چیز دیگری ناظهار کرد و روی صندلی جای گرفت.لحظه ای بعد، شیرزاد با هیکل تنومندی که گویی روی صنقلبی پراید جا نمی شد ،پشت فرمان قرار گرفت.
جا میشد ها.اما انگار برایش کوچک به نظر می رسید.
دیار نمی توانست آن لحظه به این مزخرفات فکر کند.عقل و هوشش را به مردی داده بود که حتی به ذهنش نمی رسید او مدت هاست عاشقش شده است.
-صاحبخونه براتون مشکلی به وجود آورده؟مزاحمتی ایجاد کرده؟اگر اره بگو برم دنبال مولینت.
شاید شیرزاد گمان می کرد صاحبخانهشان از آن دسته صاحب خانه هایی است که یا به خودش یا مادرش نظر دارد و برای همین آن ها را تحت فشار گذاشته است.شاید گمان می کرد به خاطر مزاحمت های صاحب خونه اثاث کشی کرده اند.
دیار از پنجره به خیابان خیره شد.خلوت بود.و به خاطر همین خلوت بودن گه گاه ماشین ها با سرعت رد میشدند .
-نه؛صاحبخونه مون آدم بدی نیست.اینجا به محل کار جدیدمون دور بود!
آوای دخترک گرفته بود و شیرزاد نمیخبر داشت چه جهنمی درونش بر پاست.نمی دانست چقدر دلواپس است و چقدر دلش می خواهد دنبال مادرش برود.حتی تا آن جا بدود.
مرد نگاه از نیم رخ کوچک دخترک گحرکت کرد.قلبش نمی تمایل داشت این خیرگی ها فکرش را مشغول کنند.او را دیگر نمی مشاهده کرد و قضیه تمام میشد.
-کجاست محل کارتون؟مولینت هم اونجا کار میکنه؟
دیار بغضش را قورت داد.این اواخر چقدر فشار روی دوش مادرش گذاشته بود.به خاطر عاشقی احمقانه اش:
-آقای شیرمرد؟
شیرزاد ندانست این تُن خواهشی صدا برای چیست.گویی تمام غم های جهان را در آن صوت ریخته بودند که برای لحظه ای پوستش مورمور شد.لبهایش را به همدیگر فشرد و دیار به طرفش برگشت:
-میشه …میشه دیگه یه آشپز دیگه بیارید؟
شیرزاد بی آنکه بخواهد، با بُهت خیره اش شد.چه بر سر این دختر و مادرش آورده بود با آن بوسه ی اشتباهی؟قلبیل آوارگیشان شیرزاد که نبود؟
هنوز چیزی بر زبان نیاورده بود که دیار با پشت کف دست، اشک هایش را پاک کرد و این حرکت معصومانه اش، برای لحظه ای سینه ی مرد را لرزاند:
-مولینم خیلی کار میکنه.خیلی خسته میشه.خواهش میکنم اگر آشپز دیگه ای میشناسید زودتر استخدامش کنید.من نمیخوام مولینم به خاطر من این همه سختی بکشه!
چرا نمیاظهار کرد خودش برمیگردد؟چرا نمیگفت بس است؛به جای مادرم می آیم و کارم را از سر میگیرم؟
-اگر بخواید میتونید انجامش بمتوجه شد.شاهپور گفته بود با کسی آشنا شدید.پس چرا قبولش نمیکنید؟
ابروهای شیرزاد در هم راهی شد و همجاده با بیرون پرت کردن نفس محکمش ،نگاه گحرکت کرد.
-شاهپور خبرا رو ناقص میده انگار!
-خواهش می کنم.من تو این مدت کم، شماهارو آدمای بدی ندیدم.شما آدمی نیستید که اینقدر کسی رو تحت فشار بذارید.
شیرزاد بهیکباره با جدیّت به طرف دخترک برگشت.وقتی گریه میکرد گویی در چشم هایش یک رنگ زلال دلفریب متوجه شده میشد.
-دیگه چیا اظهار کرده شاهپور؟بگو از دور و بر خودم باخبر بشم!
-باور کنید هیچ نیت بدی نداره اون پسر.تو این مدت ،کم برادری نکرده در حقم.انصاف نیست اینجوری درموردش حرف بزنید!
شیرزاد لحظه ای از گوش دادن واژه ی “برادری” مات ماند.راستش دیگر گویی حرفی برای بیان کردن نداشت.حسش را نمیفهمید.شوکّه شدن خودش را درک نمیکرد.
سؤالاتی که در ذهنش یکی پس از دیگری ایجاد میشدند را هم نمی میل داشت جواب بدهد.
ولی…پس آن مردی که دیار به او علاقمند شده است کیست؟
-میشه این لطف رو هم در حقمون
بکنید؟هرچقدر خسارت زدم کم کم پس میدم.
شیرزاد کف دستی به گلویش کشید .نگاهش به جلو بود.قبول میکرد چه میشد؟شاید واقعا داشت به آنها آسیب میزد با اصرارهایش.
سر تکان داد و خودش هم نفهمید چرا نفسش گیر کرد:
-باشه.به آشپز جمشاهده کرد میگم از فردا کارشو شروع کنه.
نگاه دیار روی ته ریش تیرهء مرد جا ماند.روی موهایش.اثری از چال گونه ی مردانه اش نبود.آن ،وقتی پیدا میشد که تبسم میزد.
دم منقطعی از فضای کوچک گحرکت کرد.دمی که پر از بوی او بود.یک عطر خاص؛ بدون ذرّه ای حضور دود سیگار.بدون ذرّه ای ناخالصی.
ناخن هایش در کف کف دستش فرو حرکت کردند و قطره اشکی که پای نگاهش می رسید را روی هوا گحرکت کرد.
تمام شد.دیگر او را نمیمتوجه شد.شاید سال ها بعد ؛وقتی با او روبه رو میشد که دست در دست زنی دیگر، در حالی که فرزندشان را به آغوش دارد.
قطره ی دیگری چکید و شیرزاد دیگر نتوانست آنجا بماند.کف دستگیره ی در را کشید و پیاده شد.
دیار نمشاهده کرد که چگونه دکمه ی پیجادهنش را باز کرد تا مسیر نفسش باز شود.
شیرزاد حتی خودش هم نفهمید چرا این موافقت برایش گران تمام شد.
لحظاتی بعد، وقتی دیگر اشکی برای دخترک باقی نمانده بود، با دلواپسی نگاهی به ساعتش انداخت.چرا مادرش نیامد؟
کف دستانش را به صورتش کشید.بینی اش گراهی شده بود و کم کم داشت سردرد میگراهی شد.شیرزاد همانجا به دیوار تکیه داده بود و مشغول صحبت با تلفن بود.
چه میکرد؟اگر میاظهار کرد میخواهم دنبال مادرم بروم، قطع به یقین شیرزاد هم با او جادهی میشد.نمیگذاشت تنها برود.اگر شیرزاد را با خودش میبرد، شاید دردسری بزرگتر از آنچه که او و مادرش به آن فکر کرده بودند پیش می وارد شد.اما دیگر نمیتوانست صبر کند.
خونه آنقدرها دور نبود که این مدت طول بکشد.بینی اش را بالا کشید و سینه ای صاف کرد.باید به میترا زنگ میزد.
گوشی را بیرون کشید و شماره را گراهی شد.تماس در حال بوق خوردن بود که سر سومین بوق آوای خواب آلود میترا در گوشش جای گرفت.ضربان دلش بالا رفت وقتی لب زد:
-الو میترا؟
-تویی دیار؟ چتونه شماها با این نذریتون؟ امروز خواب واسه من نذاشتید!
نفس سنگین دیار از سینه اش خارج شد.آه خداراشکر.پس مادرش به خانه حرکت کرده بود.و هیچ مشکلی هم برایش پیش نیامده بود.
-مامانم اونجاست هنوز؟
آوای خش خشی به گوشش رسید.حتما میترا به بدنش کش و قوس میداد:
-نه بابا.همون نیم ساعت پیش خداحافظی کرد حرکت کرد.
نیم ساعت؟مگر چه مدت طول کشیده بود؟
-رفت؟وسایل رو هم برد؟
-والا من فقط صدای خش خش شنیدم.اومد پشت در؛ خداحافظی کرد و راهی شد.من ندرک کردم چی برد چی نبرد!
قلبش گواهی بد میداد.ذهنش ندای خطر میداد.آب خشک شده ی دهانش را قورت داد و بدون خداحافظی قطع کرد.نگاه بست و ندانست شیرزاد از دور حرکاتش را زیر نظر دارد.
مرد جلو وارد شد و گوشی اش را به جیبش فرستاد:
-خوبی؟مامانت بود؟
دیار دستان سردش را بند پیشانی اش کرد:
-ها؟آ…آره.من.من فکر کنم فشارم افتاده!
اظهار کرد و در قلبش دعا کرد شیرزاد از جیبش شکلات بیرون نیاورد.از جیبش.از داشامگاهورد ماشین یا هر جای دیگر.
-ببینمت؟میخوای بریم یه سرُم بزنی؟
در صدای شیرزاد رنگی از دلواپسی حس میشد.ولی دیار چانه بالا انداخت.به هیچ عنوان نمیتمایل داشت شیرزاد را دنبال خودش بکشد.باید سراغ مادرش میرفت:
-نه؛ نیازی نیست.اگر لطف کنید از سوپری سر خیابون یه آبمیوه برای من بیارید!
این را با تمام خجالتش اضافه کرد.هیچ عادت نداشت چنین چیز هایی را از کسی بخواهد.و شیرزاد با ترمتوجه شد سری تکان داد:
-باشه.درو از داخل قفل کن زود میام!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن