهنم اضافه شده بود!
بی اهمیت به صدا شلیک کردم و خطاب بهش گفتم:
– گه مفت نخور!
اونی که بهش شلیک کرده بودم کف دستشو گراهی شد روی قفسه سینه اش و یه ان افتاد!
همه از این که یکی کشته شده تعجب کرده بودن. هه! اخه قرار نبود کسی ازشون بمیره!
منتها من از قانونای هیچ کدوم پیروی نمی کردم. من قانونای خاص خودمو داشتم.
یکی دیگه رو نشونه گرفتم درحالی که دیدهم تیر می کشید! همون درد اشنایی که وقتی اون دخترو می مشاهده کردم اتفاق می افتاد.
خواستم شلیک کنم که صوت توی ذهنم گفن:
– التماست می کنم! نکشش! نکشش! تو قاتل نیستی…
به زور شلیک کردم!
دومین هدف رو هم کشتم! سومی رو هم…
ولی برای چهارمی دیگه نتونستم! تهوع احمقانه ای گراهی شده بودم!
من… رویین ایزکف دستا ماشین کشتار بعد از چهارمین ادمی که زدم دیگه نمی تونستم…!
تفنگو پرت کردم یه گوشه و داد کشیدم:
– تف به گور پدر قرمساقت!
یه حس خفه کننده داشتم! نمی دونم چه مرگم بود! باید می حرکت کردم یه جایی تا آروم شم و نمی دونستم کجا!
قلبیار ریده بود تو کل زیستن من!
تلفن پشت سرم هی زنگ می خورد و حدس می زدم فکور باشه.
جوابشو ندادم.
سرمو گحرکت کردم بین کف دستام و نشستم روی تنه یه درخت.
حقیقت این بود که دیگه نمی توسنتم از کشتن کسی لذت ببرم!
الان لذت بردن برای من توی چیزای دیگه بود…
مثلا توی یه جفت کف دست کوچولو که بپیچه دور تنم … یا بره لا به لای موهام…
پوف کلافه ای کشیدم…
نمیدونستم چه بلایی داره سرم میاد!
جهانی خاکستری من داشت تغییر می کرد.
****
◄●● قلبیـــــــــار ●●►
– ممنون از دعوتت آلیشا ولی این جا بهشدت بهتر می تونم روی کارم تمرکز کنم. تو خودت هممسیر من بودی و مشاهده کردی که نمیتونم جایی غیر از ایران کار کنم.
آلیشا موهای بلوند و اتو شدش رو داد پشت گوشش و بیان کرد:
– امیدوار بودم کل تیم باهم بریم توی یه کمپ جنگلی و همه باهم اون جا کار کنیم. میدونی خب بازدهی این طوری بسیار میره بالا. همه هم هستن و فقط تو قرار نیست بیای
لبمو گزیدم.
چی می گفتم بهش؟ از دردسری که خودمو انداخته بودم توش باید چی می اظهار کردم؟
جواب دادم:
– من سر موقع براتون قطعه رو میفرستم. هنوز کلی وقت دارم! هنوز حتی کاتایا رسانه ای هم نشده.
جواب داد:
– نه عزیزم اکرانش یه سال دیگست و تو هنوز وقت داری. اگر این طوره پس اصرار نمی کنم. ولی هر از گاهی بیا این جا و بهمون سر بزن. بعضی وقتا باید بیای این جا زیرا حتما بهت نیازه. مخصوصا برای صدا گذاری نینو
این یکی رو کامل فراموش کرده بودم. قرار بود صوتپیشگی یکی از کرکترا رو بدن به من! یه بچه پنج ساله!
جواب دادم
-هر موقع بگی من میام آلیشا! خودت میدونی هر وقتی که بخواید من خودمو می رسونم و محدودیتی از این بابت ندارم. فقط نمی تونم مدت زیادی بمونم.
آلیشا تبسمی زد و بیان کرد:
– باشه عزیزم. فقط زنگ زدم بهت زیرا تیم بهم اظهار کرد از موسیقی متن سراغ بگیرم. قسمت پایانی نمایشنامه رو هم برات ارسال می کنم تا بدونی قطعه پایانی رو چجوری جمع بندی کنی.
تاکید کردم:
– حتما برام بفرستش!
باشه ای گفت و بعد از خداحافطی تماسو قطع کرد…
بلافاصله بعد از خاموشیی که توی خونه حاکم شد من بار دیگر توی هاله ای از وحشت و ترس فرو راهی شدم!
توی خودم جمع شدم، پتویی کشیدم روی خودم و کز کردم روی تخت و با چشمای باز خیره شدم به اطراف…
منتظر بودم! منتظر کوچک ترین صوت تا از شدت ترس بمیرم!
باز شامگاه شده بود! شامگاهای این جنگل چند شامگاه بود که جهنمی شده بود! شبای این جنگل لعنتی جمشاهده کردا بهشدت نا امن شده بود!
مثل سگ از این که دیوارای خونه رو شیشه ای ساخته بودم پشیمون شده بودم!
تموم طول شامگاه می دیدم چند جفت دیده درخشان هی دور و بر خونه می پلکن. حتی بعضیاشون میان جلوتر تا کنجکاوی کنن و ببینن چی این جاست.
حیوونا کنجکاو می شدن تا ببینن این چیز عچیب غریب و بزرگ چیه گسط جنگلشون
تموم درای خونه رو قفل می کردم، با این حال بازم مثل سگ می ترسیدم!
نمیدونم چه مرگم شده بود.
قبلا این چیزا اصلا برام مهم نبود. حتی شامگاها با لذت تماشاشون می کردم و به راحتی می خوابیدم…
ولی الان…
الان داشتن دیوونم می کردن. داشتم زنجیری می شدم!
دم صبح که می شد و هوا روشن تر میشد میتونستم یکم آروم بگیرم و بخوابم ولی شبا… شامگاها جهنم بود…
به گه خوردن افتاده بودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن