دیگر سرمایی نبود. خورشید صاف و تیز بر روی کلهام میتابید و من بیحرکت به مقابلم چشم دوخته بودم.
چندباری بچه آمد و نگاهم کرد. گاها فکر میکرد من مادرش هستم ولی من با تمام وجودم به او میفهماندم که نیستم.
نمیخواستمش…
گناهی نداشت درست ولی من هم گناهی نداشتم. مادرش تا وقتی که زنده بود بسیار به من سخت میگراهی شد.
من هم شدم نسخهی دوم او…
محبت و مهربانی بلد نبودم. ندیده بودم که بلد باشم!
چانهام را روی زانوام گذاشتم.
بالاخره کوتاه میآمد و مرا درون خانه راه میداد…
شکم بچهاش را من باید سیر میکردم.
با متوجه شدنش که نزدیکم شد سرم را بالا گراهی شدم که بیان کرد:
– هنوز نمردی؟ تا عصر بهت فرصت میدم بمیری وگرنه این بار به هرزه خونه میفروشمت.
خشمگین نگاهش کردم.
بگذار بفروشد…کی به من نگاه میکند.
هیچ مردی حاضر نبود با دختری به لاغری و زشتی من بخوابد.
– بفروش من راضیم ولی چیزی در قبال من گیرت نمیاد.
دیدههایش یک باره سرخ شدند و من فهمیدم چی در سرش است. مردک تخم سگ.
ان نقرهی سلیطهی درونم بالا وارد شد…
همانی که ساعت ها کتک میخورد ولی ساکت نمیشد.
– تن منه. هرکی بام خوابید همه ی سکههاش مال من. توام این جا با خوکا برق…
با فرود آمدن کف دستش روی صورتم لال شدم که یقهام را گحرکت کرد و محکم تکانم داد.
– هرزهی بیابرو. همین الان میکشمت توی همین مزرعه دفنت میکنم.
– دستت بهش بخوره قلمش میکنم!
با شنیدن آوای وحشی ناباور سر خم کردم.
طبیب اینجا بود!
#پارت_43
مردک متعفن مرا ول کرد و عقب حرکت کرد. طبیب از اسبش پایین وارد شد و بدون توجه به گلِ پا درون مزرعه گذاشت.
– شما؟
– اومدم دنبال کسی که مال منه.
تنم از وحشت لرزید. این جملهی عاشقانهای نبود. این یک جملهی ترسناک بود…
چنگی به موهایم زدم که پسرعمو گفت:
– این هرزه معشوق داره؟
– نه. صاحب داره و صاحبش منم.
جاش توی قصره نه توی خوک دونی.
انگشتهایم را در هم پیچ دادم. چرا اینقدر کلمههایش قشنگ بود اما لحنش ترسناک…
پسرعمو پوزخندی زد.
– نگفنتی کی هستی؟
– طبیب قصر و پسر دوم شاه!
با این حرفش پسر عمو که هیچ، من هم لرزیدم. با این که این را نگار به من بیان کرده بود اما گوش دادنش از زبان خودش عجیب بود.
پسر عمو با ترس جلوی پایش افتاد و پایین لباسش را گحرکت کرد. با آوای لرزیده اضافه کرد:
– سرورم، من غلط کردم. نمیدونستم شما هستید. من رو عفو کنید.
طبیب یقهاش را گراهی شد و بلندش کرد. در چشمانش زل زد و گفت:
– فقط به خاطر همین میبخشمت.
تمام تنم میلرزید…
از درد شکمم، از گرسنگی، از سرمایی که ناگهانی درون تنم جای گرفت و نگاه طبیب!
– خاتون لباستو عوض کن و بیا. به قصر برمیگردی.
با حرفش کمی به خودم آمدم. وارد شده بود برم گرداند. حرفهای قبلیاش را اصلا نمیفهمیدم…
ولی این یک دعوت مستقیم بود.
– نمیتونم…پام رو با زنجیر بسته.
#پارت_44
طبیب نگاهی به پایم انداخت که پسر عمو با خنده اضافه کرد:
– خودش عادت داره ببنده.
اخه با خوکا بازی میکنه…
و بعد الکی ریز خندید. قلبم میتمایل داشت لگدی به کمرش بزنم…
مردک احمق.
به سمتم رسید و زنجیر را باز کرد. طبیب دوباره بیان کرد:
– لباست رو عوض کن خاتون.
وارد کلبه شدم و از سبد گوشهی اتاق یک لباس سفید بلند درآوردم. این تنها چیزی بود که میتوانستم تن بزنم.
شنل پسرعمو را هم کش حرکت کردم و روی خودم انداختم.
هنوز هم میهراسیدم ولی بودن طبیب در اینجا مثل یک معجزهای بود که تمام تنم باورش کرده بودند ولی خودم نه.
خودِ من میترسید!
از مجدداً آواره شدن و دوباره شماتت شدن…
با شنیدن صوتی داد پسرعمو سریع از کلبه بیرون حرکت کردم که ماتم برد.
طبیب پایش را روی سر پسر عمو گذاشته بود.
صورت پسرعمو در گل بود و طبیب با زنجیر محکم روی کمرش ضربه میزد.
– تو غلط کردی کل شامگاه توی این گه دونی ولش کردی. اگه میمرد چی؟
این مرد واقعا عجیب بود. دیشامگاه خودش میخواست مرا بکشد و حالا داشت کسی را که میمیل داشت مرا تنبیه کند کتک میزد.
– گه خوردم سرورم. به من عفو کنید.
خم شد و خواست زنجیر را دور پایش ببندش که با…
– بابا؟
با صدای بچه سریع سرش را بالا آورد، من اما برنگشتم. مشاهده کردن بدبختیام چه چیزی به من میداد؟
زنجیر را ول کرد و از حرکت ایستاد. با پا سر پسر عمو را تکان داد و بیان کرد:
– فقط به خاطر این بچه ولت میکنم.
#پارت_45
نگاهش را سمتم سوق داد که به سمتش راهی شدم. همسایه ها هنوز دور خانهمان بودند…
وقتی به طبیب رسیدم گفت:
– بلدی سوار اسب بشی؟
– نه تاحالا سو…
هنوز حرفم تمام نشده بود که کمرم را گرفت و مرا روی اسب نشاند. نفسم حبس شد و با وحشت کف دستم را دور گردن اسب حلقه کردم که خودش پشت سرم قرار گرفت.
دستهایش را از دو طرفم رد کرد و افسار اسب را گرفت.
آن را کشید و اسب حرکت کرد. من هنوز گردن اسب را محکم چسبیده بودم که با صوتی خشنش بیان کرد:
– درست بشین. میوفتی…
– میترسم.
سرفهای کرد و یک دستش را دور شکمم حلقه کرد. کمرم به تنش چسبید و هرم نفسش روی گردنم خالی شد.
دهانم از بهت باز بود. خجالت هم میکشیدم ولی او کاملا عادی بود…
– چرا…
– چرا اومدم دنبالت؟ یکی از خدمتکارهای آشپزخونه التماس کرد تورو برگردونم.
کل شامگاه مشغول تمیز کردن گندی بود که تو زدی.
ماهی را میاظهار کرد. اشک در چشمانم جمع شد. دخترک مهربان من.
– ببین خاتون من هنوز از کار تو نگذشتم.
پات رو که گذاشتی توی قصر اول این لباس کوفتی بد بوت رو عوض میکنی.
بعد میری دنبال گیاهایی که بهت میگم وگرنه این بار میندازمت تو سیاهچال.
پس آمده بود که به ادامهی تنبیهش برسد! مشکلی نبود…
من عادت داشتم به تنبیه شدن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن