“شصت و هفت روزگار قبل”
“لاوین”
صوتیم را انداختم سرم و با حرص اضافه کردم:
_مامان!
آوای آهسته و همیشگیاش از آشپزمنزل رسید:
_بله؟
نگاهم را میان مبلها و میز جلو مبلی چرخاندم و کلافه اظهار کردم:
_کیفم کو؟ همینجا بود!
_من چه میدونم مادر؟ لابد خودش پا داشته مسیر راهی شده.
پایم را مثل بچههای لجباز روی زمین کوبیدم و با حرص غریدم:
_اینجا بود دیگه! خونه که جن نداره.
مولین با همان پیشبند گلدار همیشگیاش از آشپزخونه بیرون آمد. لبهی پیشبند را با کف کف دست صاف کرد و با سر به گوشهی مبل اشاره زد.
_بیا، اینجاست. دیده نداری ببینی که.
طلبکارانه گفتم:
_اونجا چیکار میکنه؟
سری از تأسف تکان داد و همانطور که به سمت آشپزخونه برمیگشت، بیان کرد:
_چون شما یه مقدار تنبل تشریف داری. از دانشگاه که میای، همینطوری کیفت رو پرت میکنی وسط حال، زحمت بردنش تا اتاق رو به خودت نمیدی. من جابهجاش کردم.
نگاهم که به زیپِ نیمهباز کیفم افتاد، دلم برای یک لحظه از حرکت ایستاد. خون از صورتم محو شد.
نکند متوجه شده باشد؟ نکند آن عکس سه در چهار کوچک را که لای یکی از کتابها قایم کرده بودم، پیدا کرده باشد؟
نه…اگر دیده بود، حالا اینطور آرام در آشپزخانه نمیچرخید و برای ناهار قورمهسبزی بار نمیگذاشت.
حتماً سؤالپیچم میکرد.
البته سؤالپیچ کردن که چیزی نبود… شاید دو تا کشیدهی جاندار هم زیر گوشم میخواباند.
کاری که هیچوقت در تمام زندگیاش نکرده بود.
فوری کیفم را از روی زمین چنگ زدم و به اتاقم پناه بردم. در را بستم و نفسم را لرزان بیرون دادم.
سراغ کتابی حرکت کردم که حتی یکبار هم برای خواندنش بازش نکردهام.
عکس را از بین صفحات بیرون کشیدم.
و مجدداً به آن خیره شدم…
به موهای مشکی حالت دارش.
به نگاههای تیرهاش که حتی از پشت یک تکه کاغذ هم انگار آدم را نگاه میکردند؛ مستقیم، بیرحم و بیخبر از آشوبی که در قلب دیگری به پا کرده بودند.
به لبهای خوشتراشش که هیچوقت سهم من نمیشدند.
لبخند تلخی زدم.
من میاطلاع داشتم… در اعماق دلم میخبر داشتم که این مرد هیچوقت نصیب من نخواهد شد. او اصلاً مرا نمیمتوجه شد. من برای او فقط یکی از هزاران آدمِ گذری بودم، اما او برای من…
او برای من تمام جهان بود.
عکس را بین انگشتانم فشردم و زیر لب زمزمه کردم:
تو از زمان تولد درون من بودی… وگرنه دلدادگی که اینقدر اتفاقی نیست.
……….
کمی به قول مولین سرخابسفیدآب به صورتم مالیدم. انعکاس چهرهام در آینه، دختری بود که چشمهایش از برقی ناشناخته میدرخشید، برقی که هم ترس بود و هم هیجان.
از اتاق بیرون زدم و قبل از اینکه از در بگذرم، صدای مولین متوقفم کرد:
_ لاوین؟
برگشتم و تبسمی روی صورتم نشاندم؛ تبسمی که بیشتر از آنکه واقعی باشد، سپری برای پنهان کردن کف دستپاچگیام بود.
_جانم مامان؟
نگاه پرسشگرش آرام روی صورتم چرخید. از موهایم تا لبهایم و بعد، نگاههایم. همان نگاهی که همواره حس میکردم میتواند از لایهلایهی دروغهایم عبور کند و به حقیقت برسد.
_قبلاً میاضافه کردی کجا میری… الان مدتیه سرت به کار خودته.
دلم شتابزدهتر کوبید. عذاب وجدان، سنگین و سرد، روی سینهام جای گرفت.
_کجا رو دارم برم؟ میرم پیش سودا دیگه.
این دروغ، تلخترین چیزی بود که هر بار ناچار به بلعیدنش میشدم.
با ترمتوجه شد ابرویی بالا انداخت.
_هنوز تو خونهی اون مَرده کار میکنه؟ بهش اعتمادی هست؟
شانه بالا انداختم و تلاش کردم بیخیال به نظر برسم.
_نمیدونم، ازش میپرسم راحته یا نه.
_برو راضیش کن بیاد تو اتاق پایین ما بمونه. گناه داره دختر مردم…
_راضی نمیشه مولین، میگه اونجا براش سخت میشه.
مولین کوتاه نیامد:
_بگو ازش اجاره میگیرم که غرورش نشکنه. اون که داره کار میکنه، چه فرقی داره کجا باشه؟ آخر یه بلایی سر این دختر بیچاره میارن… بگو حداقل من بیام یه بار جایی که کار میکنه رو ببینم. با اون مَرده صحبت کنم که فکر نکنه سودا بی کس و کاره.
داشتم از استرس لو راهی شدن دروغهایم کلافه میشدم.
_باشه، باهاش صحبت میکنم. فعلاً خداحافظ!_خداحافظ، مواظب باش.
_چشم!
از پلهها پایین دویدم. به محض رسیدن به خیابان، نگاهم به یک ۲۰۶ آلبالویی افتاد که کنار جدول پارک کرده بود. شیشه پایین رسید و چهرهی غرق در آرایش مارال نمایان شد.
با شیطنت گفت:
_دلبره، برسونمت؟
از شدت غافلگیری جیغ کوتاهی کشیدم.
_مارال! ماشین خریدی؟
بشکنی زد و بیان کرد:
_بپر بالا!
بیمعطلی در را باز کردم و قرار گرفتم. بوی تند عطرش تمام فضای ماشین را پر کرده بود.
_مبارکه! بالاخره خریدی؟
پوزخندی زد و دنده را جا زد.
_واقعاً فکر کردی خریدم؟ مال امینه.
گیج نگاهش کردم.
_امین کیه دیگه؟
نگاه کوتاهی به من انداخت؛ در نگاهش آن برق بازیگوش و مرموزی بود که همواره خبر از دردسر میداد.
_جمتوجه شده… نمیشناسیش.
بعضیوقتها با خودم فکر میکردم شاید مولین حق داشت که هیچوقت قلب خوشی از مارال نداشت. برای هر ساعت بیرون راهی شدن با او، مجبور بودم کوهی از دروغ پشت سرم جا بگذارم.
_خب حالا کجا میخوای ببری منو؟ قرار بود شیرینی بدی!
بدون اینکه نگاهش را از جاده بگیرد، ابروهایش را بالا انداخت.
_شیرینیِ چی؟
_دوستپسر جمشاهده کرد!
تبسم مرموزی گوشهی لبش نشست. فرمان را با خونسردی چرخاند و وارد خیابان فرعی شد.
_میریم پیش امین و دوستش.
وا حرکت کردم.
_مارال من…
_تو چی؟ لاوین ۲۲ سالته، ول کن این اُملبازیها رو. چهارتا پسر ببین که پسفردا خواستی ازدواج کنی با دوتا حرف عاشقانه خر نشی.
از لحنش حرصم گرفت. انگشتهایم را دور بند کیفم فشردم و با قاطعیت اظهار کردم:
_نه، من نمیام.
نگاهی گذرا به من انداخت و نیشخند زد.
_چرا؟ به خاطر اون عکسِ لای کتابت؟
انگار یک سطل آب یخ روی سرم خالی کردند. تمام بدنم یکباره منقبض شد.
با لکنت پرسیدم:
_مگه تو اون عکس رو…
_بله دیدم ! دیدم که چجوری عاشقانه بهش زل میزنی. لاوین، اون مرد حداقل ده سال ازت بزرگتره. میخوای چیکار این پیر پاتالها رو؟
خون به صورتم دوید. گرمای شتابزدهی از گردنم بالا وارد شد و تا گوشهایم پخش شد. شاید برای مارال، او فقط مردی غریبه در یک عکس بود؛ چند تکه کاغذ و جوهر کهنه، با چهرهای معمولی و نگاهی جدی. اما برای من، آن عکس چیزی فراتر از یک تصویر بود. بخشی از دلم بود؛ رازی مقدس که سالها با ترس و وسواس پنهانش کرده بودم.
او خط قرمز من بود.
هیچکس حق نداشت به پادشاه مخفی دلم توهین کند.
با آوایی گرفته بیان کردم:
_مارال، اصلاً خوشم نمیاد اینجوری راجع بهش صحبت کنی!
برای چند لحظه سکوت کرد. بعد آهی کشید و با لحنی آشتیجویانه بیان کرد:
_باشه بابا، حالا ترش نکن. میریم پیش امین و دوستش. چندتا پسر واقعی ببین شاید احساساتت یکم روشن شد و دست از سر اون کاغذ سه در چهار برداشتی.
سرم را به تکیهگاه صنقلبی تکیه دادم و نگاهم را به آدمهایی دوختم که پشت شیشهی ماشین از کنارمان میگذششتابزده. چهرهها میوارد شدند و محو میشدند؛ بیخبر از آشوبی که درون من جریان داشت.
مگر من تلاش نکرده بودم فراموشش کنم؟
چرا، تلاش کرده بودم. بارها.
به خودم اظهار کرده بودم این علاقه چیزی جز یک خیال بیمارگونه نیست؛ دلبستگیِ دختری تنها به مردی که شاید حتی مرا به یاد نداشته باشد. گفته بودم باید تمامش کنم، باید به زیستن واقعی برگردم، باید به آدمهایی نگاه کنم که میتوانستم لمسشان کنم و صدایشان را بشنوم.
ولی نمیشد.
او گوشهای از ذهنم نبود که بتوانم نامتوجه شدهاش بگیرم. او تمام قلمرو ذهن مرا فتح کرده بود؛ آنقدر عمیق و بیرحم که دیگر جایی برای هیچکس باقی نمانده بود.
روبهروی کافهای شیک و مدرن توقف کردیم. شیشههای قدی و کشیدهش، نور زرد و گرمی را روی سنگفرش پیادهرو میپاشید؛ نوری که شاید برای هر عابری دعوتکننده و گرم بود، اما برای من، شبیه به هشدارِ ورود به یک منطقهی ممنوعه به نظر میرسید.
قدمهایم کند شد. بازوی مارال را کشیدم و با صوتیی که از اضطراب میلرزید اضافه کردم:
_مارال من واقعاً حس بدی دارم.
چشمغرهی تندی رفت، بند کیف چرمش را روی شانهاش جابهجا کرد و بدون اینکه ذرهای به التماسِ توی دیدههایم اهمیت بدهد اضافه کرد:
_بیا بابا، چرت و پرت نگو، آبرومو نبر.
درِ شیشهای و سنگین کافه را هل داد و وارد شدیم. موجی از هوای گرم، مخلوط با بوی قهوهی تلخ رُستشده و عطرهای سریع مردانه، به صورتم خورد. چند نگاه کوتاه از پشت میزها سمتمان چرخید و خیلی زود به حال خودشان برگشتند.
مارال با اطمینان قدم برمیداشت و من، مثل سایهای بیاراده و ترسان، دنبالش کشیده میشدم.
دقیقاً کنار میزی در دنجترین گوشهی کافه از حرکت ایستادیم. دو پسر جوانی که آنجا نشسته بودند، هممدت نیمخیز شدند.
دلم فرو ریخت.
این خیانت بود؟
خیانت به عشق پنجسالهام؟
هر دو پسر کف دستشان را جلو آوردند. مارال با صمیمیت کف دست داد و منِ ماتزده، ناچار و با تردید، کف دستم را جلو بردم. کف کف دست پسری که خود را رهام معرفی کرد بیش از حد گرم بود و انگشتهایش با فشاری محکم و طولانیتر از حد معمول دور کف دستم حلقه شد.
گرگحرکت کردگی بدی به جانم افتاد. کف دستم را با شتاب بیرون کشیدم.
این دیگر قطعا خیانت بود.
رهام صنقلبی را برایم عقب کشید. با فاصلهای محتاطانه نشستم، ولی لبهی چوبی صندلی برایم مثل صنقلبی اتهام بود؛ انگار تمام کافه داشسریع به گناهِ پنهان من نگاه میکردند.
مارال با ذوقی که توی ذوق میزد، با کف دست اشاره کرد:
_ایشون آقا امین هستن، دوستپسر بنده… ایشونم که اسمشون رو اضافه کردن آقا رهام، دوست امین و دوستپسر آیندهی شما.
هر سه با صوتی قد بلند لبخند زدند. سرم را پایین انداختم و چانهام را تا جای ممکن در یقهی مانتوام فرو بردم تا سرخیِ صورتم را نبینند.
رهام کمی روی میز به سمتم خم شد. بوی عطر تلخش ،که هیچ شامگاهاهتی به عطر سرد و تلخ او نداشت ،زیر بینیام زد. با لبخند کجی که سعی میکرد دلربا باشد، گفت:
_شما خودت رو معرفی نمیکنی؟
چند ثانیه طول کشید تا بتوانم صدایم را از ته گلو بیرون بکشم.
_لاوینم.
رهام ابرو بالا انداخت.
_چه اسم قشنگی
نگاهم را به زیرسیگاریِ روی میز دوختم.
_ممنون
امین درحالیکه کف دستش را پشت صندلی مارال انداخته بود، با خنده بیان کرد:
_مارال نبیان کرده بودی دوست به این آرومی و ساکتی داری! شما دوتا اصلاً به هم نمیخورین.
مارال با شیطنت دیدهک زد
_ لاوین از اون بچهمثبتهای روزگارگاره! سرش همش تو کتابه. رهامجان، باید یواشیواش یخش رو آب کنه.
رهام کف دستش را زیر چانهاش زد و نگاه خیرهاش را بیمحابا روی اجزای صورتم چرخاند. نگاهش سنگین بود؛ از آن نگاههایی که پوست آدم را مورمور میکرد.
_من عاشق چالشهای سختم. یخ آب کردن که تخصصمه… حالا لاوین جون میبینه.
متوجه شدن اسمم از زبان او، آن هم با این لحن کشدار و خودمانی، باعث شد ناخنهایم را در کف کف دستم فشار دهم.
سعی کردم لحنم محکم باشد، ولی آوایم هنوز میلرزید:
_من… ترجیح میدم یخم آب نشه.
خندهی رهام کشیدهتر شد. انگار مقاومت من برایش نوعی بازی بود.
_اوه! پس سرسختتر از این حرفایی. ببینم، تو همیشگی اینقدر از آدمای جدید فرار میکنی، یا ما افتخار این گارد گرفتن رو داریم؟
بدون اینکه منتظر جوابم بماند، به منوی روی میز اشاره کرد:
_چی میخوری؟ قهوه؟ اگه دوست نداری بگم یه چیز شیرین بیارن. من خودم تلخ میخورم، ولی به قیافهی تو میخوره شیرینپسند باشی.
احساس خفگی میکردم. هر کلمهاش، هر تلاشش برای نزدیک شدن و صمیمیتِ بیجا، دیوار نامرئی دورم را تنگتر میکرد. دلم میتمایل داشت فریاد بزنم که من شیرینپسند نیستم! که من سالهاست دیوانهی مردی هستم که نگاهش مثل زمستان سرد است و جذبهاش آدم را لال میکند؛ نه پسری که سعی میکند با چند جملهی حفظکرده و نگاههای خیره، خودش را در دل کسی جا کند.
نفسم را با لرز بیرون دادم و درحالیکه بغض عجیبی گلویم را فشار میداد، زیر لب گفتم:
_هیچی نمیخورم…
مارال با خندهای کوتاه سعی کرد فضا را عوض کند:
_رهام، بچم خجالت میکشه.
رهام به پشتی صنقلبیاش تکیه داد. پاکت سیگارش را از روی میز چنگ زد، یک نخ برای خودش بیرون کشید و بعد پاکت را سمت من گرفت. با همان لحن کشدار و نگاه خیرهاش بیان کرد:
_اینو که دیگه هستی؟
با متوجه شدن پاکت مشکیرنگی که سمت صورتم دراز شده بود، بیشتر در خودم مچاله شدم و فقط سرم را به نشانهی نه تکان دادم.
امین که تا آن لحظه سرگرم روشن کردن سیگارش بود، دودش را با غلظت بیرون فوت کرد. نگاه تمسخرآمیزی به من انداخت و پوزخند زد:
_مارال، توام پاستوریزهترین دوستتو آوردیها.
چیزی در گلویم شکست. نمیدانم چرا، ولی بغض کردم. شاید زیرا حس کردم دارم به چیزی که برایم مقدس بود توهین میشود.
شاید چون قلبم همان مردِ خودم را تمایل داشت…
مارال شانهای بالا انداخت.
_تو گفتی دختر خوب، منم خوبترین دوستمو آوردم.
از کافه که بیرون زدیم، درونم آتشفشانی از خشم بود. خشمی کور از جمعی که ناخواسته به آن تحمیل شده بودم. از آن پسرهایی که شوخیهای سخیف و تکههای مسخرهشان تمامی نداشت. از خندههای بلندی که هر بار مثل سوزن زیر پوستم فرو میحرکت کرد و روحم را میخراشید.
هوای پاییزی بیرون سردتر از داخل کافه بود، ولی باز هم نمیتوانست به پای سرمای گزندهای برسد که در رگهایم میدوید.
قدمهایم را سریعتر کردم. امین با ریموت، قفل پژوی آلبالویی را باز کرد و در را برایم نگه داشت. نگاه سردی به او و تبسم کجِ روی لبش انداختم. بیآنکه حتی یک کلمه حرف بزنم، جادهم را کج کردم و با قدمهای بلند به سمت خیابان اصلی راه افتادم.
آوای پاشنهی کفشهای مارال و بعد صدای پرحرصش پشت سرم پیچید:
_لاوین کجا میری؟… هی با توام!
توقف کردم ولی برنگشتم.
_من با اونا هیچ جا نمیام مارال.
با قدمهای سریع خودش را به من رساند و بازویم را کشید. چهرهاش از خشمگینت در هم راهی شده بود.
_باشه حالا بیا برسونیمت، بعداً دیگه هیچ جا نیا.
دستم را از حصار انگشتهایش بیرون کشیدم.
_نه نمیام. میخوام با تاکسی برم.
نگاههای آرایشکردهاش تا آخرین حد ممکن گرد شد. با آوایی که سعی میکرد پایین نگهش دارد غرید:
_این کارا چیه؟ نمیخوان بخورنت که! فقط میخوان برسوننت. زشته پیششون کوچیک میشم.
پوزخند تلخی روی لبم قرار گرفت. زشته؟ پیششان کوچک میشود؟ پس من چه؟ من جلوی همانها چه شده بودم؟ یک دخترِ کف دستوپابستهی پاستوریزه که فقط برای سرگرمی و وقتگذرانیِ دوستانشان آورده شده بود؟
این خیانت بود… و تا همینجا هم برای یک شب کافی بود.
دستم را برای اولین ماشین عبوری کشیده کردم. یک تاکسی زرد با ترمز صداداری مقابلم توقف کرد. کف دستگیره را کشیدم و در را باز کردم.
صوتی مارال آخرین تیرش را رها کرد:
_لاوین، سوار شدی دیگه نه من، نه تو!
تلخ ریز خندیدم. از این نه من نه تو ها زیاد شنیده بودم. تهمشاهده کردهایی که فردا صبح با یک پیام: کجایی؟ فراموش میشد.
سوار شدم و در را بستم.
_آقا… لطفاً این آدرس.
ماشین حرکت کرد. چراغهای شهر از پشت شیشه کش میرسیدند و محو میشدند.
دستم را سمت موبایلم بردم. چند ثانیه صفحهی چت مارال را نگاه کردم. بعد نوشتم:
“ببخشید… اما من وصلهی جمع شما نیستم.
من به قول شما اُملم…و از این حس تمسخر شدن بیزارم.”
پیام را فرستادم.
سه نقطهی در حال تایپ… چند ثانیه ظاهر شد و بعد ناپمشاهده کرد شد.
سرم را به شیشه تکیه دادم.
در ذهنم فقط یک تصویر بود…موهای حالتدار، دیدههای مشکی نافذ، لبهای خوشتراش.
با خودم زمزمه کردم:
اگر تو کنارم بودی…
هیچکس جرئت نمیکرد اینطور با من حرف بزند.
و من نمیاطلاع داشتم همین مردی که او را پناه خیالی خودم میاطلاع داشتم، قرار است روزی بزرگترین طوفان حیاتام باشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن