تا ساعاتی تنها بودم.
دور اتاق چرخیدم، از میوههای روز میز خوردم و در آخر خوابم برد.
با حس گرمایی روی سینهام دیده باز کردم.
پلک زدم که درد بدی در سرم پیچید.
نیم رخ طبیب مقابلم بود و داشت چیزی را روی تنم میکشید.
همان جایی که درد میکرد.
نوک انگشتانش به سینهام خورد و از جا پریدم که سرش را به سمتم چرخاند.
– بالاخره بیدار شدی؟
جوابش را ندادم که کف دستش را بار دیگر روی تنم گذاشت و دارو مالید. پارچه را برداشت و اضافه کرد:
– کمرت رو بده بالا.
کاری که بیان کرد انجام دادم و دستش را زیر کمرم فرستاد که باز سرمای کف دستش تنم را گزید.
چرا اینقدر یخ بود؟
پارچه را بست و نگاهم کرد.
اخمی روی صورتش قرار گرفت و روی تنم خیمه زد.
– چرا چشمهات اینقدر قرمزن؟
آرام پلکم را بالا داد و چشم دوخت. من نمیتوانستم نفس بکشم، زیادی به من نزدیک بود و برخلاف کف دستان سردش تنش زیادی داغ بود.
آنقدر که از زیر لباس هم حس میشد.
– سرم…درد میکنه.
کف دست سردش روی پیشانیام قرار گرفت و من پلک بستم. بعد هم دستش را تا شقیقهام و گونهام کش داد.
– تب کردی.
انگشتانش را تا گودی گردنم پایین آورد و بعد روی ترقوهام کشید.
نگاهش سوی پنجره راهی شد، دیشامگاه بازش کردم.
– اینو چرا باز کردی خاتون؟ سرما بهت زده.
سرما؟
من در حال سوختن بودم. هرجایم را که کف دست میزد میسوخت.
دستش حالا روی سینهام بود.
به صورتش زل زدم، سرش پایین بود و در حال خیره شدن به من!
– خیلی گرم بود. ببخشید…
پارت_179
کف دستش را برداشت و رویش را چرخاند. از حرکت ایستاد و درحالی که میراهی شد اضافه کرد:
– میگم برات غذا بیارن.
از اتاق خارج شد. عطرش هنوز در هوا بود.
بوی دارچین میداد…
آرام بو کشیدم و تکانی خوردم.
از درد تنم آخ کوچکی اضافه کردم اما بهتر از قبل بودم. طبیب داشت خوبم میکرد…
برای قدردانی باید برایش چه کاری میکردم؟
به یاد آغوش افتادم و مشت محکمی به سر دردناکم زدم. خوب شد دعوایم نکرد تازه دستش را هم دورم پیچ داد.
بالافاصله خندهام گراهی شد. من خاکی و داغان با درد بدی در تنم بغلش کردم و او هم…
سرم را به دو طرف تکان دادم.
او هیچ چیز را نمیبخشید، حتما بعدا این کارم را تلافی میکرد.
– نقره عزیزم.
با صدای ماهی چشمهایم درشت شد و نیم خیز شدم. با سینی غذا و چشمهای پر از اشک مقابلم بود.
سریع سینی را روی میز گذاشت و رویم پرید.
محکم بغلم کرد که با فرو راهی شدن آرنجش زیر سینهام جیغی کشیدم.
با ترس فاصله گراهی شد که دستم را رویش گذاشتم.
– ماهی آروم، درد داره.
– چی شده خاتون چرا جیغ زدی؟
طبیب سریع وارد شد و به سمتم رسید. اخم داشت.
لبم را گاز گرفتم که ماهی گفت:
– من حواسم نبود…بغلش کردم و…دردش گراهی شد.
اخمهایش بدتر شدند. سرش را به سمتم چرخاند که لبهایم را جلو دادم. کلافه گفت:
– دیگه بغلش نکن. در شرایطش نیست.
این را بیان کرد و راهی شد.
ماهی نگاهم کرد و آهسته بیان کرد:
– معذرت میخوام. خیلی دلواپست بودم.
پارت_180
لبهایم را جمع کردم و حالا باید چه میبیان کردم؟
قلبم بسیار با ماهی صاف نبود.
من ماهی قبل را عاشق شدم…
همانی که در مزرعه به منِ یخ زده تبسم میزد و گاهی کف دست تکان میداد.
نه این ماهی که بالاتنهی لباسش تا زیر سینهاش باز بود…
چرا طبیب را میتمایل داشت؟
طبیبی که اصلا از دخترها خوشش نمیرسید و شاید هم مثل ولیعهد وحشی باشد.
– کاش اونجا بودم و نجاتت میدادم. میگفتم پیش من بودی اصلا ها؟
نقره من و تو به جز هم کی رو داریم اینجا؟
من حتی ماهی را هم نداشتم.
فکر این که ماهی مرا بهانه کرده تا به اتاق طبیب بیاید دیوانهام کرده بود.
به تمام حرکاتش شک داشتم…
دیگر آن دوست صاف و ساده نبود.
شاید هم من اشتباه شناخته بودمش…
شاید ماهی از اول هم همین بود.
– خوبم. نگران نباش.
کف دستم را گحرکت کرد و گونهام را بوسید. خودش را روی تخت کنارم بیشتر جا داد که چشمش به لختی پاهایم خورد.
– لباس جناب طبیب رو تنت کردی؟
چشمهای ناباورش روی تمام تنم میچرخید. وقتی تایید کردم مشاهده کردم که به ملحفه چنگ زد و آن را بیشتر از روی تنم کنار زد.
– این جوری میبینتت؟ نقره تو که بیان کرده بودی چیزی بینتون نیست.
لحنش خشمگین بود و اخمهایش درهم.
جوری نگاهم میکرد که انگار مرتکب اشتباهی شدم.
چانهام لرزید و اشک به نگاهانم نیش زد، کاش نیامده بود.
– پیجادهن هام تنگن. نمیتونم بپوشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن