لپ تاپمو روشن و فلشو بهش وصل کردم.
به عکسهای مختلف مناظر روبهروم خیره شدم و روتوش کردنشو شروع کردم.
چیزی که توش بیشترین تخصصو دارم عکسبرداری از مناظره.
عکسهایی که خالی به نظر میرسه ولی روح و روان آدمو به آهستهش دعوت میکنه.
عادیه وقتی کاری که دوست داریو انجام میدی کاملا از محیط اطرافت غافل میشی و منم از این مورد مستثنی نیستم.
وقتی شروع میکنم کاملا غرق سایه ها و رنگهای فوقالعادهی تصاویر روبهروم میشم.
اینبار هم همینطور بود و کاملا محو عکسهای روی صفحه شده بود که با صوتی بسته شدن در به خودم اومدم.
به سمت هامین خان و مرد غریبهای که همراهش بود چرخیدم.
_ عصر بخیر خانوم.
جواب روزگار بخیرشو با یه سلام زیر لبی دادم و هامین بیحرف به سمت اتاقش راهی شد.
توی سکوت ناخوشایند به مرد جوون و خوشقیافهی روبهروم نگاه کردم که تبسم کوچیکی زد و به سمتم اومد.
_ میلاد امیری، کف دستیار شخصی هامین خان هستم.
سرمو تکون دادم و خودمو معرفی کردم.
_ محنا قیمی.
_ بله میشناسمتون. شاید یادتون نباشه اما قبلا هم ملاقات کردیم.
بیان کرد و کارت مشکی و سفیدی رو به سمتم گرفت.
_ همهی مقدمات و کارهای محضرتون از قبل انجام شده. برای لباس و آرایشگر هم از قبل هماهنگ شده. باز اگه چیزی هست که به صورت خاص میخواید بهم اطلاع بمتوجه شد و هماهنگ میکنم.
کارتو گحرکت کردم و روی میز کنار لپتاپم گذاشتم.
ولی ذهنم درگیر ملاقاتی بود که بیان کرد.
حالا که دقت میکنم چهرهش برام یکم آشناست.
قبل از اینکه بتونم چیزی بپرسم، هامین با پوشهی توی کف دستش از اتاق بیرون اومد.
یکم از موهای مشکی کنار شقیقهش خیس بود و چند قطره آب از نوک موهاش روی صورتش جاده افتاد بود.
کت و کراواتی که موقع اومدن پوشیده بود و درآورده بود و آستینهاشو هم تا آرنج تا زده بود.
ابروهام بالا پرید.
پوشه رو به کف دستیارش داد که همون موقع آوای زنگ خونه کشیده شد.
اون برای بازکردن در حرکت کرد و هامین هم روی صنقلبی کنارم جای گرفت.
چشماش برای مدتی روی بند و بساطم خیره موند و بعد باز بی تفاوت نگاهشو به اقا محسن که تازه وارد شده بود دوخت.
سلامشو جواب دادم و تا اونا مشغول حرف زدن بودن وسایلمو از روی میز جمع کردم.
مشغول کارم بودم که ساککف دستی تقریبا بزرگی که آقا محسن با خودش اورده بود، روبه روم روی میز قرار گراهی شد.
سرمو چرخوندم و به دو مردی که نگاهشون بهم بود و هامین خانی که چشمش به پوشهی توی کف دستش بود نگاه دوختم.
سرمو چرخوندم و به دو مردی که نگاهم میکردن و هامین خانی که دیدهش به پوشهی توی کف دستش بود نگاه کردم.
قبل از اینکه به خودم بیام کف دستیار و راننده خداحافظی کردن و فقط ما دو تا توی خونهی خالی، تنها موندیم.
به دوتا ساک دستی ایستاده روی میز اشاره کردم.
_ این…
_ برای امشامگاه.
همینو اظهار کرد و با پوشهی توی کف دستش به اتاق برگشت.
ساکو باز کردم.
یه شومیز و شلوار مشکی ساده توی پاکت بود.
با تعجب لباسهای ساده اما حسابی چشم گیرو بیرون آوردم.
با نگاهی به مارک لباسها، حدس زدن قیمت فضاییش اصلا سخت نبود.
یه فکری توی ذهنم نگاهک زد.
برای امشامگاه… یعنی ممکنه همه چیز بیشتر از یه شام ساده باشه؟
سایز لباسها دقیقا اندازم بود!
ساک دومو باز کردم. یه جفت کفش پاشنه کوتاه و یه کیف کف دستی کوچیک و نفیس.
لباسهارو توی ساک برگردوندم و سرمو بین کف دستهام گحرکت کردم.
چرا اینقدر گیج کننده رفتار میکرد؟
سرنوشت این رابطهی درهم و برهم قراره به کجا بکشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن