سرمو برای رد حرفش تکون دادم.
_ نه اتفاقاً برای بچهای به این سن بسیار هم خوب همکاری کردی… مطمئنن براش یه کار خسته کننده بوده.
_ پرنسس ما بسیار باهوشه.
حرفشو تایید کردم.
_ درسته.
صدای زنگ گوشیم قد بلند شد.
این نشون میداد که صابری رسیده.
_ با اجازهتون من دیگه میرم…
آقا مهدی با عجله جوابمو داد:
_ حالا چه عجلهایه؟ چرا امشامگاه توی جشن کوچیکمون شرکت نمیکنید؟ مطمئن باشید بهتون بد نمیگذره.
به جشن به این بزرگی توی باغ و ویلا میاظهار کردن کوچیک؟
_ خیلی ممنون اما دیگه مزاحمتون نمیشم؛ خودمم امشامگاه مهمونم.
اینو اضافه کردم که دیگه اصرار نکنن.
تازه از زیر اصرارهای لیلا و سهیل بیرون اومدم؛ یه جملهی دیگه میاضافه کرد باز شروع می کردن.
با این دو جمله یاد مکالمهی دم نمایشگاهمون افتادم.
معلوم بود اونم بهش اندیشیده که خندید.
_ پس بفرمایید تا دم در همراهیتون میکنم.
_ بسیار ممنون.
پالتومو برداشتم و پوشیدم.
از سهیل خداحافظی کردم و با لیلا و مهدی تا دم در رفتیم.
بدون اینکه اجازه بدم تا بیرون بیان همونجا خداحافظی کردم و از باغ بیرون زدم.
صابری دم ماشین منتظر بود و به محض مشاهده کردنم درو باز کرد.
توی ماشین که جای گرفتم تازه تونستم دستهامو کش بدم و گذاشتم شونههای خستهم یکم ریلکس کنن.
چندساعت بالا نگه داشتن دوربین واقعا سخته و به قدرت بدنی زیادی احتیاج داره.
پشت گردنمو مالیدم و یه لحظه یاد حرف هامین افتادم که گفته بود میخواد برام وقت فیزیوتراپی بگیره!
مطمئنن اصلا نزدیک همچین موقعیتی نیستم ولی توی این لحظه درک کردم چرا همچین فکری کرده…
از پنجره مسیر باغ تا خونهی آقا محمودو تماشا کردم.
قبل از پیاده شدن کیف دوربین و کولهمو توی ماشین گذاشتم و فقط گوشیمو برداشتم.
از پلهها که بالا راهی شدم در خونه باز شد و نساءخاتون و سمن به استقبالم اومدن.
تا به خودم بیام توی بغل سمن کشیده شدم و بعد از یکم مکث منم دستهامو بالا آوردم و بغلش کردم.
این دختر حس خیلی خوبی بهم میده.
صمیمی و پر از انرژی…
البته یکمم به خاطر احساسی که اول بهش داشتم خجالت میکشیدم.
احساسی که بعد از متوجه شدن حسم به هامین متوجه شدم حسادت محض بوده!
نساء خاتون با یه کف دست سمنو عقب کشید و دست دیگهشو پشت کمر من گذاشت.
_ لااقل بذار پالتوشو در بیاره اول بعد بچلونش.
_ چلوندنی هم هست دیگه زندائی…
در کنار حرفش یه نگاه معنیدار که من از درکش عاجز بودم بهم انداخت.
_این پسر دایی ما تو هرچی سلیقه نداشته ولی تو انتخاب زن سنگ تموم گذاشته.
سمت سالن قدم برداشتیم.
نتونستم با آزردهی یهدفعهای که سراغم اومد نگم:
_ بیشتر انتخاب نساءخاتونم تا هامین…
به هرحال که این موضوع تا همیشگی روی دلم سنگینی میکنه.
نمیدونم متوجه نشد یا اینکه نتمایل داشت این موضوعو بیشتر باز کنه که با خنده بیان کرد:
_ کی بهتر از مادر میدونه تو دل پسرش چیمیگذره؟ مگه نه زندایی؟
نگام به دیدههای متفکر نساءخاتون افتاد…
کف دستی که هنوز روی کمرم بودو نوازش وار بالا و پایین کرد.
_ درسته… هیچکی بهتر از مادر از خواستههای بچش خبر نداره.
قبل از اینکه بخوام حرفشو تجزیه و تحلیل کنم عمه فروغ با اون عصای طلایی توی دستش مقابلمون ظاهر شد.
_ مگه به اون بچه فرصتی هم واسه انتخاب دادی؟ تا به خودش اومد این زنو هول دادی تو خونهش.
_ فروغ جون من هیچ کسیو به هیچ چی مجبور نکردم؛ این کارها بیشتر به شما میاد.
ته عصاشو محکم به زمین کوبید.
_ کف دستت درد نکنه عروس واسه خودت میبری و میدوزی بعد تهمتشو به من میزنی؟
_ مسئله اینه من نه بریدم و نه دوختم اما از نظر شما همه چیز با نقشه و اجباره.
_ اگه نقشه نیست پس هامین چرا باید راضی شه این دختره رو بگیره؟ باهاش خوابیده که خوابیده باید جور بیبندوباری این دخترم خانوادهی افروز ما بکشه؟
_ چه جور باشه و چه نعمت همش روی دوش هامینه نه کل خانوادهی افروزگارتون؛ شماهم به عنوان یه عمه همین که براشون آرزوی خیر کنید کافیه.
_ آرزوی خیر؟ مگه با خیر و خوشی ازدواج کردن که انتظار دعای خیر هم دارن؟
_ ازدواجشون چه مشکلی داشته؟ نمیفهمم چرا زن گرفتن پسر من خار شده تو نگاه شما!
_ دختر قحط بود که راهی شدی اینو واسه پسرت گحرکت کردی؟
با دست یه اشاره به سرتا پای من کرد.
یه لحظه به خودم شک کردم.
_ وقتی میتمایل داشتید محنارو واسه مهران لقمه بگیرید مشکلی نداشت الان مشکل دار شده؟
اسم مهران که اومد بیسروصوت مشتمو گره کردم.
_ خوبه مادر و پسر اینو میدونستید و بازهم به این بلا دچارمون کردید.
خراب، بیبندوبار، فرصت طلب، کلاهبردار، پاپتی و حرومزاده؛ حالا هم که بلا و مصیبت آسمونی…
نمیدونم چیز دیگهای مونده که عمه فروغ به من نسبت نداده باشه یانه!
_ اینجا چه خبره؟ صداتون تا توی سالن میاد.
نساءخاتون دستشو پشت کمرم گذاشت و سمت سالن هدایتم کرد.
سمن هم بیسروصوت همجادهمون اومد.
_ چیزی نیست محمود جان یکم با خواهرت داشتیم صحبت میکردیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن