از تاکسی پیاده شدم. کف دستم هنوز روی لبهی در بود که نگاهم در امتداد کوچه چرخید و روی چیزی قفل شد.
ماشین بابا بود.
کمی عقبتر از خونهمان، زیر سایهی تاریکِ درخت توت، پارک کرده بود.
قدمهایم ناخودآگاه سرعت گحرکت کرد. دلم برایش تنگ شده بود؛ برای صوتی بمش، برای شوخیهایش، بوی ادکلن تلخی که همیشه روی لباسهایش مینشست. مدتها بود که به خاطر شیفتهای کاری طولانی و مسافرتهای مبهمش، کمتر او را میمتوجه شدم.
تبسمی روی لبم جای گرفت. خواستم قدمهایم را به دویدن تبدیل کنم، اما…
چند قدم جلوتر، پاهایم کند شد.
کند شد… و بعد، انگار که به زمین میخکوب شده باشم، کاملاً توقف کرد.
نفس در سینهام حبس شد.
نور زرد چراغ کوچه، داخل ماشین را روشن کرده بود. او پدر من بود… همان مردی که تکیهگاه خونهمان میخبر داشتم.
اما زنی که در صنقلبی شاگرد، درست کنار او نشسته بود… مادرم نبود.
نگاهم روی چهرهی زن یخ بست. زنی با موهای شرابی خوشرنگ و حالتدار که از زیر شال حریر و عقبحرکت کردهاش بیرون ریخته بود. زنی با لبخند لوندی که گوشهی لبهای قرمزش قرار گرفته بود. زنی با چشمهای نیمهخمار و آرایشکرده، که انگار خیلی خوب بلد بود چطور به مردِ کنارش نگاه کند تا او را مسحور خودش نگه دارد.
کف دست پدرم بالا رسید و با محبتی که مدتها بود نظیرش را در خونهمان ندیده بودم، روی موهای شرابی زن کشیده شد. زن ریز خندید؛ خندهای که صوتیش از پشت شیشهی بستهی ماشین به گوشم نمیرسید، ولی زهرش مستقیم در دلم فرو میرفت.
بابا مرا متوجه شد. همانجا، از پشت شیشهی ماشین، نگاهش با نگاهم گره خورد. خندهی روی لبهایش در یک ثانیه ماسید. چیزی با شتاب و سراسیمه زیر لب به زن گفت و لبخند پرعشوهی او هم بلافاصله روی صورتش خشک شد.
بابا درِ ماشین را باز کرد و پیاده شد.
من ولی دیگر طاقت توقف کردن نداشتم. دیدن آن صحنه، مثل اسیدی بود که روی روحم ریخته باشند. قدمهایم را شتابزده کردم. میخواستم فرار کنم؛ سمت خانه، سمت جایی که امن باشد… هرچند حس میکردم دیگر هیچجای این جهان امن نیست.
صوتی پایش را متوجه شدم که پشت سرم سریع شد. آوایم زد:
_لاوین…
دستم از پشت با شدت کشیده شد. از حرکت از حرکت ایستادم و به سمتش برگشتم. اشکها، داغ و بیاجازه، روی گونههای یخزدهام میدویدند و جاده باز میکردند.
چرا من گریه میکردم؟ اشتباه و گناه را که من نکرده بودم؛ پس چرا من داشتم زیر بار این شرم له میشدم؟
بابا نفسزنان نگاهم کرد. رنگش پریده بود.
_لاوین… بابا…
با بغضی که گلویم را میسوزاند گفتم:
_اون زنه کیه بابا؟ هان؟ اون زنه کیه؟
نگاهش لغزید. نتوانست توی دیدههایم نگاه کند. به آسفالت خیابان خیره شد و منمنکنان اظهار کرد:
_برات توضیح میدم.
ریز خندیدم… یک خندهی عصبی و تلخ که بیشتر از هر گریهای درد داشت.
_چی رو توضیح میدی؟ همه چی واضحه. مولین من چی کم داشت؟ تو که عاشقش بودی… میبیان کردی براش میمیری… این کیه بابا؟
چند ثانیهی کشدار و خفهکننده خاموشی کرد. بعد، با آوایی که سعی میکرد آهسته و منطقی باشد، بیان کرد:
_منم یه چیزایی تو زیستنم کم دارم… که نمیتونم برای تو توضیح بدم باباجان.
انگار بنزین روی آتشم ریختند. بغضم با شدت ترکید:
_مامان کم نداشت؟ مامان هیچی تو زندگیش کم نداشت؟ مولینم بره همین کارو بکنه؟ اونم بره با یه مرد…
صدایش یکباره بلند شد:
_ساکت شو
کلمه در گلویم خفه شد.
لرزیدم…
قلبم میخواست زل بزنم توی نگاههایش و بگویم: چی شد؟ غیرتت به اینجا که رسید بیدار شد؟
اما ناظهار کردم. از سیلیِ سنگینی که میاطلاع داشتم هر لحظه ممکن است روی صورتم بنشیند، ترسیدم.
وقتی ترسم را متوجه شد، لحنش عوض شد. صوتیش لرزید و پر از التماس شد:
_ببخشید… درستش میکنم… قول میدم.
اشکهایم سریعتر و بیامانتر شد.
_مولین هر شامگاه داره گریه میکنه… هر شامگاه آوای دعواتون رو میشنوم… به خاطر این زنه مگه نه؟ به خاطر اونه که شامگاهها دیر میای؟
نگاهش را از من دزدید. مستأصل و بیچاره اضافه کرد:
_لاوین… چیزی به مولینت نگو. باشه؟ باشه زیبام؟
دلم زیر فشار این رازِ کثیف مچاله شد.
_مامان بفهمه نابود میشه.
آه سنگینی کشید:
_پس نذار نابود بشه.
با درماندگی اضافه کردم:
_مولین عاشقته…
بدون مکث جواب داد:
_منم عاشقشم.
سرم را با تأسف تکان دادم:
_نیستی… اگه بودی…
حرفم را برید و با عجله گفت:
_اون فقط یه اشتباهه… یه هوس زودگذره.
دندانهایم را با حرص روی هم فشار دادم و غریدم:
_دیگه نمیخوام باهاش ببینمت.
چند ثانیه با نگاههای ملتمس نگاهم کرد.
_چشم… نمیبینی.
مکثی کرد. انگار هنوز خیالش راحت نشده بود. دوباره، با لحنی که بوی ترس میداد، پرسید:
_به مولینت چیزی نمیگی… درسته؟
آرام و بیرمق سر تکان دادم.
نگاهش کمی آرام شد. نفسش را بیرون داد، انگار کوهی را از روی دوشش برداشته باشند. ولی او نمیدانست که آن کوه را دقیقاً روی شانههای ضعیف من گذاشته است.
همانجا متوجه شدم… این مردی که مقابلم از حرکت ایستاده بود، دیگر آن پدری نبود که میشناختم.
درِ اتاقم را بستم و همانجا، بیرمق به آن تکیه دادم. زانوهایم توان توقف کردن نداششتابزده؛ سُر خوردم و روی زمین قرار گرفتم.
امشامگاه قلبگیرتر از همواره بودم؛ ولی نه، کلمهی قلبگیری برای توصیفِ آواری که روی سرم خراب شده بود، بسیار کوچک بود. این دردی بود که مثل یک تختهسنگ یخی روی قفسهی سینهام افتاده بود و مسیر نفسم را میبست.
صوتی قدمهای مولین را گوش دادم که پشت در متوقف شد. بعد، صدای دلواپس و مهربانش از آنسوی چوب سرد به گوشم رسید:
_لاوین… مولین، چی شده؟
چشمهایم را محکم روی هم فشردم تا جلوی ریزشِ مجدداًی اشکهایم را بگیرم. با صوتیی که تمام تلاشم را میکردم نلرزد، گفتم:
_هیچی.
چند ثانیه خاموشی شد. ولی مولین کسی نبود که با یک کلمه قانع شود. آوایش نزدیکتر شد، انگار که صورتش را به در چسبانده باشد:
_هیچی نشده اینجوری حرکت کردی تو اتاقت و بغ کردی؟
لبهایم لرزید و بغض چنگ انداخت به گلویم. چه باید میگفتم؟ در را باز میکردم و میاضافه کردم پدرم… شوهرت، به تو خیانت کرده؟ میبیان کردم آن زنِ موشرابی را با آن خندههای لوند و چشمهای خمار، به مادر موقهوهای و سادهی من ترجیح داده؟ میاظهار کردم لبخند پرعشوهی آن زن برایش پررنگتر از تمام تبسمهای خستهی تو بود… و پدرم، همان پدری که تا امروزگار میپرستیدمش، کنار او از ته قلب قهقهه میزد؟
کف دستگیرهی در پایین حرکت کرد. صدای خفهاش دلم را از جا کند.
_در رو باز کن بیام تو ببینمت.
با وحشت پشتم را بیشتر به در فشار دادم، انگار میمیل داشتم با تمام وزنم جلوی ورود حقیقت را بگیرم.
تند و بریدهبریده اضافه کردم:
_مولین… یکم میخوام تنها باشم…لطفا.
نمیتوانستم در را باز کنم… نمیتوانستم توی چشمان زیبایش نگاه کنم و چیزی را پنهان کنم که حقش بود بداند.
چند ثانیه گذشت و با دور شدن آوای قدمهای مولین، نفس حبسشدهام را بیرون دادم. ولی درست در همان لحظه، صوتی چرخیدن کلید در قفل درِ ورودی خانه رسید و بعد… صوتی پدرم.
همان آوای بم و آشنا، با همان لحن گرم و همیشگی که تا چند ساعت پیش برایم امنترین صوتی جهان بود:
_سلام خانم خوشگل من.
پوزخند تلخ و زهرآگینی روی لبم نشست. معدهام از اینهمه دورویی به هم پیچید. عجیب بود… وحشتناک بود! چطور یک مرد میتوانست تا چند دقیقه پیش، زیر سایهی تاریک یک درخت، کنار زنی دیگر آنطور بخندد و عاشقی کند، و حالا با همان آوا، با همان لحن پر از محبت، همسرش را “خانم دلبر من” صدا بزند؟ چطور میتوانست اینقدر راحت دروغ بگوید و ماسکِ یک شوهر وفادار را به صورتش بچسباند؟
سرم را به چوبِ در تکیه دادم و زانوهایم را محکم در آغوش گراهی شدم. اشکها بیصوت روی گونههایم راه باز کردند.
یعنی همهی مردها همینگونه بودند؟ پشت آن چهرههای موجه و کلماتِ عاشقانه، چنین هیولایی پنهان بود؟
دلم تیر کشید. فکرم پرواز کرد سمت آن عکس سهدرچهار… سمت آن نگاههای مشکی و نافذ. سمت مرد رویاهایم.
او چه؟
پادشاهِ مغرور و دستنیافتنیِ قلب من هم… همینگونه بود؟
………….
کولهپشتیام را با کلافگی روی میز فلزی کوبیدم.
آوای برخوردش در فضای نیمهخالی سلف پیچید. صنقلبیِ پلاستیکی را عقب کشیدم و با تمام وزنم روی آن رها شدم.
سودا که صنقلبی کناری جای گرفته بود و با صفحهی گوشیاش ور میحرکت کرد، سرش را بالا آورد. یکی از ابروهایش را بالا داد و با نگاهی موشکافانه صورتم را برانداز کرد:
_چته تو؟
نگاهم را از او دزمتوجه شدم و به روبهرو دوختم. اصلاً حوصلهی حرف زدن نداشتم. بیحوصله و خشک گفتم:
_هیچی.
نگاههایش ریز شد.
_هیچی؟ از صبح که مشاهده کردمت شامگاهیه برج زهرماری. زیر نگاهاتم که گود افتاده.
سرم را روی دستم گذاشتم و پلکهای پرالتهاب و سنگینم را بستم. کاش میفهمید این گودی زیر چشم، فقط جای خالی خواب نیست؛ ردپای اشکهایی است که تا خود صبح، زیر پتو و در خفگی مطلق، برای فروپاشیِ خانوادهام ریختهام. با آوایی خشدار و بیرمق اظهار کردم:
_خوابم میاد… دیشب خیلی کم خوابیدم.
پوزخندی زد.
_خب میخوابیدی، نمیاومدی دانشگاه. آخه کی برای درس تنظیم خانواده ساعت هشت صبح میاد دانشگاه؟
آهی کشیدم.
_منِ بدبخت فلکزده که دو جلسه غیبت داشتم! اگه امروزگارم نمیاومدم حتما حذفم میکرد.
با کف دستش هوا را برید، انگار که بخواهد مگسی را بپراند و با بیخیالی بیان کرد:
_نه بابا، این استادها الکی تهمتوجه شد میکنن فقط. کی تا حالا با سه جلسه غیبت حذف شده؟
سرم را از روی کف دستم برداشتم و با چشمهای نیمهباز و کنایهآمیز نگاهش کردم:
_آره… دقیقاً یادمه ترم پیش، استاد فاضلی چجوری سر همین الکی تهدید کردنا حذفت کرد!
اخم غلیظی روی پیشاناش جای گرفت. گوشهی لبش را با حرص جوید و زیر لب غرید:
_اون عقدهای بود… وای دوباره یادم افتاد مرتیکه لندهورو ! باور کن زیرا مثل بقیه دخترا باهاش لاس زیباه نزدم، عشوه نیومدم، حذفم کرد.
گوشهی لبم کش وارد شد و بالاخره یک خندهی کوتاه، تلخیِ صورتم را پس زد.
_نخیر عزیزم. چراکه نمیاومدی سر کلاسهاش و میگرفتی میخوابیدی حذفت کرد. وگرنه منم اون واحد رو پاس کردم… لاس زدم باهاش؟
بیقید شانهای بالا انداخت و بار دیگر نگاهش را به صفحهی گوشیاش دوخت:
_من چه میدونم.
_میگم… چیکار کردی با اون بدهکاره؟
پوفی کشید.
_هیچی. فعلاً که دارم تو خونهش کار میکنم مجانی.
متعجب نگاهش کردم.
_یه وقت بهت کف دستدرازی نکنه؟
حالت صورتش جوری شد که انگار فقط منتظر چنین سؤالی بوده. کیفش را کمی بالا آورد و با نوعی غرور گفت:
_غلط کرده. تو کیفم شوکر هست، اسپری فلفل هست، چاقو هم هست.
بیاختیار خندهام گرفت.
_اووو… چقدر مجهزی.
شانهای بالا انداخت.
_توام اگه یه دختر بیستودو سالهی تنها تو این تهرانِ پر از گرگ بودی، مجهز میشدی.
خندهام همانجا روی لبم ماسید.
حرفش درست بود. تلخ و سنگین، اما درست.
اگر من هم در ششسالگی خوششانس نبودم…
اگر مولین و بابا سرپرستیام را قبول نمیکردند…
اگر دستی آن روز از میان آنهمه آدم سمت من دراز نمیشد…
شاید حالا من هم درست مثل سودا بودم؛
تنها…
بیپناه…
و مجبور به جنگیدن برای هر وجب از زندگیام.
هنوز هم آن روزگارها را خوب یادم هست. هر دو ششساله بودیم. قدهای کوتاه، زانوهای زخمی، و چشمهایی که بیشتر از سنمان انتظار کشیده بود.من از چهار سالگی بهزیستی بودم و سودا را تازه آورده بودند، کنار هم روی نیمکت فلزی سردِ حیاط بهزیستی مینشستیم و به در زل میزدیم.
منتظر…
منتظر اینکه کسی از آن در وارد شود، خم شود، تبسم بزند و اسممان را آوا بزند.
منتظر یک مادر…
یک پدر…
یک خانه…
یک پناه.
من خوششانس بودم.
آنها رسیدند.
کف دستم را گرفتند.
مادردار شدم…پدردار شدم…خونهدار شدم.
ولی برای سودا… هیچکس نیامد که نیامد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن