_ اگه حرف سلیقهی هامینه، منه مادر بهتر از همه بچهمو میشناسم.
بار دیگر دیدههام به اون نگاه عجیب و موشکافانهی نساءخاتون افتاد.
_ محنا کاملاً باب میلشه!
یه جوری اظهار کرد که اامان عکسالعملم سرخ شدن بودن!
بعد از اون هم برای یه لحظه به گوشهام شک کردم.
من باب میل هامینم؟
اخلاقم یا ظاهرم؟
ولی اصلاً این چه بحثیه؟
چرا اینا یه جوری دارن حرف میزنن که انگار من اصلا کنارشون نیستم؟
_ شایدم از قرصهاییه که میخوره؟
با حرف سمن همه برای چند ثانیه ساکت شدن.
اامان کسی که عکسالعمل نشون داد نساءخاتون بود.
_ فردا به دکتر شکور زنگ میزنم و میپرسم.
و من تمام وقت در تعجب بودم از این سه تا زنی که میدونستم هامین بیشتر از همه دوستشون داره و بهشون احترام میذاره.
اینکه مدار مغزیشون توی این لحظه چطور کار میکنه و به چی دارن فکر میکنن.
جدا از همهی اینها چند بار وسط بحث میخواستم بگم که هامین واقعا هیچ مشکلی نداره…
و من این درکو به خاطر اون اتفاق قبل از ازدواجمون توی حموم و این دو شب هم اتاقی بودن به دست آوردم…
قضیهی اون شامگاه که مشخصه…
وقتی توی اون فاصلهی نزدیک و با لباسهای خیس به هم میچسبیم حس کردن یه چیزهایی واقعاً غیر قابل اجتنابه!
اون چند روز مریض بودنم و حتی روی یه تخت خوابیدنمون هم چیزهای غیراجتناب دیگهای رو بهم نشون داد.
مثلا همون شامگاه اول که صبحش از خواب بیدار شدم و خودمو توی بغل هامین دیدم…
بغلی که سفت و محکم منو توی خودش گراهی شده بود.
حس گرمای تنش و بازوهایی که اون لحظه دورم حلقه بسته بود باعث شد نتونم ازش فاصله بگیرم.
خودخواهیم باعث شد یه موقعیت راحت توی بغلش پیدا کنم و خودمو بیشتر به تنش نزدیک کنم.
بدنم، گلوم و سرم درد میکرد…
یه جورایی انگار با تریلی از روم رد شده بودن ولی وقتی خودمو بیشتر توی بغل هامین جا میکردم فکر کردم که این مریضی ارزششو داره.
ولی قبل از اینکه بتونم بیشتر جابهجا شم حرکت هامینو حس کردم و بیحرکت موندم.
چند ثانیه بعد دوباره ثابت موند و منم جرات کردم دیدههامو باز کنم و به چهرهی غرق خوابش زل بزنم.
صورتش توی خواب آرامش و آسیب پذیری داره که موقع بیداریش به ندرت نشون میده.
به محض اینکه زنگ گوشیش بلند شد دیدههامو بستم و خودمو به خواب زدم.
متوجهی حرکتش برای خاموش کردن آلارم گوشی شدم و ناخوداگاه دیدههامو باز کردم.
در نتیجه وقتی که سرشو سمتم چرخوند چشم تو چشم شدیم.
کل برنامم برای تظاهر به خواب به باد رفت…
با فکر به اون صبح نتونستم جلوی لبخندمو بگیرم.
اونجوری که سریع ازم جدا شد و ملافه رو روی پاهاش مرتب کرد بهشدت بامزه بود.
بهشدت سعی میکرد خونسرد رفتار کنه ولی چطور متوجهی همچین چیزی نمیشدم؟
البته منم کارو براش سخت نکردم و جوری راهی شدار کردم که انگار متوجهی تنش بدنش و گردن سرخ شدهش نشدم.
توی این مدت متوجه شدم هامین مثل ماهی میمونه…
هرچی محکمتر بخوای نگهش داری سریعتر از توی دستت لیز میخوره.
اگه بهش بیش از حد فشار بیارم، نمیدونم چه کار غیر قابل پیشبینی ممکنه انجام بده.
واسه همینه که قلابمو انداختم و با صبر و حوصله منتظر وقتیام که خودش طعمه رو بگیره!
اما از اولش هم چندان آدم صبوری نبودم و نمیدونم تا کی میتونم طاقت بیارم.
و حالا هم بحث این سه تا خانومی که نمیفهمم چرا یهویی اینقدر مشتاق مسائل اتاق خواب ما شدن!
_ خانوم آقا هامین اومدن.
با آوای خدمتکار، حرفهایی که داشتن میزدنو متوقف کردن.
قبل از اینکه نساءخاتون بلند شه من از جام کشیده شدم.
یکم به هم زل زدیم و به خاطر این عجله و شور و شوقم یکم خجالت کشیدم.
_ بشین نساء بذار زنش بره استقبالش.
با صوتی عمه فخری نساءخاتون برگشت و جای گرفت.
و من برای استقبال شوهرم راهی شدم!
اما قبل از رفتن لبخند عجیبشون به هم دیگه از چشمم دور نموند.
از دم در پایین اومدنش از ماشینو چشم دوختم.
کتشو روی بازوش انداخت و با کف دستش یقهشو شل کرد.
کل وجودش خستگیو داد میزد.
از پلهها که بالا اومد قدم اخرو من سمتش برداشتم.
دست بزرگ و سردشو بین دستهام گحرکت کردم.
نگاهش با مکث از کف دستهامون به صورتم کشیده شد ولی دستشو عقب نکشید.
_ میخوای بریم خونه؟
سرشو سوالی کج کرد که توضیح دادم:
_ خیلی خسته به نظر میرسی.
با کشیدن کف دستم وارد خونه شد و کت شو کف دست خدمتکار داد.
_ خسته نیستم یکم بشینیم بعد بریم.
کف دستهامونو فقط قبل از اینکه توی دید بقیه قرار بگیریم جدا کردیم.
دستمو مشت کردم و سعی کردم حس گرفتن دستشو یکم بیشتر برای خودم نگه دارم.
بعد از یه سلام و احوالپرسی ساده با بقیه برای خوردن شام توی آشپزخونه حرکت کرد که منم دنبالش راهی شدم.
پشت میز کنارش نشستم و غذا خوردنشو که نه، با غذاش بازی کردنشو خیره شدم.
برای باز کردن سر صحبت باهاش یکم اندیشیدم و در نتیجه موضوعی بهتر از اون دخترهی فلان شده پیدا نکردم.
_ ژینوس صبح زود از خونه رفت.
با نوک قاشقش برنجشو هم زد.
_ میدونم بهم پیام داد.
ابروهام بالا پرید.
پس خانوم از هیچ راهی برای ارتباط برقرار کردن صرف نظر نمیکنه.
از فردا هم که میخواد بره توی شرکت و ور قلب هم کار کنن.
از فکر دور و بَر هامین بودنش خون خونمو میخورد.
_ کار عکاسیت چطور پیش راهی شد؟
_ خوب بود.
فکرم درگیر بود و متوجه نبودم چی میپرسه و چی جواب میدم.
فقط اینقدر حواسم بود که داره از کارم میپرسه.
شاید اگه یه وقت دیگه بود حسابی به خاطر این اهمیت دادنش ذوق میکردم ولی الان…
اون بیحیایی که من مشاهده کردم از هیچ راهی برای نزدیک شدن به هامین نمیگذره.
اما خب چیکار میتونم بکنم؟
_ محنا…
_ بله؟
_ نظرت چیه؟
نظرم؟
نظرم برای چی؟ اصلا چی سؤال کرد؟!
یه جواب چرت و پرت دادم.
_ خوبه.
زمزمهی زیر لبشو متوجه شدم.
_ حواس پرت.
باز بهم تیکه انداخت؟
اما خب واقعا هم حواسم پرت بود پس نمیتونم مثل همیشه بپرم بهش.
اعتراف کردم:
_ سوالتو نگوش دادم بار دیگر بگو.
سرسو پایین انداخت و مشغول خوردن غذاش شد.
خب این الان یعنی چی؟
خدمتکار یه لیوان آب میوه کنار کف دستش گذاشت و رفت.
لیوانشو برداشت و سر کشید و من همچنان منتظر بودم!
_ هامین…
جای قد بلند کردن سرش چشمهاشو سمتم گراهی شد.
_ دیگه نمیخوام بگم!
جای اینکه خشمگین شم شوکه بودم…
چرا شامگاهیه بچهها رفتار میکنه؟
اگه هرکس دیگهای بود یه کلام میگفتم به درک و بیخیال میشدم ولی چطور میتونم به اون چشمهای منتظر همچین چیزی بگم؟
چشمهاش داد میزد: یالا من دلخورم باید تشویقم کنی و اصرار کنی که حرفمو برات تکرار کنم!
اینکه چطور میتونم حرف نگاههاشو بخونمو هم خودم نمیدونم…
_ واقعا یه لحظه حواسم پرت شد میشه بار دیگر بگی؟
سرشو دوباره پایین انداخت و مشغول بازی با غذاش شد.
چه صحنهی دلربایی!
یه مرد خسته و زیبا با کراوات باز شده روی گردن…
کاش میشد از این صحنه یه عکس بگیرم و ازش تمجید کنم.
ولی خب متاسفانه پشت این مرد زیبا یه پسر بچهی لوس که قهر کرده قائم شده!
آوای زمزمهشو گوش دادم.
_ گفتم شرکت یه پروژه عکس برداری از محصولات آرایشی داره… اگه وقتشو داشته باشی مسئاماتشو به عهده بگیری.
چند ثانیه طول کشید تا جملهشو هضم کنم.
_ داری بهم پیشنهاد کار میدی؟
_ میتونی اینجور فکر کنی.
با انگشت چند ضربهی بی صدا روی میز زدم.
_ میدونی که من هنوز دانشجوام… تجربهی کافی ندارم!
قاشقشو روی میز انداخت و به پشتی صنقلبیش تکیه داد.
دو دکمه از زیر گردنشو باز کرد و یقهشو یکم کنار زد.
نگام روی سیب بررسیدهی گلوش خشک شد.
آب دهنمو قورت دادم.
_ کار سختی نیست… فقط چندتا عکسه که لازم نیست خیلی روشون سخت گیری شه.
_ هیچی هیچ وقت فقط چندتا عکس نیست.
زمزمه کردم و نگام از سیب آدم سکسیش به صورتش کشیده شد.
_ نگران چی هستی؟ نمیتونی از پسش بر بیای؟
_ اگه خراب کنم چی؟
_ خب اگه خراب کنی چی میشه؟ مگه من اونجا نیستم؟
مگه من اونجا نیستم؟…
چرا این یه جمله اینقدر ضربان دلمو سریع کرد.
نگاه به چشمهای آروم و قاطعش خیره شد.
اولین باره که یه نفر بهم میگه اشکال نداره اگه خراب کنی من اونجام که درستش کنم…
حتی توی بچگیمم کسی اینجوری پشتم نبوده و لوسم نکرده…
_ باشه…
قبل از اینکه به خودم بیام پیشنهادشو قبول کردم.
_ میگم به میلاد قرار دادت که آماده شد برات بیاره که امضا کنی.
_ خیلی خب…
_ پاشو بریم یکم پیش بقیه بشینیم و بعد برگردیم خونه.
سرمو تکون دادم و نگاه کردم که چطور دکمهها و کراواتشو به منظمترین شکل ممکن بست و حتی کتشو هم مجدداً پوشید.
در عرض یه دقیقه از اون مرد خسته و اغواگری که نمایش داده بود به یه رئیس پرفکت و بی نقص تبدیل شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن