رمان نفوذی پارت ۵۰

پووفی از سر کلافی کشیدم و مأیوس به سمت تختم رفتم و دراز کشیدم..

باید سعی می کردم خودمو به هانا وابسته نکنم و بیشتر از این دلبسته نشم بهش،

چراکه راهی شدنش بدجور نابودم میکنه

بهترین کار همین بودم..

با کنج لبم تبسمی زدم و زیر لب زمزمه کردم :

-دخترِ دیده آبی..

(مهتاب)

پلک های که انگار وزنه ای ده کیلوی بهشون وصل کرده بودن رو به زور باز کردم و اروم چند پلک زدم تا سیاهی جلوی نگاهام برطرف بشه

از درد سرم صورتم توی هم جمع شد که آروم کف دستمو گذاشتم روی پیشونیم،از باند فهمیدم پیشونیم زخم شده و باند پیچی کردن پیشونیمو

سعی کردم به یاد بیارم که چه بلایی به سرم اومده که سرم باند پیچی شده و پام درد میکنه؟

با یاد آوردی توی جنگل و دویدنم تمام اون صحنه ها و افتادنم روی زمین جلوی دیدهام تداعی شد

با درد پلکی زدم و ناباور اطرافو چشم دوختم و “نه ای”

زیرلب زمزمه کردم

نمی شد..

روی همون تخت و همون اتاق بودم مجدداً برگشته بودم توی اون کلبه خراب ‌‌‌شده و شده بود روزگار از نو روزگاری از نو!

ولی چجوری؟

یادمه از درد سرم توی جنگل بیهوش شدم، یعنی فرهاد اومده دنبالم و توی جنگل پیدام کرده؟

یه شانس داشتم که اونم بر باد فنا حرکت کرد

سعی کردم بلند شم اما متوجه درد پام شدم و دوباره روی تخت خوابیدم و کلافه نفس عمیقی کشیدم و لعنتی به خودم فرستادم

سرم هنوز درد می کرد که اروم کف دستی به پیشونیم کشیدم که در اتاق باز شد و قامت فرهاد توی چارچوب در نمایان شد!

با اخم های گره خورده به سمتم اومد و کنار تخت ایستاد و دو کف دستشو توی جیب شلوارش فرو کرد و اظهار کرد :

-هنوز مثل قبل چموش و لج بازی!

با فرار کردن میمیل داشتی کجا بری؟

فکر حیوون های توی جنگل نکردی؟

پوزخندی زدم و اضافه کردم :

-الان میخوای با حرفات بهم بفهمونی که مهم هستم برات؟

-فکر میکنی نیستی؟

لبمو کج کردم و کنایه وار گفتم :

-باشم یا نباشم به اندازه‌ای یه بال مگس هم برام مهم نیست!

اخم آلود اضافه کرد :

-چرا بعد از اون اتیش سوزی منو تنها گذاشتی؟

چرا الان یه مهتاب دیگه شدی؟

مهتابی که بخاطر من خانوادشو ترک کرد و با من اومد دبی..

اون مهتاب کجاست؟

-چراکه مقصر تمام اون بدبختیا و اون اتیش سوزی خونم تو بودی..

زیرا باعث شدی ۲۲ سال فکر کنم که پسرم مُرده

و اون مهتابی که تو ازش حرف میزنی همون ۲۲ سال پیش مُرد!

ادامه حرفم اضافه کردم :

-و سعی نکن با نگه داشتن من توی این خراب شده به دل خودت صابون بزنی..

با تحکم و اطمینان اظهار کردم :

-تو برای من تموم شده ای فرهاد..

همینطور با اخم و بدون هیچ عکس العملی نگاهم می کرد و چیزی نمی بیان کرد و در اخر حرفم بیان کردم :

-و اینو به خودت گوش زد کن که میلاد میاد دنبالم و منو از دست تو نجات میده..

وقتی اسم میلاد اوردم مثل سگ هاری که افسار پاره کرده باشه به سمت میز گوشه ای دیوار هجوم برد و عصبی میزو قد بلند کرد و انداخت طرف دیگه ای اتاق، میون حرکات روان پریشش می اظهار کرد :

-مگهههه بت نگفتم اسم اون بی پدرو جلو من نیار..

باید داغشو روی قلبت بزارم

و عصبی میز و صنقلبی پرت کرد گوشه ای اتاق از خشمگینت صورتش قرمز شده بود و قفسه ای سینش تند تند بالا پایین می شد

من هم که با این رفتار روانی فرهاد آشنایی داشتم تنها ضربان دلم بالا رفت ولی ترسی از حرکاتش نداشتم..

وسط اتاق توقف کرده بود و بدونی که نگاهم کنه اظهار کرد :

-یه بار دیگه.. یه بار دیگه اسم اون… جلو من بیار تا خودم ببرمت روی مزار‌ش!

و بدون اینکه منتظر حرفی از جانب من باشه با قدم های بلند به سمت در حرکت کرد و بیرون رفت، درو محکم بهم کوبید که صوتی در توی اتاق اکو شد..

با حرفای که زد نگران شدم و قلبشوره گرفتم

و فکرایی توی ذهنم اومد و با خودم میبیان کردم که فرهاد جُربُزه همچین کاری نداره

و خودمو قانع می کردم

ولی می‌شناختمش و از کف دستش هر کاری بر می اومد!

مضطرب بودم که میلاد تنها اینجا بیاد

یا تنها بیاد و با فرهاد و آدماش رو در رو بشه

ولی نه.. اگه میلاد اینجا پیدا کنه حتما هممسیر کسی میاد..

زیر لب زمزمه کردم:

-کاش میلاد زود تر بیاد و منو از این سیاه چال نجات بده!

اون موقع فرهاد باید گور خودشو بکنه که گلیشمو از زندگی من بیرون نمیکشه تا نفرستمش اون جهان..

°میلاد°

سپیده دَم خودمو سولین از خونه زدیم بیرون و رفتیم به بقیه ای آدرس های که مونده بود

دو تا از ادرس ها رو همجاده سولین با هم راهی شدیم اما هیچ خبری نبود، تنها مونده بود یک آدرس دیگه که خارج از شهر بود و یکی تو ذهنم می اظهار کرد این آدرس حتما منو میرسونه به مهتاب..

چند کیلومتر از شهر خارج شدیم و از جاده ای که توی جنگل بود خودم و سامان راهی شدیم

ماشین رو یه قسمت از جنگل لا به لای درختا پارک کردیم و بقیه راه خودم و سامان پیاده از توی جنگل رفتیم، اگر کسی از جاده میومد ماشین می دید بخاطر همین ماشین توی جنگل پارک کردیم و خودمون هم از جاده نحرکت کردیم از لا به لای جنگل حرکت کردیم که دیده نشیم..

بعد از چند کیلومتری که پیاده راهی شدیم رسیدیم به یک کلبه ای چوبی که دو محافظ دَم در کلبه روی صندلی قرار گرفته بودن و نگهبانی میدادن وقتی محافظا رو مشاهده کردیم زود خم شدیم که مارو نبینن،

با دیدن این کلبه و محافظا پرتوی امید توی دلم پررنگ تر شد

میدونستم که دیگه مهتابم توی این کلبه.. اما نمی شد که الان بریم سر وقتشون و باید به شایان و پلیس خبر می دادیم و می پاییدم که کی فرهاد میاد اینجا چون ماشینی دور وَر کلبه مشاهده کرده نمی شد

رو به سامان کردم و اظهار کردم :

-لونه ای مار رو پیدا کردیم..

من اینجا میمونم و میپام ببینم که کی فرهاد میاد توام برو به شایان خبر بده و همراه پلیس بیاین..

فقط قبلش منتظر خبر من باشین همین که خبرت دادم بیاین و وقتو تلف نکنید..

-حله.. مواظب با‌ش..

کف دستمو گذاشتم روی شونه ش و گفتم :

-هستم.. برو

توام حواست باشه..

سامان تا چند قدمی از منو به حالت خمیده دور شد که مبادا نگهبان ها ببیننش و وقتی خوب از متوجه شد دور شد قامتشو صاف کرد و راهی شد

سولین برگشت شهر و من همونجا توی جنگل موندم و لا به لای درختا و بوته‌ها جوری قرار گرفته بودم که دیده نشم و دیدهام کاملا زوم کلبه و در کلبه بود

فقط خدا خدا می کردم که فرهاد عوضی پاشو بزاره اینجا و پلیس خبر کنم تا بیان و خفتش کنن..

هوا گرگ و میش بود و چند ساعتی بود که اونجا نشسته‌ بودم و منتظر بودم

دیگه صبرم تموم ‌شده بود و میبیان کردم هر آن ممکنه بلند بشم و به سمت کلبه برم

کلافه و بی صبر شده بودم که متوجه شدم یه بنز سفید رنگی دَم در کلبه وایساد و یکی از نگهبان ها با متوجه شدن ماشین جَلدی بلند شد و به سمت ماشین رفت

متوجه شدم که فرهادِ و آدمش حرکت کرده براش درِ ماشین رو باز کنه

فرهاد از ماشین پیاده شد و چشمم به قد و قوارش افتاد و عصبی دستامو مشت کردم و دندونامو روی هم سابیدم به زور خودمو کنترل کرده بودم که نرم دَخلشو بیارم

با اومدن فرهاد برای سامان و شایان پیامک فرستادم

دیگه منتظر موندم تا پلیسا بیان، متوجه شدم که فرهاد رفت داخلِ کلبه و یکی از نوچه هاش پشت سرش راهی شد داخل و یکی دیگش بیرون نگهبانی میداد..

(مهتاب)

روی تخت قرار گرفته بودم و داشتم سعی می کردم پانسمان سرمو ببندم

همین که پانسمان سرمو بستم هنوز دستامو نیاورده بودم پایین که در اتاق باز شد و فرهاد عین عزرائیل وارد اتاق شد

نمیدونم چی از جونم می خواست؟

و چرا هی فِرتُ فِرت جلو چشمام ظاهر میشه؟

عبوس بهش نگاه می کردم که حرکت کرد یکی از صنقلبی ها رو اورد گذاشت چند قدم دور تر از من و روش کجکی جای گرفت و دستشو انداخت روی تیکه گاه صنقلبی و بدون مقدمه رو به من گفت :

-یه معامله؟

گره ابروهامو بیشتر کردم و سوالی اضافه کردم :

-چه معامله ای؟

فرهاد با کف دستی که روی صنقلبی بود انگشت شصتشو به گوشه ای لبش کشید و لب زد :

-تو برای همیشگی پیش من بمون و من هم میبرمت پیش پسر و دختر، چطوره؟؟

با اخم و ‌شاکی اضافه کردم :

-تا صد سال سیاه هم باشه من همچین معامله ای کوفتی قبول نمی کنم، شده خودم از اینجا بیرون میرم و دختر و پسرمو پیدا می کنم و هیچ نیازی هم به توعه لَندهور ندارم..

فرهاد کف دستشو از روی صنقلبی برداشت و خودشو کمی جلو کشید و انگشتای هر دو کف دستشو توی هم قفل کرد و عصبی اظهار کرد :

-پس انگاری باید تا همیشه اینجا بمونی و توی خواب دختر و پسرات رو ببینی..

پوزخند صداداری زدم و اظهار کردم :

-کور خوندی!

همین که میتمایل داشت دهن باز کنه و حرفی بزنه یکی از آدماش در اتاقو بدون در زدن باز کرد و شتاب زده و دلواپس رو به فرهاد اضافه کرد :

-قربان پلیسا…

(بچه ها یه چیز رو بگم🤧،

اخرش رمان هستش و اگر دوست دارین که رمان توی این هفته تمام بشه با کامنت های💬قشنگتون بهم انرژی بمشاهده کرد💪

و منم اینجوری خستگیم در میره

و زود زود براتون مینویسم ✏و به اخر رمان میرسیم.. 🤓

و یه چیز دیگه بچه ها،

من توی اینستا رمان پارت گذاری میکنم؛

شاد میشم😄از پیجم حمایت کنید🙈

و نظراتتون رو برام کامنت کنید😍

و با لایک هاتون❤خستگی از تنم فراری بمشاهده کرد..

.

.

پیج اینستاگرامم..👇

https://www.instagram.com/elahe_keramatiii/

.

.

.

.

و در آخرررررر بوس به کله ای همتون!.. 😗)

The post رمان نفوذی پارت ۵۰ appeared first on رمان دونی.