شاد بودم که حداقل فایده ای که سیگار کشیدن میترا میتوانست داشته باشد، از بین بردن مدارک کابوس من و مادرم بود.
زیر همه شان فندک کشیدم و سوختنشان را با لبخند به نظاره نشستم.
مادرم از دستشان فرار کرده بود.میتوانستم با خبر خوب به منزل برگردم.حتما نگران پیدا شدن این چند قلم کاغذ لعنتی بود.
وقتی از سوختنشان مطمئن شدم ،به طرف در کوچک و باریک قدم برداشتم.صوتی زنگ مدرسه به گوش رسید.زنگ آخرشان بود.تبسم روی لبم نشست .میتوانستم میان همین دانش آموزان پر از هیجان ،خودم را پنهان کنم.
کف دستم را روی شکم دردناکم گذاشتم و کنار دیوار ایستادم.هرموقعی که میدویدم درد میگرفت.
چیز زیاد مهمی نبود.بیشتر از آنکه مضطرب قلبدردم باشم ،از آن حالت تهوع لعنتی به ستوه وارد شده بودم.
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که سیل عظیم دختران نوجوان از مدرسه بیرون رسیدند.نفس های من هم ریتم منظمی به خودشان گرفته بودند.با اینکه میتمایل داشتم خودم را قانع کنم که مادرم باز هم توانسته است با موفقیت فرار کند، هنوز هم گوشه ای از ذهنم نگران بود.هنوز هم قلبم شور میزد.
هممسیر اکیپ پنج نفره ای که با آوای بلند میریز خندیدند و در حال برگشت به خانه هایشان بودند ،به جاده افتادم.نگاه های مشکوکشان را با تبسم ژکوند جوب می دادم.ایستگاه اتوبوس کمی پایین تر بود.اگر با موفقیت خودم را به آنجا میرساندم، دیگر هیچگاه به این محله بازنمیگشتم.هیچ وقت حتی اگر کلاهم اینجا می افتاد، برای برداشتنش برنمیگشتم.
زیر لب ذکر میاظهار کردم و دلم در دهانم میزد.وقتی مسیر میحرکت کردم سمت راست شکمم تیر میکشید.شاید به خاطر این بود که با شکم گرسنه آب خورده بودم.ولی سر سوزنی برایم اهمیت نداشت.نه گرسنگی؛نه آن درد خفیفی که داشت پررنگ تر میشد.
وقتی به اتوبوس رسیدم ،کم مانده بود از خوشی جیغ بکشم.کم مانده بود زیر گریه بزنم.خدا پناهنده ی ما بود.
خودم را روی صنقلبی انداختم و نگاه چپ چپ پیرزن پای پنجره را به جان خریدم.من توانستم.
مادرم توانست.
ما از شرِّ آن لعنتی ها خلاص شدیم.چانه ام از بغض لرزید و لبخند زدم.پچ پچ زیر لب پیرزن برایم بامزه به نظر میرسید.حتما گمان میکرد دیوانه ام یا مواد مصرف کرده ام.کسی که هموقت می خندد و میگِریَد، قطعا از نظر او دیوانه بود.
اتوبوس راه افتاد و من با پشت کف دست، اشک زیر پلکم را پاک کردم.
من حتی شیرزاد را هم در این محلّه جا گذاشتم!
شاید فردا هم به خونهمان نمی وارد شد.شاید از نظرش من و مادرم به حضورش بی احترامی کرده بودیم.
شاید دیگر هیچ وقت او را نمیمشاهده کردم.
و باز هم گریستم و خندیدم.
اتوبوس نرم نرمَک حرکت میکرد و من مسیر به مسیر پاک می کردم اشک هایی که به آن خنده ی پهنِ روی لبم نمی رسیدند.میتمایل داشتم زود به خانه برسم و خودم را برای مادرم لوس کنم.بگویم سمت راست شکمم این بار واقعا تیر میکشد و او مانند همیشه با مضطربی من را ببوسد و بگوید نکند آپاندیسم باشد؟!
و من بگویم نه؛ این درد عاشقی آن مردِ لعنتی است که مالکانه لب هایم را بوسید و بعد؛ با یک جمله ،خونه ی محکمی که در قلبم ساخته بود را خراب کرد.
به راستی میتوانستم این را به مادرم اعتراف کنم؟
پنج دقیقه گذشت و من به خودم قول دادم دیگر ابداً عاشق نشوم.
به خودم قول دادم نگاه هایم را ببندم.عقلم را به کار بی اندازم و دیگر به خاطر خودخواهی هایم مادرم را به دامن خطر هول ندهم.
نفس عمیق آه مانندم را فوت کردم و هنوز پلک هایم باز نشده بودند که صدای قد بلند مردانه ای در اتوبوس پیچید:
-یا حضرت عباس.چه خبره اونجا؟
پچ پچ ها شروع شد و من بی توجه به صوتها، زیپ باز مانده ی کوله ام را بستم.بستم و به فندک زرد رنگ میترا تبسم زدم.همانی که دیگر در متوجه شدرأسم نبود:بالأخره به کارم اومدی!
-تصادف شده؟
-نه بابا؛انگاری یکی از پل افتاده.بالا رو هم باند کشی کردن کسی نزدیک نشه!
کم کم توجهم به حرف هایشان جلب میشد.قلبم سوخت و دعا کردم کسی آسیب نمشاهده کرده باشد.
هنوز سر برنگردانده بودم که پیرزن کناری ام، با صدای لرزانش لب زد:
-خدا به خونواده ش صبر بده.زن بیچاره معلوم نیست چقدر بدبختی کشیده که از ناعلاجی خودشو از پل انداخته!
کم کم آن تلخخند لعنتی از لب هایم کنار میراهی شد و نگاه هایم مسیر نگاه مسافران آن اتوبوس را دنبال میکردند.جمعیتِ کمی جمع شده بود و هرکسی هم که آنجا مشاهده کرده میشد، در حال فیلم گرفتن.
چگونه میتوانستند در چنین موقعیتی به فکر فیلم گراهی شدن باشند؟
چگونه بدبختی یک انسان برایشان آنقدر جالب به نظر میرسید که میخواستند از آن مدرکی داشته باشند تا به دیگران نشان بدهند؟
تمام عضلات صورتم در هم شده بودند و اتوبوس وارد محدوده ی ترافیکی پشت چراغ قرمز شده بود.
پزشک قانونی در حال جمع کردن جنازه ی غرق خونی بود که قطع به یقین، با پریدن از آن ارتفاع ،دیگر چیزی از آن باقی نمانده بود.
-آخ آخ،داغون شده بنده ی خدا.کل این ترافیکی که میبینید به خاطر دیدن این صحنه ست.
-ببین چه رسم بدی واسه جَوونا میذارن.زن به این گُندگی خودشو از پل پرت میکنه پایین ؛چه انتظاری از جَوونای خام و بی تجربه ی الان باید داشت؟اونام دوصباح دیگه ببینن تَقی به توقی خورده، میان خودشونو از اینجا پرت میکنن پایین.بعد این خانم اون جهان باید جوابگوی داغی که به قلب مادراشون میمونه باشه.مردن مگه همینجوری مفته؟
-واقعا درسته.این مسئله شخصی نیست!
-والّا اینا که خودکشی میکنن، جهنم هم واسهشون زیاده.چون حتی مرگشون هم بدآموزی داره!
دیگر نمیتوانستم بیشتر از آن نگاه کنم.هنوز نگاه از صحنه ی قلبخراش روبه رویم نگحرکت کرده بودم. همان لحظه شخصی که جلوی مشاهده کردم به صورت آن جسد بیجان را گحرکت کرده بود ،کنار راهی شد و صورت خونین و مالین زن ،مقابل دیدهانم نقش بست.
اتوبوس به حرکت دررسید و عضلات صورت من فلج شدند.
مقنعه اش… مقنعه اش چه رنگ بود؟
اتوبوس آرام ساکت رد میشد و مردمک های من، رَدِّ کف دستی که پارچه ی سفید را روی سر جنازه میکشید ،دنبال میکرد.دلم توقف کرد.نفسم حرکت کرد و آنها برانکارد را قد بلند کردند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن