رمان نوازشگر پارت ۱ بصورت رمان آنلاین به نوشته مهتا

“به نام خدا”

عنوان : رمان نوازشگر
ژانر: عاشقانه ، اجتماعی
نویسنده: مهتا

“لاوین”

تاریک است، همه جا تاریک است.
سرما تا مغز استخوانم خزیده.
خودم را بیشتر در خودم جمع میکنم.
ولی فایده ای ندارد.
سرد است…بسیار سرد.
کوبش دندان هایم روی هم را می‌شنوم.
کاش یکی چراغ را روشن کند، من به گرمای کوچک یک چراغ هم راضیم، فقط یک نور کم جان، یک شعله‌ی لرزان.
ولی کسی نیست.
هیچکس… انگار تمام مردم شهر مرده‌اند و من…
من زنده ام.
نه…
شاید من هم مرده ام و دفن شدم زیر خروارها خاک… و این تاریکی سهم مرده هاست.
صوتی خنده می‌آید.
لب باز میکنم که چیزی بگویم، کمک بخواهم.
اما صوت آشناست…به‌شدت آشنا…
کاش نیاید…
کاش آن آوا نزدیک نشود…
کاش همه مرده بودند…
کاش من مرده بودم…
ولی او نمی‌رسید…
چراغ را روشن نمیکرد…
روی تن تیکه و پاره ام خیمه نمیزد…
بوسه های داغش را روانه‌ی تن یخ زده‌ی من نمیکرد…
چرا جیغ نمیزنم؟
چرا فریاد نمیزنم؟
چرا کمک نمیخواهم؟
از چه کسی؟
از مادری که زیر خروار ها خاک است؟
یا پدری که مسبب مرگ مادر است؟
از چه کسی کمک بخواهم؟
جیغ بزنم کسی به فریادم خواهد آمد؟
مگر همه ی شهر نمرده بودند؟
جیغ میزنم شاید کسی صدایم را بشنود.
شاید کسی پناهم دهد…
شاید کسی بی‌آید و این تن خیمه زده روی جسم سرد مرا از روی من بکَنَد.
شاید بی‌آید…

“برسام”

صدای جیغ یک دختر، مثل تیغه‌ای تیز روی اعصاب خاموشم کشیده شد و آرامش شکننده‌ام را تکه‌تکه کرد.
پلک‌هایم سنگین بودند. آن‌قدر سنگین که انگار سرب مذاب پشتشان ریخته باشند.
با نارضایتی و کلافگی دیده‌هایم را باز کردم و به سقف کدر اتاق خیره شدم.
لعنتی… درست همان موقعی که بعد از سه شب بی‌خوابی مطلق، با زورِ مشتی قرص خواب‌آور بالاخره به یک بیهوشیِ موقت کف دست پیدا کرده بودم، باید این‌طور از خواب می‌پریدم.
پوزخند کم‌جانی روی لب‌های خشکم جای گرفت. تناقض خنده‌داری بود؛ روان پزشکی که خودش برای فرار از بیداری به شیمی پناه می‌برد.
ولی در این اتمسفرِ مسموم، چه کسی واقعاً سالم بود؟ شاید خود من که اینجا از حرکت ایستاده بودم و به دیگران برچسب جنون می‌زدم، دیوانه‌ترینِ آن‌ها بودم.
یک هفته مرخصیِ اجباری‌ام تمام شده بود و بدنم، یا بهتر بگویم ذهنم، هنوز در برابر پذیرش مجدداً‌ی این جهنم خاکستری مقاومت می‌کرد.
با بی‌حوصلگی از روی کاناپه‌ی چرمیِ فرسوده قد بلند شدم. روپوش سفیدم را از روی پشتی صنقلبی چنگ زدم. هنوز دکمه‌های روپوش را کامل نبسته بودم که موج دوم فریاد در مسیررو پیچید؛ بلندتر، منقطع‌تر و با فرکانسی که نشان می‌داد حنجره‌ی صاحبش در حال دریده شدن است.
این یک فریاد نمایشی یا از روی خشم نبود؛ صوتی وحشتِ عریان بود.
از پشت شیشه‌ی ماتِ در، سایه‌ی خانم مولایی را متوجه شدم که با قدم‌های تند رد می‌شد. در را باز کردم و ایستادم.
گفتم:
_صدای کدوم بیماره؟
لحنم سرد بود، خالی از هرگونه قلبسوزی تصنعی.
خانم مولایی سرعت قدم‌هایش را کم کرد. سرش را کمی به طرفم چرخاند و گفت:
_هفته‌ی پیش آوردنش دکتر، ندیدینش. یه دختر جوان… حدوداً بیست‌ سال.
هموقت که به سمت منبع آوا می‌دوید ادامه داد: _از صبح چند بار اینجا رو گذاشته رو سرش. هرچی آرام‌بخش می‌زنیم فایده نداره. چند ساعت آرومه، بار دیگر شروع می‌کنه.
با قدم‌هایی به‌آرامی و بی‌میل، چند قدم پشت سرش به جاده افتادم.
صدای شیون‌های دختر توی راهروهای بتنی و سردِ بخش روان‌پزشکی می‌پیچید، به دیوارها می‌خورد و با اکو بازمی‌گشت. انگار خودِ سازه‌ی این تیمارستان هم داشت همپای او زوزه می‌کشید.
به اتاق منبع صوت رسیدیم.
روی تخت شماره چهار، دختری در تب و تاب یک کاتاتونیای شمشاهده کرد یا شاید یک سایکوز حاد، کف دست‌وپا می‌زد.
توده‌ای از موهای خرمایی ژولیده روی صورتش ریخته بود و مانع از این می‌شد که چهره‌اش را تشخیص دهم.
آن‌قدر فریاد زده بود که تارهای صوتی‌اش خراشیده شده بود؛ صوتیی که از گلویش خارج می‌شد دیگر انسانی نبود، بیشتر به ضجه‌ی حیوانی بال‌بال‌زده شبیه بود که در تله افتاده است.
پرستار شیفت با کف دست‌های لرزان، سوزن سرنگ را داخل مسیر سرم تزریق کرد.
کف دست‌ها و پاهای دختر با تسمه‌های چرمی ضخیم به ریل‌های فلزی تخت زنجیر شده بود، ولی او باز هم با تمام توان ناچیزش تقلا می‌کرد.
پوست مچ کف دست‌هایش زیر تسمه‌ها قرمز و ملتهب شده بود.
با ورود پرستار به حریمش، بدنش بیشتر منقبض شد.
با صوتیی دورگه، گراهی شده و سرشار از التماسی جانکاه نالید:
_تروخدا… کف دستامو باز کن… اون اومده…
پرستار کلیشه‌ای‌ترین جمله‌ی ممکن را تکرار کرد:
_هیچ‌کس نیست عزیزم. آروم باش.
ولی در ذهن آن دختر، دنیا طور دیگری تعریف شده بود. سرش را با جنون به طرفین تکان داد.
_نه… نه… اومده. من گوش دادم… صدای خنده‌شو گوش دادم. الان اینجا بود…
در میان همین تکان‌های شمتوجه شد و عصبیِ سرش، تارهای مو از روی صورتش کنار راهی شدند.
برای اامان بار چهره‌اش در زاویه‌ی متوجه شد من قرار گرفت.
بی‌اختیار، گامی به جلو برداشتم. چیزی در هندسه‌ی صورتش، یا شاید در عمقِ نگاهش، پاهایم را به حرکت درآورد.
چشم‌هایش… بزرگ، کشیده و سرشار از وحشتی مطلق بودند.
کلمه‌ی “ترس” برای توصیف حالت او بیش از حد حقیر بود. این وحشتی بود عمیق و فلج‌کننده؛ از همان جنس وحشت‌هایی که بیمار را متقاعد می‌کند سایه‌ی خودش هم کالبد یک قاتل است.
مردمک‌های دیدهانش با ریتمی آشفته و بی‌هدف به گوشه و کنار اتاق پرواز می‌کردند، انگار داشتند در فضای خالی، حرکت یک هیولای نامرئی را تعقیب می‌کردند.
روی پوستِ لطیف گونه و پیشانی‌اش، ردهای باریک و سرخ‌رنگی مشاهده کرده می‌شد؛ ردِ ناخن‌های خودش که در اوج حمله‌های عصبی پوستش را دریده بود.
بیشتر زخم‌ها هنوز تازه بودند و خون قلبمه‌بسته روی آن‌ها خشک شده بود.
ابروهایم را در هم کشیدم و در خاموشی، آنالیزش کردم… چه سناریویی او را به این نقطه از ویرانی رسانده؟
به سمت تخت راهی شدم و روی لبه‌ی صنقلبی فلزی کنارش قرار گرفتم.
سنگینی بدنم روی صندلی آوایی خفیف ایجاد کرد؛ ولی همین آوای ناچیز، مثل چکاندنِ ماشه‌ی یک سلاح، انفجارِ وحشت او را در پی داشت. خودش را با شتاب به سمت مخالف تخت کشید. تسمه‌های چرمی کشیده شدند و پوستش را فشردند. با صوتیی خفه و بی‌رمق، گویی از ته یک چاه عمیق فریاد می‌زد، نالید:
_برو… برو کنار… به من نزدیک نشو… مولین…
کلمه‌ی “مامان” را با چنان بی‌پناهی و بیچارگیِ عریانی ادا کرد که گویی تمام جهانش فرو ریخته است.
برای چند ثانیه، سردی همیشگی‌ام جایش را به یک واکنشِ غریزی داد. کف دست‌هایم را به نشانه‌ی تسلیم بالا آوردم و نیم‌خیز شدم.
_باشه… باشه ببین، قد بلند شدم. کاریت ندارم. آروم باش.
توقف کردم و با فاصله‌ای ایمن نظاره‌گرش شدم. داروی آهسته‌بخش قوی بالاخره کار خودش را شروع کرده بود و جادهش را به جریان خونش می‌یافت.
پلک‌هایش به تدریج سنگین می‌شدند، ولی او با تمام قوا مقاومت می‌کرد؛ انگار متقاعد شده بود که اگر چشم‌هایش را ببندد، دیگر هیچ‌گاه بیدار نخواهد شد. یا شاید خواب از بیداری برایش ترسناک‌تر بود.

در قلب، پوزخندی به حال خودم زدم. چقدر به این داروی تزریقی حسادت می‌کردم. من هم به یک فراموشی شیمیایی نیاز داشتم، به یک خواب بدون رویا. نداشتم؟
وقتی لرزش مدام شانه‌هایش کمی ملایم‌تر شد و تنفسش به ریتم منظم‌تری برگشت، با همان لحن سرد و عاری از احساس همیشگی‌ام، بدون اینکه قلبسوزی کاذبی در صوتیم باشد، پرسیدم:
_از کی می‌ترسی؟
انگشت لرزانش را بالا آورد و به نقطه‌ای درست روبروی من، گوشه‌ی تاریک اتاق، اشاره کرد:
_از اون…
نگاهم مسیر انگشتش را دنبال کرد. کمد فلزی قدیمی بخش، دیوارهای پوسته‌پوسته‌شده و سایه‌ی مبهمی که نور نیم‌بند راهرو می‌ساخت. هیچ‌چیز غیرعادی‌ای وجود نداشت.
_اونجا کسی نیست.
اشک‌هایش، گرم و بی‌صدا، از گوشه‌ی نگاهانش سرازیر شدند و مسیرشان را روی بالش خیس پیدا کردند.
_هست… به خدا هست. شما که می‌رین، میاد. برق که خاموش می‌شه میاد…
لحنش به لکنت افتاد و در میان هق‌هق‌هایش، التماسی کودکانه جان گرفت:
_می‌شه… می‌شه چراغ رو خاموش نکنید؟
سرم را به نشانه‌ی تایید، بسیار کوتاه تکان دادم:
_می‌شه. چراغ روشن می‌مونه.
جیغ‌های خراشنده‌اش حالا تبدیل به فین‌فین‌های مداوم و ضعیف شده بود. از این آوا بیزار بودم؛ از هر چیزی که نشان از ضعف، استیصال و فروپاشی کنترل انسان‌ها داشت، حالم به هم می‌خورد. کف دستمال‌کاغذی را با اکراه از روی جعبه‌ی روی میز کشیدم و بدون اینکه خودم به بیمار نزدیک شوم، آن را به دست خانم مولایی دادم تا صورتش را پاک کند.
دختر دیگر مقاومت نمی‌کرد. بدنش آرام گحرکت کرده بود، ولی این یک آرامش واقعی نبود؛ تسلیم اجباریِ سیستم عصبی‌اش در برابر مواد شیمیایی بود.

چند قدم جلوتر حرکت کردم و نگاهم روی تابلوی فلزیِ بالای سر تخت قفل شد.
مشخصاتش با خطی کج و معوج و ناخوانا نوشته شده بود:
“نام بیمار: لاوین تهامی”