با توقف کالسکه و صوتی نگهبان فهمیدم که رسیدیم.
پایم قصد حرکت کردن نداشت.
– چیکار میکنی زن؟ برو پایین.
با تشر نگهبان از کالسکه پایین رفتم. بیتوجه به من راه رسیده را برگشت…
جرات نداشتم به عقب برگردم و روستا را ببینم.
خیره به کالسکهای بودم که هر لحظه محو و محوتر میشد. با وزش باد سرد رو چرخاندم.
کلبههای کوچک و مزرعهی چندش کنارشان!
جلوتر رفتم و نفس کشیدم که با استشمام بوی خوک عوق زدم.
شبیه کسی شده بودم که تاحالا کلاهش اینجا نیوفتاده و حالا این منظره برایش بسیار عجیب است.
اما واقعیت این بود که من متعلق به هم جا بودم. نه لباس تمیزم عوضش میکرد و نه یک روزگار بودنم در قصر…
از کنار کلبهها تک تک رد شدم تا رسیدم به آخری! همانی که مال بود. کثیف…بههم ریخته و پر از فضولات!
کسی نبود بهش برسد.
دلدادگی میتمایل داشت دیگر…
من مثل زن پنبه فروش نبودم که با عشق دست زیر تن گوسفندم بکشم و پشمهایش را با لذت کوتاه کنم!
من یک اسیر بودم در زندان خوکها!
مقابل در کلبه توقف کردم. چنان برایم ناشناخته بود که برای یک لحظه شک کردم.
اصلا من تاحالا اینجا بودم؟
دستم را قد بلند کردم و مشتم را دوبار به در کوبیدم. آوایی نیامد…
خواب بودند.
دوباره در زدم که این بار…
– کیه؟
حرفی نزدم. در باز شد و کابوسم را متوجه شدم. با چشمهای کوچکش و کلهی از جلو بیمویش.
بالاتنهی لختش و بوی متعفن تنش…
#پارت_39
تشت آب سرد را رویم پاشید.
سرم را روی زانوهایم گذاشتم.
از سرما تمام تنم میلرزید و دندانهایم به هم میخوردند.
– سلیطهی هرزه! یک شامگاه هم اونجا نموندی…
و بار دیگر هجوم آب سرد.
– من واسه رد کردنت بهشدت زحمت کشیدم.
سرم را کشیده کردم و نگاهش کردم. عصبی و آشفته بود. آنقدر عصبی که میتوانست همین الان مرا بکشد.
اما این خوب بود! کاش همین سرما مرا بکشد.
دهان باز کردم:
– تو که…شیش ورق گحرکت کردی.
قدم زد و بعد به سمتم هجوم آورد. یقهی لباسم را گرفت و تکانم داد.
– چراکه هیچکی بابت یه زن لنگ پاره از زایمان سکه نمیده.
– ولی…گرفتی. ورق هم زیادیته!
حالا من برگشتم. بار دیگر منو بفروش…
کف کف دستش را کشیده کرد و بالای سرم برد اما نزد. به جایش موهایم را کشید و سرم را بالا داد.
– گند زدی تو همه چی! اگه دایه میشدی بهم سکه میدادن…
اما توی هرزه کاری کردی من فقط شیش ورق نصیبم شه! باهاشون حتی یک خوک هم نمیتونم بخرم.
پس دردش این بود!
در قبال دایه شدن من سکهها را او میگراهی شد و من در قصر هم باید مثل یک حیوان میبودم.
مردک پست فطرت!
موهایم را بیشتر کشید که پاهایم را تند دراز کردم. قصد داشتم به زیر شکمش بزنم اما فهمید و ساق پایم را محکم گراهی شد.
#پارت_40
از فشاری که به پایم وارد کرد جیغ کشیدم که سرم را بالاتر داد.
– به اون قصر برمیگردی.
جلوی اونی که بیرون انداختت زانو میزنی و طلب بخشش میکنی.
من این همه سال همینطوری تحملت نکردم که چیزی بهم نرسه.
همینطوری؟
من زیر خوابش شده بودم.
من از بچهی ناقصش مراقبت میکردم.
مزرعه را تمیز میکردم، غذا میپختم و او حتی یک ورق هم به من نداده!
– تو هیچی به من ندادی. ولم کن.
بذار برم.
– د آخه من تورو حفظم هرزه. اگه میمیل داشتی نیای که بیرون میموندی. ولی در ذهنش گذراندی زرنگی. اومدی یه چیزی ازم ببری نه؟
بغض کردم. من فقط جایی را نداشتم همین…
اما کاش مغلوب احساساتم نمیشدم و برنمیگشتم.
در جنگل میمردم بهتر بود. رهایم کرد و عقب راهی شد. در کلبه باز بود و باد سرد به تن خیسم میخورد.
چرا نمیمردم؟
به نفس نفس افتادم که بازویم را گحرکت کرد و مرا بیرون کلبه کشید.
– ولم کن…کجا میبری منو!
مرا وسط مزرعه انداخت. با بهت نگاهش کردم و میل داشتم قد بلند شدم که لگدی به پهلویم زد. روی زمین آوار شدم که سردی دور مچ پایم حس کردم.
– مثل سگ همین جا میمونی تا یه مسیری برای خلاص شدن ازت پیدا کنم.
در کلبه را محکم به هم کوبید که چانهام لرزید و بلند اشک ریختم. من چرا برگشته بودم؟
مشتهایم را محکم به سرم کوبیدم.
– من…که میدونستم چیزای بدتری درانتظارمه. نقره چرا اینقدر احمقی. چرا نرفتی توی جنگل تا بمیری.
چرا برگشتی چرا چرا چرا؟
#پارت_41
زنجیر دور پایم را کشیدم.
فایدهای نداشت…
بار دیگر کشیدم.
کاش با زنجیر خفهام میکرد. به من یک روزگار خوش نیامده!
در عرض چند ساعت چنان دردسری برای خودم تراشیدم که مرا بیرون انداختند و بعد با حماقت تمام به اینجا برگشتم.
اما…
من تقصیری نداشتم. قلبم خوش بود به زنده ماندن و ادامهی زندگی گندم.
آرزوی مرگ داشتم درست اما ته قلبم دوست نداشتم نخ باریک بین مرگ و زیستنام ببرد.
اما کاش میمردم.
نمیارزید…
به دیوار تکیه دادم. هوا در آن حد هم سرد نبود که پس از تحمل سرمای زیاد منجمد شوم.
انگار که زمین و آسمان کف دست به کف دست هم داده بودند تا من زجر بکشم.
خورشید بالا رسید و سروکلهی مردم پیدا شد.
قبلا نگاهم نمیکردند اما اینبار انگشتشان هم به سمتم دراز شده بود.
تمام شامگاه به این فکر میکردم که چرا برگشتم!
شاید چراکه کورسوی امیدی داشتم تا نگار یا ماهی مرا برگردانند.
شاید هم طبیب…
اشتباه بود ولی!
من عادت به خوشی ندارم. هرجا که بروم کلاغ نحس زمانه آنقدر دور سرم میچرخد که سرم گیج برود و در قعر بدبختی بیوفتم.
اولین بارم که نبود…
نافم را مادرم در احمقانستان انداخته!
همیشه احمق و خنگ بودم.
من حتی فرق دلبسته شدن و تجاوز را هم نمیاطلاع داشتم. بچه که بودم فکر میکردم دادن تنم به پسر عمو در قبال غذا کار خوبی است.
لذتی نمیبردم.
همش درد بود و درد ولی باز هم تحمل میکردم. وقتی پایم به بازار باز شد متوجه شدم که نه…
زیستن من یک اشتباه بزرگ بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن