بدیهیه که وسایل زیادی هم اینجا ندارم.
چند کف دست لباس قدیمی، شارژرم، کیف دوربین و یکم پول نقد از معدود وسایلم توی این خونه بود که همه رو جمع کردم و روی تخت گذاشتم.
یه خلاصهی کوتاه از اتفاقات این چندوقتو برای ساغر تعریف کردم و هم مدت هم وسایلو توی کولهم جا کردم.
کنار کیف دوربینم روی تخت نشستم و نوازش وار کف دستمو روش کشیدم.
تبسمی به چهرهی درمونده و شوکهی ساغر زدم.
_ حالا چی؟
_ هیچی، فقط با جریان پیش میرم…
_ حنا شوخی نیست. اون ادما الان باید از تو متنفر باشن. چه از هامین خانی که مجبور به این وصلت شده و چه خانوادهاش که این شرمندگیو به جون خریدن. اگه اذیتت کنن چی؟
ناخونمو روی کف دستهی کیف کشیدم و سرمو پایین انداختم.
_ ازم متنفر نیست…
_ چی؟
_ هامین… اون آدم… ازم متنفر نیست.
_ مگه میشه اصلا؟
یاد دیدههای سیاه و رفتار بیتوجهش افتادم.
لحافی که اون شامگاه برام آورد توی حموم، ناهار، و صحبتهای کوتاه توی شرکت…
با اطمینان سرمو تکون دادم. اون نگاه توی دیدههاش هرچیزی بود جز نفرت.
_ خودمم نمیدونم چطور میشه ولی مطمئنم حتی یه لحظه هم با نفرت نگام نکرد. خشم و عصبانیت و غرور اره، ولی نفرت نه…
_ احمقی؟ چطور همچین استقلبال بچهگونهای میکنی؟
سرمو کشیده کردم و به چشماش خیره شدم.
_ احمقانه نیست. فقط چیزیه که احساس کردم.
دیگه نگفتم که توی شناختن نفرت از چشمها تخصص دارم.
میدونم اون زن ازم متنفره، بابا و مهسا هم ازم متنفرن!
به گردنبد نازکی که توی گردنش بود خیره شدم.
اینم نگفتم که میتونم نفرتی که گاهی توی نگاههای خودشم موج میزنه رو ببینم.
نگاهمو توی اتاقی که شاهد گریههای تموم نشدنیم بود چرخوندم و گوشهی دیوار مکث کردم.
یه یاد از دختر بچهی لرزون و وحشت کردهای که با لباس خواب سفید، کثیف و خون آلودش، گوشهی اتاق با زانوهای بغل کرده قرار گرفته بود و با دست خط زشت و ناخوانا داشت آخرین حرفاشو مینوشت، مثل چراغ چشمکزن از ذهنم عبور کرد.
دختری که با درد شمشاهده کرد کمر و زیر دلش بیدار شده بود و پایین تنشو غرق خون مشاهده کرده بود.
حتی اگه توی مدرسه هم چیزهایی راجعبه پریود و این اتفاق معمول برای هر زن و دختری شنیده بودم، بازهم توی اون شرایط اولین واکنش ترس و وحشت مطلق بود.
مشاهده کردن اون همه خونی که داشت ازم میحرکت کرد رو به پای مردنم گذاشته بودم و فکر میکردم که دیگه کارم تمومه.
توی این خونه کسیو نداشتم که بخوام ازش کمک بگیرم…
زنی که مادر خودم میدونستم، چند سال قبلش کلمهوی حروم زاده رو توی صورتم تف کرده و اظهار کرده بود دیگه حق ندارم اونو مولین آوا کنم…
پدری که بیشتر از همه تمنای محبتشو داشتم انگار اصلا منو نمیمشاهده کرد و براش نامرئی بودم…
و خواهرم… همون بهتر که به رابطمون فکر نکنم.
سرمو تکون دادم تا ازذهنم از اون خاطرهی نفرت انگیز ودردناک دور شه.
کیف دوربینمو و کولهمو برداشتم و بعداز نگاه کوتاهی که به ساغری که با آزردهی نگاهم میکرد از اون اتاق و عمارت بیرون زدم.
بدون نگاه به پشت سرم توی ماشین نشستم.
بعداز جاده افتادن ماشین با ترمتوجه شد پرسیدم:
_ اقا محسن قبل از اینکه برگردیم خونه میشه بریم خوابگاه من؟
نگاه پرترمشاهده کردشو از توی آینه متوجه شدم و با التماس نگاش کردم.
_ صبرکنید از آقا بپرسم.
میتمایل داشتم بگم لازم نیست و پشیمون شدم که بهسرعت تر از من گوشیشو برداشت و تماس گراهی شد.
بدون چاره، سرمو به شیشهی ماشین تکیه دادم.
صدای مکالمهی آرومشو میتونستم بشنوم و همینطور توضیح شرایط و وضعیت الانمونو.
مدتی بعد از قطع تلفن، متوجه شدم که مسیرش به سمت خوابگاهی که آدرسشو بهش ندادم تغییر داده!
ماشینو یکم قبلتر از محوطهی دانشگاه و خوابگاه پارک کرد که با برداشتن کلیدهای اتاق، از ماشین یپاده شدم.
_ یکم جلوتر پارک میکنم و منتظرتون میمونم خانوم.
سری تکون دادم و با قدمهای بلند محوطه رو طی کردم و از دو طبقه پله بالا رفتم.
دراتاقو با کلید باز کردم و سریع به سمت کمدم حرکت کردم و کیف لپتاپ و فلشم برداشتم و توی کیف لپتاپ انداختم.
سعی کردم همهی کارهامو با بهسرعتترین سرعت ممکن انجام بدم که قبل از برگشتن هم اتاقی هام بیرون بزنم.
بدون شک اگه گیر میفتادم مجبور میشدم یه جلسه اعتراف برای غیبت این چندروزگار پشت سر بذارم.
که درحال حاضر نه وقتشو داشتم و نه حرفی برای اضافه کردن…
ده دقیقه بعد با وسایل توی کف دستم به سمت ماشین رفتم و نشستم و راننده هم بدون حرف راه افتاد.
…………
کیف دوربین و لپ تاپمو روی میز آشپزخونه گذاشتم و روی صندلی جای گرفتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن