پنیر با کلوچه انتخاب خوبی بود. خاتون جلویم راه میحرکت کرد و بدون وقفه دستور میداد…
معذب شده بودم.
من بلد نبودم راهی شدار کنم!
حتی نمیخبر داشتم اگر سوالی بپرسد چگونه جواب بدهم.
انگشتهای لرزانم را در هم پیچاندم و کجا رفته بود آن آهستهشی که در گاری داشتم؟
لبم را زیر دندان کشیدم که دخترک آشپز ظرفی مقابلم گراهی شد.
گیج نگاهش کردم که نگار خاتون اظهار کرد:
– به چی نگاه میکنی؟ بگیرش دیگه!
با تشری که زد ظرف را از کف دستش گراهی شدم. شش کلوچه، تکهای پنیر و یک لیوان آب!
بد نبود.
– دنبال من بیا.
پشت سرش جاده افتادم و کمی کلوچه در دهانم گذاشتم. از آشپزخونه خارج شدیم…
به سمت چپ پیچید و بعد در بزرگی را باز کرد.
به مقابلم زل زدم.
یک سالن بزرگ و دخترهای زیادی که هرکدام در حال انجام دادن کاری بودند.
– خوب گوش کن چی میگم. اینجا قانون داره…
سرخود جایی نمیری، از کف دستورات سرپیچی نمیکنی و کاری که بقیهی خاتون ها ازت میخوان انجام نمیدی.
تو به عنوان یک دایه اینجایی متوجه شدی؟
– نگاه.
نگاهی به سرتاپایم انداخت و روی دامن لباسم ثابت ماند. سر کج کردم بیان کرد:
– روی دامنت یک لکهی قر…
– نگار خاتون، دایه ها رسیدن؟
بیتوجه به کسی که خاتون را صوت زده بود ظرف را با یک کف دستم گراهی شدم و خم شدم.
راست میبیان کرد!
یک لکهی بزرگ خون رویش بود!
کوبش دلم سریع شد و حالا باید چه میکردم؟
#پارت_14
نگهبانی که خاتون را صدا زده بود راهی شد و او به سمتم برگشت و بار دیگر دامنم را نگاه کرد.
– از ترس اینجوری شدی؟
لحنش آرام بود، شاید بتوانم واقعیت را بگویم نه؟ خونریزیام تا مدتی قرار نبود قطع شود و من دروغی نداشتم که بگویم.
– من دیشامگاه زایمان کردم، حالم خوبه فقط خونریزیم قطع نمیشه.
نفس طولانی کشید و نگاه بدی به سرتاپایم انداخت. داشت به چه چیزی فکر میکرد؟
– بچت کجاست؟ اون رو ول کردی اینجا دایه بشی؟
– نه! مرده به دنیا اومد.
با دوانگشتش روی پیشانیاش آرام ضربه زد. عصبی اش کرده بودم…
یکباره سرش را کج کرد و داد زد:
– آتنا تند بیا اینجا.
بعد هم به من گفت:
– خودت رو تمیز کن و بعد هممسیر آتنا پیش طبیب برو. تو اصلا نباید اینجا باشی..
چطور تموم این مسیر رو تحمل کردی؟
چیزی ناضافه کردم! من بدتر از اینها را هم تحمل کردم و اگر لباسم کثیف نمیشد محال بود بگویم.
بهیکباره دختری مقابلمان سبز شد.
– بله نگار خاتون!
– آتنا! ببرش حموم و لباس تمیز بهش بده. بعد هم ببرش پیش طبیب معاینش کنه.
دختری که اسمش آتنا بود خم شد و چشمی اضافه کرد. بعد هم بازویم را گحرکت کرد و مرا داخل سالن کشید.
– میشه اول غذام رو بخورم؟ سرم گیج میره.
آتنا به سمتم برگشت، نگاهان عسلی و موهای مواجی داشت. دلربا بود…
کمی در سالن دیده چرخاندم.
– باشه، بیا ببرمت توی اتاق تا واست لباس ولیده میکنم بخور.
#پارت_15
مرا درون اتاق کوچکی برد.
فرشی زیر پاهایم بود و کمدی در گوشه!
یک دست رخت خواب و پارچ آبی روی میزی که یک کاسه میوه رویش بود.
– این اتاق من و توئه خاتون.
تشکری کردم، تمایل داشتم روی زمین بنشینم که سریع کف دستهایش را جلویم گراهی شد و گفت:
– نه…لباست خونیه!
نفسی کشیدم و سر تکان دادم، راست هم میاظهار کرد. به سمت کمد رفت و من از حرکت ایستاده کمی از غذا خوردم.
دیگر میلی نداشتم که بخورم…
دو روز بیغذایی راه گلویم را بسته بود.
بشقاب را روی میز گذاشتم که آتنا به سمتم وارد شد و گفت:
– همجادهم بیا.
از اتاق خارج شمشاهده کردم و آتنا از در دیگری مرا به حمام برد. خداراشکر کسی آنجا نبود.
من خودم از بدنم میترسیدم…
دلنشین نبود!
زخمی و پر از کبودی.
زانوهای سیاه شده و شکم بررسیده از زایمان!
مهم بود؟ نه و چه بسا بهتر! این بدن شاید اینجا محافظ جانم باشد.
کسی قرار نبود نگاهم کند و من هیچ شانسی برای بودن در میان دختران حرم سرا نداشتم.
یا دایه میشدم یا خدمتکار! غیر از اینها نبود و باز هم شرف داشت به بودن در آن خوکدونی!
– من منتظرت میمونم. پارچه هم گذاشتم تا بین پاهات بذاری. اگر مشکلی بود بهم بگو.
– دیده.
لبخندی زد و از حمام خارج شد. لباسم را کندم و روی سکو جای گرفتم…سرمای سنگی که رویش بودم درونم نفوذ کرد و درد با شدت بیشتری پیچید.
دندان هایم را به هم سابیدم و تند کاسهی آب را روی تنم خالی کردم…
گرم بود…گرم هم نه داغ بود و مطمئن بودم تنم میسوزد اما داغی اش مرهم جانم شد.
#پارت_16
شکمم را کمی فشار دادم که لختهی خونی از میان پاهایم خارج شد و نفسم را برید.
چرا متوقف نمیشد؟
کف دستم را بند سکو کردم و توقف کردم. مجدداً همه جا را خون گراهی شده بود و خودم…
خودم نایی نداشتم!
دستم درونم موهایم چنگ شد که با صدای آتنا نگاه باز کردم. حوله پوش مقابلم بود و ترسیده نگاهم میکرد.
– خاتون حالت خوبه؟
آوار شدنم روی زمین جوابم بود. تند به سمتم وارد شد و شانههایم را تکان داد…
– خاتون…دایه. دیدههات رو باز کن.
سعی کردم بر خودم مسلط شوم. لعنتی…
«نقره به خودت بیا! تمام امروزگار را دوام اوردی! فقط یک ساعت.
یک ساعت دیگر دوام بیاور تا نزد طبیب بروی.
این نباید نتیجهی آن همه صبرت شود»
فریاد درون سرم مرا وادار به باز کردن دیدههایم کرد و همین که به خودم وارد شدم آب سردی به صورتم پاشیده شد.
هینی کشیدم که آتنا با ترس بیان کرد:
– خاتون حالت خوبه؟
– ن…نه. خوب نیستم.
زیر بازویم را گراهی شد و بلندم کرد. کمی به خودم مسلط شده بودم. سریع روی تنم را آب سرد زد و مرا بیرون برد.
– الان بهترم. خودم لباس میپوشم.
سرش را تکان داد و پشت به من خودش هم مشغول لباس پوشیدن شد. تنم را خشک نکرده لباس پوشاندم.
پارچهی میان پاهایم تا کی دوام میآورد؟
آب از موهایم روی پیشانیام چکه میکرد و خوب بود! حالم را جا میآورد.
– بیا ببرمت پیش طبیب.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن