تکان تکانهای ساکت خودروی لوکس جهان تمام شد و صوتی نیمه قد بلند عزیز من را از ذهن آشفتهام بیرون کشید:
-خوبی دخترم؟
پلک زدم و تکیه از صندلی ماشین گراهی شدم:
-جانم عزیز؟
کف دستی به روسری دلربایش کشید و به بیرون اشاره کرد:
-رسیدیم دخترم. اگر حالت خوب نیست جهان ببره دکتر!
هنوز جوابی نداده بودم که متوجه سنگینی نگاه جهان از آینه به خودم شدم:
-چطور مگه؟مریض شدی دیار؟
چانه بالا انداختم:
-خوبم…ممنون.ببخشید فکرم مشغول بود صداتونو نگوش دادم.
هردو نفر با همدیگر دستگیرهٔ درها را کشیدند و بوم بوم قلب من آغاز شد.
-دیار دخترم؛ تو گلا رو بیار جهان پاکت شیرینی و…
نفس لرزانم را بیرون فرستادم و من هم دستگیره یدر را کشیدم.
عزیز زنگ ایفون را زد و من ندرک کردم کی نگین در را باز کرد.اینجا خونهٔ شیرزاد بود…خانهای در محلهای قدیمی که بعید میخبر داشتم یک پسر جوان هوس زندگی در آنجا را داشته باشد.
من حتی هنوز نتوانسته بودم از عزیز ، قلبیل قهر طولانی جهان و شیرزاد را بپرسم. اینها جزء مشکلات خانوادگی آنها بود و جویا شدن درمورد گذشتهٔ آنها به من مربوط نمیشد.
از حیاط ال مانند گذر کردیم و وارد بخش مستطیلی محوطه شدیم. یک درخت بزرگ در حیاط بود و موزاییکهای کف آن، من را یاد کودکی هایم میانداخت. یاد خونهٔ مادربزرگم!
لعنت به من …لعنت به منی که برای بزرگتر کردن آن بغض، هر ثانیه قلبیلهای تازه پیدا میکردم!
-وای…حوض رو ببین؛ شیرزاد رنگش کرده!
لبهایم را داخل دهانم فرو بردم و با دیدن حوض ابی رنگ در قلبم به کسی که با او در آن منزل حیات میکرد غبطه خوردم.
دیارک احمق!
-میتونی از پلهها بالا بری یا بغلت کنم؟
جهان بود که رو به عزیز میپرسید و عزیز با خنده، اامان پله را بالا راهی شد:
-دیگه در اون حد پیر نشدم بچه!
جهان لبخند کمرنگ و نایابش را به مادرش هدیه داد و کنار از حرکت ایستاد تا بعد از عزیز، من از آن چهار پنج پلهی ایوان بالا بروم. هنوز پلهٔ اول را بالا نحرکت کرده بودم که در هال باز شد و صوتی سلام قد بلند نگین به گوشم رسید.
گمان نمیکردم بیشتر از آن هول شوم.امّا گویی آن شامگاه قرار بود ظرفیتی بالاتر از حدّ انتظارم را به من نشان دهد.
گلها را محکم گرفتم تا با افتادنشان گندی بزرگتر از اوضاعی که درگیرش بودم، بالا نیاورم.
صوتی روبوسی به گوش میرسید.خوش و بش کیوان همسر نگین با عزیز.
من به ایوان رسیدم و ترس داشتم؛ ترس از بالا آوردن سرم.ترس از روبه رو شدن.
هیچ رطوبتی در دهانم نمانده بود؛ بس که آب دهانم را قورت داده بودم و حالا آن خشکی، حتی به لبهایم سرایت کرده بود.
عزیز داخل شد و من مجبور بودم برای سلام اظهار کردن سرم را بالا بیاورم.
نگاهم را که به در دوختم، اوّل نگین را مشاهده کردم . جهانبخش پشت سرم از حرکت ایستاد و درحالی که من از قدم برداشتن میهراسیدم، صدای آرامش را کنار گوشم شنیدم:
-هیچ اتفاق بدی قرار نیست بیفته!
رنگ نگاه نگین تغییر کرد و من متوجه شدم آن تبسمی که جمع شده بود.
-بیاید تو دیگه داداش…خوش اومدی …خیلی خوش اومدی!
قدمی به جلو برداشتم و گلها را با انگشتان یخ زده به طرف نگین گحرکت کردم.سری به معنای سلام برایم تکان داد:
-مرسی…گلا رو لطفا بده به کیوان من میخوام داداشمو بغل کنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن