انتهای پیمسیرن را گحرکت کرد و نگاهش کرد.
ناباور بود…
انگار که به او خیانت کرده بودم.
– من این همه بهش خوبی کردم و در آخر انتخاب نشدم.
– اون…از زن ها خوشش نمیاد ماهی.
سرش را تکان داد و انگشتهایش را در هم پیچ داد. تبسم لرزانی زد و بعد دست سردش را روی بازویم گذاشت.
– میدونم. کجات درد میکنه؟
مسیر صحبتمان را عوض کرد.
من هم هممسیریاش کردم، توان مجادله را نداشتم.
خود ماهی باید بفهمد که هیچ گاه انتخاب طبیب نخواهد بود.
حتی اگر طبیب از او خوشش بیاید به خاطر اماعهد این کار را نمیکند.
نمیخواست جنگ به پا شود.
اما من این را نمیتوانستم به او بگویم.
– زیر سینم و کتفم. البته کتفم خیلی درد نمیکنه.
لبخندش را کش داد و دستش را روی بازویم تکان داد. نگاهش با حسرت عجیبی روی پیمسیرن بود.
درواقع داشت به پیمسیرن کف دست میزد نه من!
بعد از مدتی به خودش رسید.
لبخند زد.
– بیا نوشیدنی بخور. کمکت میکنه دردت کمتر بشه.
از سینی بطری را برداشت و من با متوجه شدن نوشیدنی قرمز در آن گفتم:
– نه من این رو نمیخورم.
بار پیش سردرد بدی گحرکت کردم.
بیتوجه به حرفم آن را به سمت دهانم آورد و گفت:
– چیزی نمیشه بابا. ضعیف نباش!
دهنت رو باز کن خوشمزست.
کف دستش را پس زدم که دوباره بطری را به سمت دهانم آورد.
– ماهی، نمیخوام.
اخمهایش در هم حرکت کردند و بهیکباره بطری را کج کرد. با حس سرمایی روی سینهام هینی کشیدم.
نوشیدنی را رویم ریخت!
تند بلند شد و کف دستش را روی دهانش گذاشت.
– وای معذرت میخوام. نمیدونم چرا اینطوری شد!
به سختی از حرکت ایستادم. حرکت قطرههای نوشیدنی را روی پاهایم حس میکردم.
– از عمد ریختی ماهی، عصبی هستی چراکه این پیرهن تنمه.
جلو آمد، نگاهش غمگین بود اما من دیگر باورش نداشتم مگر تقصیر من بود که طبیب از او خوشش نمیوارد شد؟
قبل از این که من بیایم ماهی سعی داشت به تخت طبیب راه باز کند.
– نه چی میگی تو، اصلا اینطوری نیست نقره باو…
صوتیم را بالا بردم و اظهار کردم:
– برو بیرون ماهی.
یکه خورده نگاهم کرد، حتما باورش نمیشد که این نقرهی عصبی مقابلش است، انتظار داشت تبسم بزنم و بگویم اشکالی ندارد؟
از کوتاه آمدن خسته شدم.
آن هم به خاطر چیزی که اصلا تقصیر من نیست. این تخت و آن طبیب.
برود و او را از مردانگیاش بگیرد بعد هم روی تخت، زمین و یا هرجا که میخواهند…
مشتم را به شقیقهام زدم. فکر معاشقهی طبیب و ماهی دیوانهام کرد. نشدنی بود…
اصلا دوستش نداشتم.
#پارت_183
ثانیهای بعد ماهی آن جا نبود.
نفسی کشیدم و ساکت روی تخت خوابیدم.
حس میکردم بار سنگینی روی سینهام جای گرفت.
حقش بود.
حقش بود که بیرونش کنم، مرا با حرفهایش آزار داد.
یقهی لباس را چنگ زدم. خیس بود اما توان حرکت را نداشتم.
نیاز داشتم نفس بکشم…
– بیان کرد بیرونش کردی چر…
طبیب با دیدنم دهانش بسته شد و متعجب نگاهش رویم چرخید که بغضم سنگین تر شد.
حالا به خاطر کثیف کردن پیجادهنش دعوایم میکرد؟
من حتی در این حال هم نمیتوانستم لباسش را بشورم.
– ماهی ریخت…اذیتم کرد و بعد ریختش. معذرت می خوام.
ابرویش بالا رفت که حس کردم سنگ بزرگی در گلویم است. او هم قرار بود اذیتم کند نه؟
– چطوری اذیتت کرد؟
این حرف را زد و بعد به سمت کمدش رفت.
درب را باز کرد و من سعی کردم حرف بزنم.
– گفت چرا لباستون تنمه.
بعد هم تمایل داشت من رو مجبور کنه نوشیدنی بخورم و وقتی رد کردم روم ریختش.
لباس بلند آبی رنگی از کمد خارج کرد.
لبهی تخت قرار گرفت و کف دستش به سمت دکمه هایم وارد شد که ناخودآگاه کف دستم را روی سینه ام گذاشتم.
چشم تو نگاه شدیم!
او خونسرد و من خجالت زده.
– اگر لباس رو عوض نکنی سرما میخوری.
درحالی که او سمتم متمایل میشد من عقب تر میرفتم.
ساکت لب زدم:
– خودم میتونم.
دکمهی دوم را باز کرد و خیره در دیدهانم ادامه داد:
– نمیتونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن