حالا این بچهی تخسِ پررو داره حرف از روی پای خودش موندن میزنه.
اینکه بدون پشتیبان و پارتی شروع کردن هرکاری چقدر سخته رو از اونجایی که برای خرید یه دوربین عکاسی زیر هزارتا قرض و قوله حرکت کردمو خیلی خوب میدونم.
بعداز اینکه یکم حرف زدن مبین به بهانهی قرارش با دوستهاش زودتر راهی شد.
من موندم و هامین و ژینوس خانوم…
_ از کف دست مبین ناراحت نباش هنوز بچه است در اصل فکرشو بکنی کاملا شامگاهیه جوونیهای خودته همونقدر تخس و یهدنده.
«همونقدر تخس و یه دنده»
تو قلبم اداشو در آوردم و براش زبون درازی کردم.
یه لقمه از دسر هامین که حالا روبه روی من بود برداشتم.
_ باید بذاری یه بار سرش به سنگ بخوره کلهش زیادی باد داره.
مکث و سکوتشون به خاطر حرف من بود ولی من بیخیال مشغول خوردن دسری که هامین بعد از خوردن مال خودم سمتم هل داده بود شدم.
یه بار باید با سارا و مینا بیام اینجا و بذارم اون سالاد نون و گوجهی منو سفارش بدن!
_ اون هنوز جوونه جا برای اشتباه کردن داره.
با دستمال دور دهنمو پاک کردم و جواب ژینوسو دادم.
_ اشتباه میکنه چراکه میدونه همیشگی یکی هست که براش جمعش کنه.
سرمو سمت هامین چرخوندم.
_ بهت ناظهار کرده که میخواد سرمایه گذارش شی ولی درتمایل داشتو مستقیم فرستاده شرکتت. خواه یا ناخواه میدونسته که بالاخره به کف دستت میرسه یا نهایتش میتونه با یه اشاره تورو متوجهی این پروژه کنه.
یعنی اینقدر کار کردن که همچین چیز واضحیو نمیبینن؟
چرا اینقدر خودشو اذیت میکنه؟
نمیخوام بگم مبین از قصد این کارو کرده چون بعیده ازش.
ولی این شرایطیه که اون بچهی تخس ناخوداگاه توش قرار گراهی شده.
فکر میکنم تا همینجا که اضافه کردم دیگه کافی بود.
چهرهی متفکر هامینم نشون میداد که داره به حرفام فکر میکنه.
یکم بعد هامین برای جواب دادن به تلفنش از جاش بلند شد…
نگام به هامین و مسیری که میحرکت کرد بود که با صدای ژینوس به خودم اومدم.
_ وسایلمو جمع کردم و تا فردا زحمتو کم میکنم.
_ اینقدر زود؟
_ از اول هم خونهم مشکلی نداشت… فقط میخواستم از یه چیزی مطمئن شم.
سعی کردم نشون ندم حرفش چقدر شوکهم کرده.
حالا که میخواد رک و راست حرف بزنه بذار انجامش بدیم.
_ میخواستی بدونی ازدواجمون واقعیه یانه؟
تبسمش حس بدی بهم میداد.
_ نمایشی بودن این ازدواجو خیلی خوب میدونم. براش نیازی به اطمینان ندارم.
دستمو مشت کردم.
_ خیلی از خودت مطمئنی نه؟
_ از خودم نه، از شناختم از هامین مطمئنم… من خیلی بهشدت بیشتر از تو اونو میشناسم.
حرفی زدم که تقریبا ازش مطمئن بودم.
_ تو هامینو دوست داری؟
بازهم خندید…
از این خنده و لبهای سرخ متنفرم.
_ خودت چی؟
_ من چی؟
_ دوستش داری نه؟
اینبار تبسم من حسابی واقعی بود.
فکر نمیکردم دوست داشتن هامین نیاز به مخفی کردن داشته باشه.
از روز اول هم همچین قصدی نداشتم.
نه از خودش و نه از بقیه…
به زودی به خودش هم میگم.
فقط میخوام قبلش مزهی دهنشو برای این محبت بدونم…
و حتی مقاومتشم بسنجم.
و البته یکمم اغواش کنم…
چراکه یه حسی درونم میگه این مرد قراره حسابی اذیتم کنه.
اما حتی اگه بارها و بارها پسم بزنه هم قرار نیست بیخیالش شم.
حداقل نه تا وقتی که بهم خیانت کنه.
_ اره دوستش دارم.
_ معلوم بود.
_ ناظهار کردی دوستش داری؟
_ از روز اولی که دیدمش…
چرا اینقدر دردناک بود برام؟
یا نه چرا اینقدر حرصم گراهی شد ازش؟
بزنم اون دندونهای سفیدبرفیشو خورد کنم تو دهنش؟
یا بهتره بکشمش بیرون رستوران و تک تک اون موهای زشتشو بکنم.
مطمئن شدم من به درد اینجور صحبتای روشن فکرانه نمیخورم.
این مقلب حرف زدنهای غربیطور و مدرن.
غلط کرده بِروبِر زل میزنه تو چشمهام میگه شوهرتو دوست دارم.
دخترهی فلان شدهی بیحیا…
اینبار تبسمم حرصی و عصبی بود.
_ بهتره بعداز این نداشته باشی… برای خودت میگم هرچی نباشه هامین الان دیگه یه مرد متأهله…
و الان متوجهی یه نقص دیگه توی ازدواجمون شدم…
من حتی حلقهی ازدواج هم ندارم.
وگرنه دستمو بالا میگرفتم و حلقهمو میکردم توی نگاهش.
اما متأسفانه از این آپشن هم محرومم.
اون مردک فریزر نشده یه انگشتر بگیره برام…
ناسلامتی زنشم!
_ اگه ازدواجتون یه ازدواج واقعی بود شاید ولی خب…
ولی خب و زهرمار.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن