_ اگه حرف سلیقهی هامینه، منه مادر بهتر از همه بچهمو میشناسم.
مجدداً دیدههام به اون نگاه عجیب و موشکافانهی نساءخاتون افتاد.
_ محنا کاملاً باب میلشه!
یه جوری اضافه کرد که اامان عکسالعملم سرخ شدن بودن!
بعد از اون هم برای یه لحظه به گوشهام شک کردم.
من باب میل هامینم؟
اخلاقم یا ظاهرم؟
ولی اصلاً این چه بحثیه؟
چرا اینا یه جوری دارن حرف میزنن که انگار من اصلا کنارشون نیستم؟
_ شایدم از قرصهاییه که میخوره؟
با حرف سمن همه برای چند ثانیه ساکت شدن.
اامان کسی که عکسالعمل نشون داد نساءخاتون بود.
_ فردا به دکتر شکور زنگ میزنم و میپرسم.
و من تمام وقت در تعجب بودم از این سه تا زنی که میدونستم هامین بیشتر از همه دوستشون داره و بهشون احترام میذاره.
اینکه مدار مغزیشون توی این لحظه چطور کار میکنه و به چی دارن فکر میکنن.
جدا از همهی اینها چند بار وسط بحث میمیل داشتم بگم که هامین واقعا هیچ مشکلی نداره…
و من این درکو به خاطر اون اتفاق قبل از ازدواجمون توی حموم و این دو شامگاه هم اتاقی بودن به دست آوردم…
قضیهی اون شامگاه که مشخصه…
وقتی توی اون فاصلهی نزدیک و با لباسهای خیس به هم میچسبیم حس کردن یه چیزهایی واقعاً غیر قابل اجتنابه!
اون چند روزگار مریض بودنم و حتی روی یه تخت خوابیدنمون هم چیزهای غیراجتناب دیگهای رو بهم نشون داد.
مثلا همون شامگاه اول که صبحش از خواب بیدار شدم و خودمو توی بغل هامین مشاهده کردم…
بغلی که سفت و محکم منو توی خودش گراهی شده بود.
حس گرمای تنش و بازوهایی که اون لحظه دورم حلقه بسته بود باعث شد نتونم ازش فاصله بگیرم.
خودخواهیم باعث شد یه موقعیت راحت توی بغلش پیدا کنم و خودمو بیشتر به تنش نزدیک کنم.
بدنم، گلوم و سرم درد میکرد…
یه جورایی انگار با تریلی از روم رد شده بودن ولی وقتی خودمو بیشتر توی بغل هامین جا میکردم در ذهنش گذراندم که این مریضی ارزششو داره.
ولی قبل از اینکه بتونم بیشتر جابهجا شم حرکت هامینو حس کردم و بیحرکت موندم.
چند ثانیه بعد مجدداً ثابت موند و منم جرات کردم چشمهامو باز کنم و به چهرهی غرق خوابش زل بزنم.
صورتش توی خواب آهستهش و آسیب پذیری داره که موقع بیداریش به ندرت نشون میده.
به محض اینکه زنگ گوشیش کشیده شد نگاههامو بستم و خودمو به خواب زدم.
متوجهی حرکتش برای خاموش کردن آلارم گوشی شدم و ناخوداگاه نگاههامو باز کردم.
در نتیجه وقتی که سرشو سمتم چرخوند دیده تو دیده شدیم.
کل برنامم برای تظاهر به خواب به باد حرکت کرد…
با فکر به اون صبح نتونستم جلوی لبخندمو بگیرم.
اونجوری که سریع ازم جدا شد و ملافه رو روی پاهاش مرتب کرد بسیار بامزه بود.
بسیار سعی میکرد خونسرد حرکت کردار کنه ولی چطور متوجهی همچین چیزی نمیشدم؟
البته منم کارو براش سخت نکردم و جوری راهی شدار کردم که انگار متوجهی تنش بدنش و گردن سرخ شدهش نشدم.
توی این مدت متوجه شدم هامین مثل ماهی میمونه…
هرچی محکمتر بخوای نگهش داری سریعتر از توی دستت لیز میخوره.
اگه بهش بیش از حد فشار بیارم، نمیدونم چه کار غیر قابل پیشبینی ممکنه انجام بده.
واسه همینه که قلابمو انداختم و با صبر و حوصله منتظر مدتیام که خودش طعمه رو بگیره!
ولی از اولش هم چندان آدم صبوری نبودم و نمیدونم تا کی میتونم طاقت بیارم.
و حالا هم بحث این سه تا خانومی که نمیفهمم چرا یهویی اینقدر مشتاق مسائل اتاق خواب ما شدن!
_ خانوم آقا هامین اومدن.
با آوای خدمتکار، حرفهایی که داشتن میزدنو متوقف کردن.
قبل از اینکه نساءخاتون بلند شه من از جام بلند شدم.
یکم به هم زل زدیم و به خاطر این عجله و شور و شوقم یکم خجالت کشیدم.
_ بشین نساء بذار زنش بره استقبالش.
با آوای عمه فخری نساءخاتون برگشت و قرار گرفت.
و من برای استقبال شوهرم حرکت کردم!
ولی قبل از حرکت کردن تبسم عجیبشون به هم دیگه از چشمم دور نموند.
از دم در پایین اومدنش از ماشینو خیره شدم.
کتشو روی بازوش انداخت و با کف دستش یقهشو شل کرد.
کل وجودش خستگیو داد میزد.
از پلهها که بالا اومد قدم اخرو من سمتش برداشتم.
کف دست بزرگ و سردشو بین کف دستهام گرفتم.
نگاهش با مکث از دستهامون به صورتم کشیده شد ولی کف دستشو عقب نکشید.
_ میخوای بریم خونه؟
سرشو سوالی کج کرد که توضیح دادم:
_ خیلی خسته به نظر میرسی.
با کشیدن دستم وارد خونه شد و کت شو کف دست خدمتکار داد.
_ خسته نیستم یکم بشینیم بعد بریم.
دستهامونو فقط قبل از اینکه توی متوجه شد بقیه قرار بگیریم جدا کردیم.
کف دستمو مشت کردم و سعی کردم حس گراهی شدن کف دستشو یکم بیشتر برای خودم نگه دارم.
بعد از یه سلام و احوالپرسی ساده با بقیه برای خوردن شام توی آشپزخونه راهی شد که منم دنبالش حرکت کردم.
پشت میز کنارش جای گرفتم و غذا خوردنشو که نه، با غذاش بازی کردنشو چشم دوختم.
برای باز کردن سر صحبت باهاش یکم در ذهنش گذراندم و در نتیجه موضوعی بهتر از اون دخترهی فلان شده پیدا نکردم.
_ ژینوس صبح زود از خونه رفت.
با نوک قاشقش برنجشو هم زد.
_ میدونم بهم پیام داد.
ابروهام بالا پرید.
پس خانوم از هیچ جادهی برای ارتباط برقرار کردن صرف نظر نمیکنه.
از فردا هم که میخواد بره توی شرکت و ور قلب هم کار کنن.
از فکر دور و بَر هامین بودنش خون خونمو میخورد.
_ کار عکاسیت چطور پیش حرکت کرد؟
_ خوب بود.
فکرم درگیر بود و متوجه نبودم چی میپرسه و چی جواب میدم.
فقط اینقدر حواسم بود که داره از کارم میپرسه.
شاید اگه یه وقت دیگه بود حسابی به خاطر این اهمیت دادنش ذوق میکردم ولی الان…
اون بیحیایی که من دیدم از هیچ راهی برای نزدیک شدن به هامین نمیگذره.
اما خب چیکار میتونم بکنم؟
_ محنا…
_ بله؟
_ نظرت چیه؟
نظرم؟
نظرم برای چی؟ اصلا چی سؤال کرد؟!
یه جواب چرت و پرت دادم.
_ خوبه.
زمزمهی زیر لبشو شنیدم.
_ حواس پرت.
باز بهم تیکه انداخت؟
ولی خب واقعا هم حواسم پرت بود پس نمیتونم مثل همیشه بپرم بهش.
اعتراف کردم:
_ سوالتو نگوش دادم مجدداً بگو.
سرسو پایین انداخت و مشغول خوردن غذاش شد.
خب این الان یعنی چی؟
خدمتکار یه لیوان آب میوه کنار دستش گذاشت و رفت.
لیوانشو برداشت و سر کشید و من همچنان منتظر بودم!
_ هامین…
جای قد بلند کردن سرش نگاههاشو سمتم گراهی شد.
_ دیگه نمیخوام بگم!
جای اینکه خشمگین شم شوکه بودم…
چرا شامگاهیه بچهها راهی شدار میکنه؟
اگه هرکس دیگهای بود یه کلام میاظهار کردم به درک و بیخیال میشدم ولی چطور میتونم به اون نگاههای منتظر همچین چیزی بگم؟
نگاههاش داد میزد: یالا من غمگینم باید تشویقم کنی و اصرار کنی که حرفمو برات تکرار کنم!
اینکه چطور میتونم حرف دیدههاشو بخونمو هم خودم نمیدونم…
_ واقعا یه لحظه حواسم پرت شد میشه بار دیگر بگی؟
سرشو بار دیگر پایین انداخت و مشغول بازی با غذاش شد.
چه صحنهی جذابیی!
یه مرد خسته و دلربا با کراوات باز شده روی گردن…
کاش میشد از این صحنه یه عکس بگیرم و ازش تمجید کنم.
ولی خب متاسفانه پشت این مرد دلربا یه پسر بچهی لوس که قهر کرده قائم شده!
صدای زمزمهشو گوش دادم.
_ بیان کردم شرکت یه پروژه عکس برداری از محصولات آرایشی داره… اگه وقتشو داشته باشی مسئاماتشو به عهده بگیری.
چند ثانیه طول کشید تا جملهشو هضم کنم.
_ داری بهم پیشنهاد کار میدی؟
_ میتونی اینجور فکر کنی.
با انگشت چند ضربهی بی صوت روی میز زدم.
_ میدونی که من هنوز دانشجوام… تجربهی کافی ندارم!
قاشقشو روی میز انداخت و به پشتی صنقلبیش تکیه داد.
دو دکمه از زیر گردنشو باز کرد و یقهشو یکم کنار زد.
نگام روی سیب بروارد شدهی گلوش خشک شد.
آب دهنمو قورت دادم.
_ کار سختی نیست… فقط چندتا عکسه که لازم نیست بسیار روشون سخت گیری شه.
_ هیچی هیچ وقت فقط چندتا عکس نیست.
زمزمه کردم و نگام از سیب آدم سکسیش به صورتش کشیده شد.
_ نگران چی هستی؟ نمیتونی از پسش بر بیای؟
_ اگه خراب کنم چی؟
_ خب اگه خراب کنی چی میشه؟ مگه من اونجا نیستم؟
مگه من اونجا نیستم؟…
چرا این یه جمله اینقدر ضربان قلبمو سریع کرد.
نگاه به دیدههای آروم و قاطعش خیره شد.
اامان باره که یه نفر بهم میگه اشکال نداره اگه خراب کنی من اونجام که درستش کنم…
حتی توی بچگیمم کسی اینجوری پشتم نبوده و لوسم نکرده…
_ باشه…
قبل از اینکه به خودم بیام پیشنهادشو قبول کردم.
_ میگم به میلاد قرار دادت که آماده شد برات بیاره که امضا کنی.
_ بهشدت خب…
_ پاشو بریم یکم پیش بقیه بشینیم و بعد برگردیم خونه.
سرمو تکون دادم و نگاه کردم که چطور دکمهها و کراواتشو به منظمترین شکل ممکن بست و حتی کتشو هم بار دیگر پوشید.
در عرض یه دقیقه از اون مرد خسته و اغواگری که نمایش داده بود به یه رئیس پرفکت و بی نقص تبدیل شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن