لب های دیار لرزیدند.صدایش نیز:
-باشه…ممنونم ازتون!
شیرزاد اصلا حس خوبی نداشت.اما میدانست که حال این دختر هم خوب نیست.دیگر صبر نکرد و از ماشین فاصله گرفت.
عقب عقب که میراهی شد باز هم کشیده لب زد:
-قفلش کن!
دیار برای اینکه او زودتر برود، قفل در را زد و صبر کرد شیرزاد دور شود.از آینه خیره شد.متوجه شد که وارد سوپر مارکت شد و همین که پایش را داخل مغازه گذاشت، فورا در را باز کرد.
قبل از اینکه فرار کند، در را از داخل قفل کرد. ممکن بود کسی ماشین شاهپور را بدزدد.ممکن بود شیرزاد با ماشین دنبالش برود و این اصلا خوب نبود.
در ماشین که بسته شد ،با تمام توانش شروع به دویدن کرد.دو کوچه مانده بود به خانه.نفس نفس میزد و هممدت اطرافش را نگاه میکرد.
به دنبال ردی از مادرش.کوچه ها کاملا خلوت بودند.
با وجود درد خفیفی که سر و کله اش یکباره کنار شکمش پیدا شده بود، باز هم دوید و با هر بار نفس زدن ریه هایش میسوخسریع.
کتونی های تنگ و کهنه شست پایش را میزدند.این مهم نبود؛باید مادرش را پیدا میکرد.
داشت به منزل نزدیک میشد؛ولی هنوز هم اثری از مادرش پیدا نبود.کاش تلفن را به او میداد.اینگونه میتوانست زنگ بزند.ولی گویی همه چیز کف دست به کف دست هم داده بود تا دخترک دیوانه شود.
شیرزاد با آبمیوه ی خنک به ماشین رسید و تا میل داشت با انگشت رو شیشه بزند، با یک هیچ روبه رو شد.نبود…دخترک آنجا نبود و در را هم از داخل قفل کرده بود.
زیر لب فحشی جوید و آبمیوه را گوشه ای پرت کرد.نباید میراهی شد.نباید وقتی متوجه مشکوک شدن اوضاع شده بود سکوت میکرد.
با تی پا ضربه ای به لاستیک ماشین زد و فورا تلفنش را از جیبش بیرون کشید.سوییچ داخل بود.چگونه میتوانست دنبالش برود؟
-الو شیرزاد؟
مشتش را به شیشه چسباند و سعی کرد ساکت بماند:
-تو آدرس دقیق خونه ی فتانه خانم رو بلدی؟
شاهپور متوجه نشد و معلوم بود دستش هم بند است:
.-خونه ی کی؟کجایی تو؟
پلک بست و این بار آوایش بالاتر رفت:
-آدرس خونه ی فتانه خانم رو بلدی یا نه ؟
و انگار شاهپور قسم خورده بود روی اعصاب شیرزاد یورتمه برود:
-کدوم خونه؟قدیمی یا جمتوجه شد؟
قطع به یقین اگر شاهپور مقابلش بود ،یک مشت محکم توی صورتش میزد تا بیدار شود.کف کف دستش را روی سقف ماشین کوبید و اینبار فریادش در دل خیابان قرار گرفت:
-خونه قبلیشون مرتیکه.کجا آوردمشون مگه؟
شاهپور دستپاچه شد.میمیل داشت بپرسد چه اتفاقی افتاده است؛ اما حقیقتا هراسید اگر بیشتر از آن کش بدهد، تیر خشم شیرزاد را به جان بخرد:
-حاج حسنی.تا جایی که من میدونم حاج حسنی مینشستن.ولی نمیدونم دقیقا کدوم خونه!
شیرزاد تلفن را قطع کرد و به اطراف نگاه دوخت.با متوجه شدن پاره آجری که گوشه ی خیابان افتاده بود فکری به سرش زد.میتوانست خسارت شیشه ی شکسته شده ی ماشین شاهپور را بدهد.ولی اگر برای آن مادر و دختر اتفاق بدی می افتاد، قطعا نمی توانست خودش را ببخشد.
با چند قدم کشیده و بهسرعت خودش را به آن رساند و پس از برداشتنش، با همان قدم های بلند به طرف ماشین برگشت.
تعلل جایز نبود.نمیشد پیاده برود.نمیشد ماشین شاهپور را اینجا رها کند.
تکه آجر را محکم به شیشه ی عقب کوبید و صدای شکسته شدن آن، همه جا پیچید.
**
دیار:
تمام حجم موهایم زیر آن شال تیره به عرق قرار گرفته بود و آسفالت داغ، پاهای تحت فشارم را بیشتر می سوزاند.
نبود؛کوچه به کوچه اش را گشتم.نگاه مشکوک کسانی که از آنجا رد میشدند و صورت پوشیده با شال من را میمتوجه شدند.
دختری که صورتش را پوشانده و در حال دویدن بود؛در حال گشتن!
دیگر داشتم از محله خارج میشدم.شاید مانند دفعه ی قبل از طریق مدرسه به خیابان پشتی حرکت کرده باشد.نه؟
شاید اکنون سوار بر اتوبوس در حال برگشتن به خونه باشد.
شاید با وارد شدن بی موقعم، او را در خطر بیشتری انداخته بودم.ولی دلم داشت از جا کنده میشد.داشتم از نگرانی میمردم.
نه میتوانستم بیخیال بمانم و نه میتوانستم با حرکت کردنم او را به خطر بی اندازم.
با همان نفس های تند ،سرم را پایین انداختم و وارد حیاط مدرسه شدم.
حالت تهوعی که نمیدانستم چگونه رسید و کی آمد، امانم را بریده بود دیگر.آوای کشیده معلم ها از پنجره های باز کلاس ها به گوش میرسید.سر و صدای دانش آموزان.من همان دخترکی بودم که حسرت مشاهده کردن یک تخته سیاه هم به قلبش مانده بود.
وارد سالن بزرگ که شدم ،شالم را پایین انداختم تا مشکوک به نظر نرسم.کسی آنجا نبود.
سرعت قدم هایم را بالا بردم و در سالن پشتی را باز کردم.نفس راحتم را که به بیرون پرت کردم ،اولین پله ام را هنوز پایین نرفته بودم که نگاهم به آبخوری بزرگ حیاط افتاد.
کنار آن شتافتم.با اینکه نمیشد بیشتر از آن صبر کنم ،ولی سوزش گلویم و اسیدی که سینه ام را میسوزاند ،ادامه ی دویدن را برایم سخت میکرد.باید کمی آب میخوردم.
روی لوله خم شده و با دست، شروع به خوردن کردم.
قُلُپ قُلُپ آب ولرم از گلویم پایین میراهی شد و سینه ام را ملایم تر میکرد.آنقدر نوشیدم که میتوانستم حس کنم تمام حجم خالی معده ام از آب پر شده است.
هنوز سرم را کاملا بالا نیاورده بودم که یک شیء تیره رنگ، نظرم را جلب کرد.روی دو زانو خم شدم و با نگاهی به اطراف، آن را برداشتم.شامگاهیه به شناسنامه بود.
لب هایم را با آستینم پاک کردم و با همان انگشت های خیس، بالاخره تای دفترچه را گشودم.با مشاهده کردن نام خودم در آن ،مردمک هایم به شدت لرزید و با نگاهی به اطراف، فورا آن را زیر شالم پنهان کردم.مادرم نیز از اینجا رد شده بود.میتوانست دویده باشد؟شاید به خاطر فرار از کسی آنقدر دویده باشد که وسایلش از کیف افتاده باشند.
با دیده هایم گوشه به گوشه ی حیاط را نگاه کردم.هیچ چیز دیگری نبود.
دویدم.به طرف در دویدم و هنوز از آن خارج نشده بودم که یک پلاستیک سفیدرنگ آشنا نظرم را جلب کرد.
باز هم نگاهی به دور و بر؛ به خیابان.ممکن بود کسی در همین اطراف منتظر رسیدن من بوده باشد؟
ممکن بود برای طعمه، این کیسه را روی زمین انداخته باشند؟
تعلل را جایز ندیدم و بدون درنگ کیسه را چنگ زدم.داخلش را که چشم دوختم، دیگر شکی نداشتم که مادرم از اینجا فرار کرده است.اگر کسی به دنبالش میبود، چگونه این کیسه را پیدا نمیکرد؟
میتوانستم امیدوار باشم که مادرم از کف دست کسی که دنبالش بوده ، جان سالم به در برده است؟
خنده ی بی نفسی روی لب هایم جا گراهی شد و بدون لحظه ای صبر ،تمامی مدارک داخل کیسه را بیرون آوردم.جعبه ی کوچکی که داخلش ماند هم قطع به یقین گوشواره های قدیمی مادرم بودند.آخرین بازمانده ی طلاهایی که هنگام فرار از مرز، با خودمان آوردیم و گیر راهزنان نیفتاد.
به طرف سطل زباله ی گوشه ی حیاط دویدم و بعد از باز کردن زیپ کوچک کوله ام، فندک جولینده ی میترا را برداشتم.
میتوانستم همانجا خم شوم و تمام محتویات معده ام را بالا بیاورم. ولی وقتی نداشتم برای این کار که شاید میتوانست حالم را بهتر کند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن