گفت عادت ماهانه؟
باید راستش را میبیان کردم؟
حسی از درون قلقلکم داد که نگویم.
شاید اگر میگفتم مرا نمیبردند و من حاضر بودم بمیرم ولی همجادهشان بروم.
لعنت به تمام مقدسات جهان!
من برای اینکه پسرعمویم قبول کند بروم درون آن گاری خوابیدم…
فکم از فشار و بغض لرزید که مرد نقابدار گفت:
– از زشتیش خسته شدی که فروختیش؟
پلک زدم و بیتوجه رو چرخاندم. مهم نبود چه میگفتند. مرد بودند دیگر…
من مردی را در زیستن داشتم که صبحها مرا بختک آوا میزد و شبها با من میخوابید.
– بله قربان، بچههاش هم مرده به جهان میومدن به جز این یکی که این هم ناقص شد.
پوزخندی زدم.
این یکی که اصلا بچهی من نبود!
حاصل یک شب عیش و نوشش با یکی از هرزههای بازار بود که بعد از مدتی بچه را جلوی در گذاشت و حرکت کرد.
خم شدم و زیرپوش کثیفم را روی زمین خیس کشیدم تا کمی تمیزش کنم اما اثر خون نمیراهی شد.
مهم نبود!
کمر صاف کردم و کیسهی شن را روی زمین انداختم.
– هی دختر، برو کنار بقیه بشین. باید بریم…
کف دستهایم را زیر شکمم گذاشتم و به سمت در کلبه حرکت کردم. با هر قدمم حس میکردم زنجیری از دور پایم باز میشد…
حس رهایی بود نه؟
در ظاهر ریز خندیدم اما در دل گریهام گحرکت کرد.
این رهایی بهای سنگینی داشت.
مرد نقابدار با تفریح نگاهم میکرد و گهگداری هم نگاهش روی سینههایم میخ میشد.
حتی به خودم زحمت ندادم دکمهام را ببندم…
مگر مهم بود اصلا؟
من که داشتم از یک جهنم وارد جهنم دیگری میشدم. خودم خوب میاطلاع داشتم که در قصر گل و بلبل در انتظارم نیست اما همین که مردی کف دست به تنم نبرد برایم کافی بود.
#پارت_9
نگاه آخرم را به پسرعمو انداختم.
یک روزگاری باز خواهم گشت و این مرد را همراه کلبهاش آتش خواهم زد.
مقابل در یک گاری بود که دو طرفش را حفاظ زده بودند و درونش زنهای زیادی بودند.
پاهای برهنهام را روی زمین گرم کشیدم و نگهبان از حرکت ایستاده حفاظ را باز کرد. حفاظ هم نه..
مثل یک زندان متحرک بود.
دستم را بند میله کردم و خودم را بالا کشیدم ولی نمیشد. این تن قصد نداشت دل بکند.
– میشه کمکم کنید؟
نگهبان از پشت کلاهخودش نگاهم کرد و بعد دستانش را زیر باسنم گذاشت و هلم داد.
تنم را درون زندان کشیدم و گوشهای قرار گرفتم. در بسته شد…
وقت راهی شدن بود؟
نفسم را حبس کردم.
یک نفس دیگر هم در این هوا نمیمیل داشتم.
گاری حرکت کرد و من سرم را به حفاظ تکیه دادم.
مقابلم زنی بود با صورتی کبود و چشمهای گریان. موهای طلاییاش نشان میداد اهل اینجا نیست.
از زنان غارت شده در جنگ بود.
درواقع اکثرشان همین بودند به جز من و دونفر دیگر که از لباسهایشان درک کردم روی زمین کار میکنند.
پلک بستم تا دیگر آن خانهی جهنمی را نبینم…
قلبم میمیل داشت تصویر بعدی که به خاطرش دیده باز میکنم کمی دلرباتر باشد.
– تو مال همینجایی؟
بدون اینکه نگاه باز کنم بیان کردم:
– آره.
– چرا اینقدر آرومی؟ اصلا چطوری راضی شدی بیای. نکنه مثل ما روی زمین کار میکردی؟
تلخندی مهمان لبهایم شد. ملایم چشم گشودم و سرم به سمتش کج شد.
– نه..
من یک خونهی گرم داشتم با مردی که کار میکرد و یک بچه.
زن کمی عجیب نگاهم کرد، در نظرش قطعا من دیوانه بودم.
– حاضر شدی خدمتکار قصر بشی؟
#پارت_10
خدمتکار…دایه…باغبان…
من همه چیز را به بودن در آن خوکدونی ترجیح میدادم.
– دایهی شاهزاده…
زن صورتش روبه کبودی حرکت کرد و این واکنش کمی جمشاهده کردی بود. من خوب میاطلاع داشتم به کجا میروم…
آن هم با این ظاهر قطعا حیاتام در قصر زار بود. زنی با ظاهر ناخوشایند من آنقدر در قصر کار میکرد که یا بمیرد و یا فدای دسیسههای زنانه میشود.
غیر از این نبود…
ولی من قرار بود دایه باشم اگر شیری درون سینهام مانده باشد.
بعد از زایمانم درد فجیعی در سینهام حس کردم و این اامان باری است که آرزو میکنم شیرم خشک نشده باشد.
– بسیار دووم نمیاری، پدر شاهزاده خیلی…
زن نگاهی به دوطرفش انداخت و بعد سرش را کمی نزدیکم کرد.
– بهشدت هوسرانه. گوش دادم وحشی هم هست. با هر زنی که در اتاقش باشه میخوابه.
خندهام گرفت، اینها را هم گوش داده بودم ولی آخر مرا چه به بودن با جانشین پادشاه؟
آن مردک دیوانهی هوس باز کاری به من نخواهد داشت.
کمی در جایم جابه جا شدم و صورتم از درد درهم رفت.
ملایم زمزمه کردم:
– روبه روت رو نگاه کن، اینا دخترای روس هستن. تا اینا هستن من و تو توی تخت جانشین نمیریم.
زن سرخ شد و رو چرخاند. راستش را هم بیان کرده بودم…
زن جانشین یکی از شاهدختهای یونانی بود.
بهشدت دلربا و باکمالات…
چندباری در بازار متوجه شده بودمش و راستش کمی دلم به حالش سوخته بود.
حیف آن زن نبود که حیاتاش زیر یک مرد وحشی باشد؟
همان شامگاه با حملهی پسر عمو به تنم فهمیدم که باید قلبم به حال خودم بسوزد.
#پارت_11
با هر تکان شتابزده گاری درد مثل صاعقه در تنم میپیچید و حقیقتش کمی میوحشت کردم.
ترس از سختی کار قصر نه!
ترس از پس زده شدن و بازگشتن…
آرام نگاه چرخاندم. وارد جنگل شده بودیم..
چینی به پیشانیام دادم.
از جنگل متنفر بودم.
من کلا از تمام چیزهایی که مرا یاد آن بیشرف بیاندازد متنفرم!
گاهی وقتها که خود شکستهام را درون آینه میمتوجه شدم یادش میافتادم و از خودم هم متنفر میشدم.
آینه را شکاندم…
بس نبود دیدن هر روزگارهاش…
انگار که محکوم بودم به متوجه شدن آن ریخت نحسش!
بفرما! حالا هم که نبود یادش هست.
آرام ضربهای به پیشانیام زدم و سعی کردم خودم را با زل زدن به زنها مشغول کنم.
کسی حرفی نمیزد.
فقط من بودم که از درد گهگداری نالهام به هوا میراهی شد. مسیر جنگل سخت بود…
همزمان با بالارسیدن ماه به قصر رسیدیم. حفاظ را باز کردند و من با کمک آن دختر روس پایین راهی شدم.
– پشت سر هم بیاستید…
کسی حرف نزنه.
پشت سرهم از حرکت ایستادیم و بعد به سمت در کوچک پشت قصر راهی شدیم. تنم داشت تحلیل میراهی شد و همه چیز را دوتا میمشاهده کردم.
آن مردک منفور…
شامگاه زایمانم اصلا نتوانستم غذا بخورم و روزگار بعدش هم که فروخته شدم چیزی برای خوردن به من نداد. احمق!
از در کوچک که وارد باغ شدیم مقابلمان باغ بزرگی بود. باغ خیلی بزرگی که به شک افتادم واقعا وسعتش آنقدر بود یا من توهم زده بودم؟
نتوانستم بسیار به اطرافم دقت کنم چراکه حالم واقعا بد بود..
کاش امشامگاه کاری نخواهند…
در دیگری را نگهبان باز کرد و بیان کرد:
– فقط شما برو داخل.
اشارهاش به من بود. چشمی گفتم و وارد شدم. مرا به آشپزمنزل آورده بودند؟
#پارت_12
نگهبان بازویم را گرفت و گردن دراز کرد.
– نگار خاتون؟ نگار خاتون…
از فریادش کمی سرم را عقب بردم که زنی جلو رسید و با کمی لوندی اضافه کرد:
– چته سر درآوردی آقا…
این کیه؟
نگهبان آهسته به جلو هلم داد و بیان کرد:
– دایهی جمتوجه شده بذارش کنار بقیه.
زن نگاهی به سرتاپایم انداخت و بعد نوچی کرد که قلبم ریخت.
– ای بابا، چهارتا دایه اینجا هست. چرا یکی جمتوجه شد اوردن؟
با این حرفش اندک جان ماندهام هم پر کشید و اگر کف دست نگهبان دور بازویم نبود پخش زمین میشدم.
– من نمیدونم خاتون. جرات اعتراض هم که نداریم…ببرش توی اتاق یکم بهش برسید حالش بده.
نمیدانم چرا چانهام لرزید. در این حد رقتانگیز شده بودم که قلبش برایم سوخت. خاتون نگاه پر اخمی به من انداخت و بعد کف دستم را کشید و گفت:
– باشه، تو برو دیگه.
نگهبان نگاه کوتاهی به من کرد و بعد راهی شد. پشت سرش تبسمی زدم که خاتون اظهار کرد:
– رنگ به رو نداری، چیزی خوردی؟
صادقانه سرم را به دوطرف تکان دادم که جلوترم مسیر راهی شد و من دنبالش روانه شدم.
– اینجا سر تکون نداریم دخترجون، زبونت رو به کار بنداز.
– نگاه.
مقابل میزی که پشتش مرد درشت هیکلی بود از حرکت ایستاد و اظهار کرد:
– از غذای دخترها چیزی مونده؟
مرد با پارچه عرق روی پیشانیاش را باز کرد. ظرف شیر در کف دستش را روی میز گذاشت و کف دستش را آهسته روی آرد پخش شده روی میز کوبید.
– والا نگار خاتون دخترها کم مونده من رو هم بخورن! چه غذایی چه موندنی!
خاتون نوچی کرد و بار دیگر مسیر افتاد. کنار میز بغلی که دختر ریزی پشتش بود ایستاد و گفت:
– چندتا کلوچه با پنیر بیار اتاق دایه ها.
دخترک دیدهی گفت.
#پارت_13
پنیر با کلوچه انتخاب خوبی بود. خاتون جلویم جاده میرفت و بدون وقفه کف دستور میداد…
معذب شده بودم.
من بلد نبودم حرکت کردار کنم!
حتی نمیدانستم اگر سوالی بپرسد چگونه جواب بدهم.
انگشتهای لرزانم را در هم پیچاندم و کجا حرکت کرده بود آن آرامشی که در گاری داشتم؟
لبم را زیر دندان کشیدم که دخترک آشپز ظرفی مقابلم گرفت.
گیج نگاهش کردم که نگار خاتون اضافه کرد:
– به چی نگاه میکنی؟ بگیرش دیگه!
با تشری که زد ظرف را از دستش گحرکت کردم. شش کلوچه، تکهای پنیر و یک لیوان آب!
بد نبود.
– دنبال من بیا.
پشت سرش مسیر افتادم و کمی کلوچه در دهانم گذاشتم. از آشپزخانه خارج شدیم…
به سمت چپ پیچید و بعد در بزرگی را باز کرد.
به مقابلم زل زدم.
یک سالن بزرگ و دخترهای زیادی که هرکدام در حال انجام دادن کاری بودند.
– خوب گوش کن چی میگم. اینجا قانون داره…
سرخود جایی نمیری، از کف دستورات سرپیچی نمیکنی و کاری که بقیهی خاتون ها ازت میخوان انجام نمیدی.
تو به عنوان یک دایه اینجایی فهمیدی؟
– دیده.
نگاهی به سرتاپایم انداخت و روی دامن لباسم ثابت ماند. سر کج کردم گفت:
– روی دامنت یک لکهی قر…
– نگار خاتون، دایه ها رسیدن؟
بیتوجه به کسی که خاتون را صوت زده بود ظرف را با یک کف دستم گحرکت کردم و خم شدم.
راست میاضافه کرد!
یک لکهی بزرگ خون رویش بود!
کوبش دلم تند شد و حالا باید چه میکردم؟
** بچه ها نظرتون درباره این رمان چیه؟؟؟؟ ادامه بدم یا نه؟؟؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن