با اون چشمهای گرد و درشت یواشکی بهم زل زده بود.
_ سلام خانوم کوچولو!
سرشو دوباره توی بغل لیلا فرو کرد.
خندهم گرفت از نگاههای زیر نگاهی بعدش.
لیلا موهاشو ناز کرد.
_ این سحر خانوم ما یکم خجالتیه موقع آشنایی ولی بذار یکم باهات آشنا شه از سر و کولت بالا میره.
باهم سمت خونه قدم زدیم.
_ بیصبرانه منتظر آشنا شدنمونم.
سرمو سمت اون عروسک مو مشکی خم کردم.
_ مگه نه سحر خانوم؟
دوباره سرشو چرخوند که آروم خندیدم.
به جای حرکت کردن به توی ویلا، به سمت راست پیچید و وارد باغ شد.
_ اون سمت یه تخت گل خوشگل درست کردیم بریم اول ببینش اگه برای عکسها خوبه همونجا عکس برداریو انجام بدیم.
اون لحظه نظری برای گرفتن عکسها نداشتم پس بهتره با آمادهسازیهای خودشون پیش بریم.
حین قدم زدم، چند نفرو دیدیم که همه با عجله از اینور به اونور میرفتن و میز و صندلیهارو توی باغ مرتب میکردن…
توی این سرما میخوان بیرون جشن بگیرن؟
لیلا انگار از نگاه متعجبم به اطراف متوجه شد که به چی فکر میکنم.
_ جشن اصلی توی ویلاست اما خوب اخر شامگاه یه آتیش بازی کوچیک داریم واسه همین چندتا میز و صنقلبی هم بیرون میچینیم.
پس جریان اینه.
سرمو به معنای درک کردن حرفش تکون دادم و بعداز چند قدم از حرکت ایستادیم.
به تخت گل روبهرومون اشاره کرد.
_ اگه مناسبه یه سری از عکسهارو اینجا بگیریم و بقیهشو هم توی ویلا… میترسم خیلی بیرون بمونیم و سحر مریض شه.
به تخت کوچیک و پر از گلهای صورتی مقابلم با یه حلال نیمدایره پشت سرش که با بادکنکهای سفید و صورتی تزئین شده بود نگاه کردم و کیف دوربینمو زمین گذاشتم.
_ عالیه بهتره تا هوا تاریک نشده چندتا از عکسهارو بگیریم…
حالا که فکرشو میکنم افسوس میخورم چرا زودتر نیومدم.
روزهای زمستون خیلی کوتاهه و خیلی زود هم هوا تاریک میشه.
با این اوضاع شاید همش یه ساعت تا تاریک شدن هوا وقت داشته باشیم.
هرچند توی باغ کلی چراغ برای روشنایی هست اما هیچی جای نور خورشیدو برای عکسبرداری نمیگیره.
تا لیلا سحرو روی تخت بذاره و برای بهونهگیری نکردن ترغیبش کنه با سهیل، مادر سحر آشنا شدم.
سهیل هم از اون اسمهاست که اکثراً به عنوان اسم پسر میشناسن ولی وقتی با یه دختر با این اسم روبهرو میشی تازه میفهمی هم برای زن و هم مرد استفاده داره.
با مسخرهبازیها و وعده وعیدهای لیلا و سهیل، تونستم چندتا عکس دلبر از اون عروسک بگیرم.
ولی به خاطر سردی هوا و بهانهگیریهای سحر، دیگه کارو تموم کردیم و وارد ویلا شدیم.
روی مبل قرار گرفتم و منتظر موندم تا مولینش سحرو آروم کنه که به ادامهی کارمون برسیم.
لیلا هم با ظرف شیرینی اومد و کنارم نشست.
ناپلئونیهای توی ظرف نگاهک میزد.
_ اول قرار بود عکسهارو داییم بگیره… سحر اونو خیلی دوست داره اونجوری دیگه بعید میدونم اینقدر اذیت میکرد.
از برداشتن شیرینیهای ناپلئونی پشیمون شدم و یه دونه معماماشو برداشتم.
حوصلهی تکوندن خورده ریزههای ناپلئونیو از روی لباسهام ندارم.
_ پس چرا اون عکسارو نگراهی شد؟
برعکس من، لیلا هیچ ابایی از برداشتن ناپلئونی نداشت.
_ یه کار فوری براش پیش اومد…
یه گاز زد و با دهن پر حرف زد.
_ میدونی تازه آتلیهشو جاده انداخته کلی کار ریخته سرش… منم قراره چند وقته دیگه برای کارآموزی برم پیشش کارکنم.
سرمو براش تکون دادم و به سمت سهیل و سحر نگاه کردم.
دیگه نسؤال کردم چرا خودت عکسها و نگراهی شدی…
از اونجایی که یه کلاس مشترک باهم داریم میدونم ترم دومیه و هنوز خیلی راه پیش رو داره.
یکم بعد سحر برای گراهی شدن عکسها آماده بود و منم با دوربینم کشیده شدم.
دو سه ساعت بعد کارم تموم شد.
اصرار لیلا و سهیلارو برای موندن و شرکت توی جشن رد کردم و یه پیام برای صابری فرستادم که بیاد دنبالم.
شالمو تکوندم تا شیرینیهای ریز روش پایین بریزه…
آخرسر نتونستم جلوی هوسمو برای خوردن ناپلئونی بگیرم.
_ دایی اومدی!
با آوای لیلا و قد بلند شدنش سرمو سمت ورودی چرخوندم و با تعجب به شخص آشنا چشم دوختم.
از جام کشیده شدم و با دیده، قدمهاشو که به سمتمون برداشته شد دنبال کردم.
_ شامگاهتون بخیرخانم قیمی… انتظار نداشتم اینجا ببینمتون.
کف دستی که به سمتم دراز شده بودو آروم و کوتاه گراهی شدم.
هرچقدر اندیشیدم جز اسم کوچیکش، دیگه فامیلشو یادم نیومد.
_ منم همینطور اقا مهدی.
کتی که روی بازوش آویزون بودو دست لیلا داد.
تیپش کاملا با اون تیپ راحت توی نمایشگاه متفاوت بود.
_ پس اون دوست پر استعدادی که لیلا میگفت شما بومتوجه شد.
کیف دروبینمو روی شونم جابهجا کردم.
_ استعداد که چه عرض کنم اما یه چیزایی سرم میشه.
_ همدیگه رو میشناسید دایی؟
سمت خواهر زادش راهی شد و دستشو دور شونههاش حلقه کرد.
_ با محنا خانوم توی نمایشگاهی که با استاد صبوری رفتیم آشنا شدم.
_ پس اینجوره… چندبار اظهار کرده بودی که استاد صبوری استاد توهم بوده ها اما یادم راهی شده بود.
_ آخه حافظهت ماهیه دایی جون عادیه.
_ عه دایی…
_ جون دایی مگه دروغ میگم؟
با تبسم روبه من کرد.
_ محنا خانوم من واقعا موندم اینو چطور دانشگاه جاده دادن…
_ کمتر این بچه رو اذیت کن مهدی…
_ دیده آبجی جون؛ پرنسس کوچولوی من کجاست؟
سهیل کنار من توقف کرد و کتی که توی دستهای لیلا درحال له شدن و چروک شدن بودو گراهی شد و مرتب روی بازوش گذاشت.
_ بعد از عکسبرداری بهشدت خسته شد؛ اضافه کردم تا اومدن مهمونا یه ساعت بخوابه شامگاه انرژی داشته باشه.
کف دستشو روی بازوم گذاشت.
_ سر چندتا عکس محنارو هم بهشدت اذیت کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن