پاهایم را در سینه جمع کرده و میان تاریکی فضا، زل زدم به جسم کوچک موبایلی که صفحهاش را روشن گذاشته بودم.
آب دهانم را قورت دادم و با ترمشاهده کرد بار دیگر تلفن را چنگ زدم. انگشتانم بدون کف دستور گرفتن از من مینوشتند:
-حداقل بگید که رسیدید خونه!
باز هم ناخنم را زیر دندان فشردم.منتظر ماندم…منتظر یک جواب.
کاش آنگونه مانند ترسوها فرار نمیکردم.اینگونه به او ثابت کردم که حالا حالاها قصد ندارم چیزی به عزیز بگویم و شاید او حق داشت که به من شک کند.
دو ساعت از رفتنش گذشته بود و من همچنان منتظر یک جواب.
لعنت به دیارک احمق!
بیشتر از آن نمیشد به مخفیکاری ادامه داد.من نمیمیل داشتم او گمان کند تمام حدس هایش درمورد من درست بودهاند و با نقشهٔ قبلی وارد زیستناش شدهام.
دم عمیقی گحرکت کردم و تلفنی که شارژش رو به اتمام بود را برداشتم:
-احتمالا الان خواب باشید و صبح بتونید پیام منو بخونید. من فکرامو کردم…ترسامو کنار گذاشتم.جهانبخش خان از همه چیز خبر داره و از قبل، اضافه کردن حقیقت رو به عهدهٔ خودم گذاشته بود.ولی فکر میکنم شما حق دارید که درمورد من دچار سوءتفاهم بشید. من یه غریبهم و هیچ نسبت خونی با عزیز ندارم.تنها چیزی که باعث میشد از گفتن ترس داشته باشم، از دست دادن زنی بود که بعد از مادرم بهش پناه برده بودم. اون میدونست چرا از محل کار قبلیم جدا شدم…میدونست که عاشق یه آدم اشتباهی شدم …امّا دیگه نمیخوام چیزی رو از عزیز پنهون کنم.بهش میگم که فراموشتون کردم…!
پلکهای خیسم را روی هم فشردم و دکمهٔ ارسال را لمس کردم.
دروغ اظهار کرده بودم!
من پر از ترس بودم…پر از تنهایی …من حتی ثانیهای نتوانسته بودم فراموشش کنم. امّا دیگر چارهای برایم باقی نمانده بود!
گوشی را کنار بالشت گذاشتم و روی تشک محکمِ تخت دراز کشیدم.
پاهایم را در شکمم جمع کردم…تقدیر هرچه را در طالعم رقم زده بود میپذیراهی شدم.دیگر توان جنگیدن نداشتم!
اشکم روی بالشت چکید و هنوز کف دستم را به طرف پتوی گلبافتی که عزیز برایم آورده بود دراز نکرده بودم که یکباره لرزش موبایل، آن هم درست بیخ گوشم، تمام وجودم را به لرزه وا داشت.
سوگند به روزگار وقتی نور میگیرد و به شب وقتی آرام میگیرد که من نه تو را رها کردهام و نه با تو دشمنی کردهام(۱_۳/ضحی)
قلبم اصلاً انتظارش را نداشت و بیچارهوار شروع به شتابزده کوبیدن کرد.
به سرعت نیمخیز شدم و با وجود موهایی که توی صورتم افتاده بودند، صفحه را خیره شدم. داشت تماس میگراهی شد…
و همین میتوانست نفس من را از استرس بند بیاورد.
که با وجود تمام آشفتگیام دست روی دل دیوانهام بگذارم و قبل از قطع شدن، تماس را برقرار کنم.
-ا…الو…
-لازم نیست هیچی رو واسه عزیز توضیح بدی!
زبان روی لبهای خشک شدهام کشیدم و با انگشتان یخ کرده، موهایم را از روی شانهٔ برهنهام کنار زدم.
یک رکابی دخترانهی بنفش به تن داشتم. آن را عزیز هممسیر با لباسهای دیگر برایم خریده بود که سیاه از تنم درآورم.
-می…میدونم از من عصبانی شمتوجه شد…اما…
-اشتباه از من بود.نباید نصف شب میاومدم اونجا!
و منی که هنوز حتی علّت رسیدنش را نمیاطلاع داشتم. کف دسته موی لجباز را گرفتم تا روی پوستم را قلقلک ندهد.و او با همان تُن جدّی صدایش ادامه داد:
-مگه نمیگی جهان از همه چیز خبر داره؟
-ب…بله!
پوزخند زد و میشد زهرش را بسیار خوب دریافت کرد:
-به اونم اظهار کردی که اینقدر زود عاشق میشی و همینقدر زود هم فراموش میکنی؟
لبهایم تکان خوردند تا چیزی بگویند.امّا قطعاً این تماس به خاطر حرف زدن من نبود.او تماس گرفته بود که فقط خودش گوینده باشد:
-مهم نیست. تا سی سالگی ممکنه چندین بار دیگه از این حسا تجربه کنی…ولی…
دردی میان گلویم منزل ساخت.آن اوایل که با او آشنا شده بودم هیچوقت فکر نمیکردم گاهی بتواند اینقدر بیرحم باشد.
-اما نمیخوام عزیز درگیر این مزخرفات بشه.بهش قول داده بودم به جهان زنگ بزنم…فرداشب تو هم لطفاً همراهشون بیا. میخوام با نامزدم آشنا بشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن