چانهام در صدد لرزیدن بود که محکم آن را نگاه داشتم.
چقدر دیر اینها را میشنیدم.
-ولی آقامسعود نتونست جلوی از نگاه افتادن شما رو بگیره. آقا مسعود نتونست وقتی داد و فریاد میکردی ، جلوی قلب منو بگیره که دیگه دوستت نداشته باشه!
ریز خندید و کف دستها را تا موهایش بالا برد:
-مزخرفه! همون حرفا رو تو الان به من زدی، اما حس من نسبت به تو هیچوقت عوض نمیشه!
میتوانستم بپرسم چه حسی؟
چرا رک و راست نمیگفت؟
چرا دل رم کردهام آهسته نمیگرفت؟
-نمیشه ، زیرا میدونم میترسی… میدونم نگرانمی… میدونم به خاطر خودمه… تو هنوز نوزده سالته و…
باز هم داشت بحث سن و سال به میان میآورد.
باز هم میخواست به من بفهماند کودک هستم و هیچ چیز حالیام نیست.
گلویم با درد تکان خورد و در حالی که موهای نامرتبم را زیر آن کلاه حجاب لعنتی تنظیم میکردم لب زدم:
– بازم همون بحثای تکراری… من بچهم… من بیعقلم… من بیتجربهام… ولی شما با سی سال تجربهت گند زدی تو احساسات یه دختر هجدهساله. گند زدی آقاشیرزاد و یه نفر دیگه مثل همیشه ، گنداتو جمع کرد!
چه شد؟
چرا دیگر لبخند نمیزد؟
چرا دیگر دیدهانش برق نمیزد؟
نمیبیان کرد میدانم همهی اینها به خاطر خودم است!
نمیگفت ببین… با وجود تمام تلخیهایت باز هم روبهرویت توقف کردهام!
-چرا اینجوری به من زل میزنی؟ مگه دروغه؟ خلافش رو ثابت کن اگر میتونی… من به اون مرد یه قولای
#۹۰۵
کف دستم را به طرف در خروجی گراهی شدم و پشت گردنم به عرق قرار گرفت:
-من به مردی که هروقت با سر زمین خوردم، زیر بال و پرم رو گحرکت کرد ، یه قولایی دادم و نمیتونم به خاطر کسی که هزار بار زمینم زده، اون قول رو بشکنم.
پوزخند زد و مردمکهایش حالت گمسرورتری گرفتند:
-تو میدونی اون با گذشتهی من چکار کرده. میدونی چطور گو*ه زده تو زیستن بچگی و جوونیم. تو میدونی چقدر از عمرم رو به خاطر اون ، تهمت ناروا گوش دادم ولی… اما خبر نداری با خودت چکار کرده!
-میدونم… بذار به تو هم بفهمونم وقتایی که با زخم زبون دل منو تیکهتیکه میکردی، اون مرد چه کارایی برای حمایت از من انجام داده. تو نمیدونستی و وقتی فهمیدی جهان رو به آتیش کشیدی که دیگه من نباشم… ولی اون از دقیقهی اولش میدونست من کیام… خبر داشت از کجا اومدم و رگ و ریشهم کیان… میدونست که هر خطری میتونه از جانب من تهمتوجه شدش کنه… میدونست و منو توی خونهش جاده داد… میدونست و با تمام خطراتش پیکر مامانم رو بدون اینکه به من آسیبی برسه، به اونجا فرستاد. اون میدونست و ترتیبی داد که عموهام فکر کنن من مُردم. به لطف همون مردی که تو از وجودش متنفری و میخوای نابودش کنی ، من ماهها بدون ترس از پیدا شدن زیستن کردم!
تمام عضلات صورتش به لرزه دروارد شدند و در صورتم غرید:
-چراکه داشته قربونیاشو قبل سر بریدن آماده میکرده… چرا نمیفهمی اون پف*یوز و رها با هم این نقشهها رو کشیدن؟
-من قربانی بشم تو میخوای نجاتم بدی؟ تویی که هزار بار منو تو مهلکه هول دادی؟
-هولت ندادم… هولت ندادم چرا حرفمو باور نمیکنی؟ چرا هر بار این مزخرفاتو تکرار میکنی ؟ یعنی اصلاً واست مهم نیست با من چیکار کرده؟
-من باورت کردم… همون لحظهی اول باورت کردم اما تو ذهن تو همواره متهم ردیف اول بودم. بهت اعتماد داشتم و سر سوزنی حس اعتماد به من نداشتی. ازت دفاع کردم… انگشتاتهامم رو به طرف جهانبخش گرفتم و تهمتوجه شدش کردم که به عزیز همه چیو میگم… ولی همیشگی این من بودم که از نظر تو مقصره… من هیچ بدی به تو و خانوادهت نکردم ، ولی تو بدترین کارا رو در حق من کردی… چطور دوباره بهت اعتماد میکنم؟
با شنیدن جملهی آخرم مردمکهایش مات ماندند.
من نفس زدم و کف دستم را مقابلش گرفتم:
-کلید!
-یه جواب ازت میخوام فقط… بعدش اون کیلید تو مشتته!
خیرهاش ماندم و مشاهده کردم نبض کنار شقیقه و گردنش را.
-این… این یعنی اینکه شیرزاد ممکنه دروغ بگه؟
صدایش پر از ارتعاش بود و نگاهش به گونهای که گویی میخواهد نتیجهی یک جنگ قبیلهای را از زبان من بفهمد.
دست چپم کنار تنم مشت شد.
باید طعمش را میچشید.
باید تیری که در قلب من فرو کرده بود را میخورد.
-دروغ یا راست بودنش برام اهمیتی نداره. من مسیرم رو انتخاب کردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن