فقط با یک هول کوچک، آوار بزرگی که مدتها از آن هراسیده بودم را روی سرم خراب کرد. کف دست من مانند یک مجسمهٔ خشک شده، گوشی را گرفته بود و او اینگونه خداحافظی کرد:
-و اینکه دلواپس نباش. قرار نیست عزیز چیزی درمورد تو از من بشنوه!
آوای بوق اشغال به من فهماند که او دیگر پشت خط نیست و من ماندم و بحرانی بزرگتر…من ماندم و آن مهمانی که قرار بود من را چندسال پیرتر کند!
**
-این بهتر بود یا قبلی؟
سیب گلویم با درد تکان خورد و تکیه از دیوار گراهی شدم.عزیز برای مهمانی امشب بدجور مسرور بود…آنقدر که سر از پا نمیشناخت. شاید دهمین روسریاش را عوض میکرد.
از پشت سر روی صورتش خم شدم و گونهاش را بوسیدم.جای مادرم را برای پر کرده بود :
-همهشون بهتون میان. امّا شما که قرار نیست اونجا روسری سر کنید! به نظرم اون شومیز آبیه با دامن سفید از همه زیباتر بود.
او در آینه با تردید نگاهم میکرد که کف دست برده و آن روسری قوارهدار ساتن را برداشتم.آبی آسمانی با گلهای ریز سفید:
-این هم روسری!
ابروهایش بالا حرکت کرد و حالا رنگ تبسم روی لب هایش شکل میگرفت:
-خیر جهان و آخرت نصیبت دخترم.اونقدری دلهره دارم که اصلاً نمیدونم دارم چکار میکنم!
کف دست به صورتش کشید و از جایش بلند شد:
-من میرم دوش میگیرم.تو هم صلوات بخون امشب به خوشی تموم بشه…
به طرف حمام میحرکت کرد که متوجه بیحرکت بودن من شد.برگشتت و سرتاپایم را حالا با دقت نگریست:
-تو هنوز آماده نشدی؟
تبسم بیمفهومی روی لب هایم جای گرفت و موهایم را کنار زدم:
-اگر…اگر اجازه بمتوجه شد…من خونه بمونم!
حالا ابروهایش به هم نزدیک شد و کاملا به طرف من برگشت:
-وا…! زود باش برو آماده شو؛ جهانبخش تا بیست دقیقه دیگه میرسه، ما هنوز آماده نشدیم!
درمانده بودم و آشفته.من تاب روبه رو شدن با صحنهای که بارها در ذهنم شکل گراهی شده بود را نداشتم.چگونه میتوانستم؟
-آخه یه کم سردرد دارم…میترسم بیام و…
دستش روی شانهام نشست و این بار جدیتر بود:
-یه قرص میخوری خوب میشی.شیرزاد تو رو هم دعوت کرده! زودباش مولین جان…زودباش بیشتر از این اذیتم نکن!
گفت و دیگر منتظر حرفی از جانب من نماند.
که چه بشود؟
من اگر قصد ماندن در آن عمارت را داشتم دیر یا زود با آن صحنه مواجه میشدم.
من اگر میتمایل داشتم بمانم قطعاً روزگاری با کف دستهای گره خوردهٔ آنها روبه رو میشدم!
گرچه از دیشامگاه هزاران بار آن را در ذهنم مجسّم کرده بودم.
زنی که به فست فود آمده بود و من با خواهرش اشتباه گحرکت کرده بودم…همان دختر جوان خوشپوش و امروزی!
او اگر من را میمشاهده کرد، میشناخت یا حتی از گوشهٔ ذهنش هم نمیگذرم؟
چشمانم روی هم افتادند و دستم را به صنقلبی سر راهم بند کردم.شاید یکی از سختترین شبهای عمرم را سپری میکردم!
**
بوی گلهایی که جهان خریده بود فضای کوچک ماشین را در برگرفته بود و صوتی صحبت جهانبخش و عزیز مانند پچپچ به گوشم میرسید.گرچه آنها با آوای معمول حرف میزدند، امّا من گویی در آن فضا حضور نداشتم.
در دلم ذکر میگفتم… آری برای به خیر گذشتن این شامگاه ذکر میاضافه کردم.
من کوچکتر از مشکلاتی بودم که یکی یکی با آنها روبه رو میشدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن