وارد جاده اصلی شدم و به اطلاعات جدیدی که امروزگار بهم رسیده بود اندیشیدم!
پس همسایه عاشق شدنی و خوش اخلاقم مرزبان بود! یه نظامی! اون لباس ارتشی ای هم که توی خونش مشاهده کرده بودم لباس کارش بود….
به این اندیشیدم که هیچ شغل دیگه ای بهش نمیاد! فقط میتونه یه نظامی باشه! و یه شکارچی که فکر کنم اونم بود. با توجه به سرایی که زده بود توی خونش!
به این اندیشیدم که آیا مرزبانا آدم می کشن؟
و بعد به این نتیجه رسیدم که بله!
هر کسی که از مرز رد بشه حکم تیر دارن که بزننش!
برای همین بود که این قدر براش راحت بود از کشتن من حرف بزنه و بخود منو بکشه!
من اون گل رز مینیاتوری ای بودم که توی یه محفظه شیشه ای دست یه دیو افتاده بود!
یه فشار کافی بود تا به فاک برم!
یه فشار به اندازه یه چکوندن ماشه!
و تمام!
وارد تونل شدم.
خدایا دلم می میل داشت وارد می شدم به اون طرف سد دفاعی ای که دور خودش کشیده بود. از بین اون همه سیم خاردار و سیمان و سنگ و مواد مذاب رد می شدم و کف دستم می رسید به قلبش!
نوازشش می کردم! کاری می کردم دیگه از آدما نترسه! باهاشون دوست باشه! نکشتشون! بهشون پناه بده!
یه چسزس رو می دونستم! دوست نداشتم دیگه اون روی شخصیتش رو ببینم! همونی که بهمه جا رو می ریخت بهم و سر خودش داد می کشید! اعتراف کردم که غمگینم می کنه!
اعتراف کردم که قلبم می خواد روزگاری هزاربار تهمتوجه شدم کنه به مرگ، ولی دیگه اون جوری نباشه!
یه بلایی سرم اومده بود که نمی دونستم چه بلاییه! چی شد که از رودین ریقو رسیدم به همسایه عجیب غریبم خدا می دونه!
دو نفری که اصلا باهم قابل قیاس نبودن! روایت گوز بود و شقیقه!
پوف کلافه ای کشیدم.
بی خیال! نمی دونستم چه اینده ای با این سبک حیات جدید رو به رومه!
آینده کاملا مجهول بود…
نمی دونستم وقتی بر می گردم به قلب اون جنگل خونمو سرپا می بینم یا ویرون! اصلا زنده می مونم یا می میرم.
**
خسته و کوفته رسیدم جلوی خونه.
عمو جاوید درو برام باز کرد و راهی شدم توی حیاط. رودین از حرکت ایستاده بود توی حیاط با متوجه شدن ماشین من از جا بلند شد.
ماشینو پارک کردم و پیاده شدم. رودین سوتی زد و گفت:
– اف جی کروز؟ نباید یه چیز ظریف تر سوار شی؟ مثلا کوپه یا پورش!
یه لحظه یه پورشه رو تصور کردم لا به لای جنگل و توی اون جاده های مزخرف!
پوزخندی نشست روی لبم و با حرص درو کوبیدم و اظهار کردم:
– باز که نیومده داری گه میخوری رودین!
نیشخندی جای گرفت روی لبش و اضافه کرد:
– اومدم خاستگاری!
بی تفاوت اظهار کردم:
– عه مبارکه! کی هست این عروس پیشونی سیاه؟
لبخند مزخرفی زد که لمینت بودن دندوناش رو به نمایش گذاشت! کدوم احمقی دندونای این بدبختو این قدر تابلو و مسخره لمینت کرده بود؟
در جواب من بیان کرد:
– خاستگاری خودت اومدم لیدی زیبا!
شالمو در اوردم و گرفتم طرفش، وقتی خواست بگیره کشیدمش عقب و بیان کردم:
– آخه تو گوز کدوم باسنی که اومدی خاستگاری من؟ من این شالمم اعتماد نمی کنم بدم نگه داری!
و بدون این که توجهی به صورت کش اومدش بکنم با سرعت رفتم تو و داد کشیدم:
– عمووووووووووووو؟ عمو فریییییی؟ فری جونم؟
بابا از توی اتاق بیلیارد قد بلند بیان کرد:
– این جاییم دلیار!
تند جاده گرفتم سمت اون اتاق.
مامان و عمو و بابا عمیقا مشغول بازی بودن. عمو با متوجه شدن من چوبشو انداخت یه کناری و کف دستاشو برام باز کرد و اظهار کرد:
– بیا این جا ببینم عزیزم!
بهسرعت پریدم بغلش و سرمو گذاشتم روی سینش…
تنها مردی که هم سن پدرم بود و ازش محبت پدرانه دریافت می کردم همین عمو فری بود و بس! جونمم می دادم براش!
ای کاش عمو یه پسر دیگه بجز رودین داشت! یکی که صد و هشتاد درجه با رودین تفاوت بود!
ای کاش…
ای کاش…
از این که کوچیک ترین توجهی به مولین و ببا نکرده بودم قلبم خنک شده بود.
بلاخره منم با همین چیزا قلبم خوش بود دیگه!
البته ننه و بابای من به کتفشونم نبود! اصلا براشون عجیب بود این دلدادگی و علاقه من به عمو فری! روابط عادی رو همین سلام نکردن من می دونستن!
عمو اظهار کرد:
– چقدر بزرگ شدی قلبیارم. آخرین باری که مشاهده کردمت بیست سالت بود.
لبخندی زدم و موهای کم پشتشو نوازش کردم و اظهار کردم:
– شما هم کچل تر شدی فری جونم. بیا ببرمت برات مو بکارم. یه دوست دختر توپم برات پیدا کنم عاشقی و حال کن!
قهقهه ای زد و گفت:
– عنوز آتیش پاره ای بچه! آخه سگ دوست دختر من میشه!
ابرویی بالا انداختم و گفتم:
اختیار داری عمو. یه مقوله ای جمتوجه شدا باب شده به اسم شوگر ددی! یکم سر کیسه رو شل کنی دخترا برات صف می کشن فری جون!
آوای خنده رودین کشیده شد و پشت بندش اظهار کرد:
– بابامو از جاده به در نکن قلبیار.
نگاهامو تو کاسه چرخوندم و اظهار کردم:
– باز که قاشق جای گرفته بازی در آوردی رودین؟ کی میخوای یاد بگیری بین بحث بزرگ ترا نپری!؟
بابا تذکر داد:
– درست صحبت کن قلبیار. رودین از تو بزرگ تره!
چرخی به دیدهام دادم که عمو گفت:
– اذیت نکن دلیارمو. بذار هر جوری دوست داره راهی شدار کنه.
نیشخندی به بابا زدم که حسابی حرصشو در آورد. مولین هم اصلا براش مهم نبود چی به چیه! خم شده بود و چوبشو تنظیم می کرد. کف دست آخر هم ضربه اشو زد و با این که حرکت عالی ای رفته بود هیچ ری اکشنی نشون نداد.
رودین دوباره قاشق نشسته وار گفت:
– قلبیار من عاشق موزیک متن رویال پلازا شدم لعنتی! میشه برام بزنیش؟ با پیانو؟
اه! تو زر نزنی نمیگن لالی!
هر چی نگاه و ابرو براش اومدم این گاگول ندرک کرد!
انقد گند زد تا کف دست آخر عمو فریدون بیان کرد:
– رویال پلازا؟
تک سرفه ای کردم تا توجه رودین جلب شه! اما مثل احمقا بی اون که به من نگاه کنه با ذوق به باباش اضافه کرد:
– بابا مگه نمیدونی؟ یه انیمیشن پارسال دیزنی داد بیرون! موزیک متن و آهنک پایانیشو دلیار نوشته بود! خودش هم زده بودش! مثل توپ صدا کرد. دختر ناشناس ایرانی آهنگساز اختصاصی دیزنی شد!
محکم کوبیدم تو پیشونیم!
زیر لب گفتم:
– ای لال بمیری!
توجه مولین و بابا هم جلب شده بود. بابا با ابروهای بالا حرکت کرده بهم نگاه می کرد و مولین دیده دوخته بود به دهن رودین!
گند زده شده بود! گند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن