چانهام در صدد لرزیدن بود که محکم آن را نگاه داشتم.
چقدر دیر اینها را میمتوجه شدم.
-ولی آقامسعود نتونست جلوی از چشم افتادن شما رو بگیره. آقا مسعود نتونست وقتی داد و فریاد میکردی ، جلوی قلب منو بگیره که دیگه دوستت نداشته باشه!
لبخند زد و کف دستها را تا موهایش بالا برد:
-مزخرفه! همون حرفا رو تو الان به من زدی، ولی حس من نسبت به تو هیچوقت عوض نمیشه!
میتوانستم بپرسم چه حسی؟
چرا رک و راست نمیاضافه کرد؟
چرا دل رم کردهام ملایم نمیگراهی شد؟
-نمیشه ، زیرا میدونم میترسی… میدونم نگرانمی… میدونم به خاطر خودمه… تو هنوز نوزده سالته و…
باز هم داشت بحث سن و سال به میان میآورد.
باز هم میمیل داشت به من بفهماند کودک هستم و هیچ چیز حالیام نیست.
گلویم با درد تکان خورد و در حالی که موهای نامرتبم را زیر آن کلاه حجاب لعنتی تنظیم میکردم لب زدم:
– بازم همون بحثای تکراری… من بچهم… من بیعقلم… من بیتجربهام… اما شما با سی سال تجربهت گند زدی تو احساسات یه دختر هجدهساله. گند زدی آقاشیرزاد و یه نفر دیگه مثل همواره ، گنداتو جمع کرد!
چه شد؟
چرا دیگر لبخند نمیزد؟
چرا دیگر دیدهانش برق نمیزد؟
نمیبیان کرد میدانم همهی اینها به خاطر خودم است!
نمیبیان کرد ببین… با وجود تمام تلخیهایت باز هم روبهرویت توقف کردهام!
-چرا اینجوری به من زل میزنی؟ مگه دروغه؟ خلافش رو ثابت کن اگر میتونی… من به اون مرد یه قولای
#۹۰۵
کف دستم را به طرف در خروجی گحرکت کردم و پشت گردنم به عرق نشست:
-من به مردی که هروقت با سر زمین خوردم، زیر بال و پرم رو گرفت ، یه قولایی دادم و نمیتونم به خاطر کسی که هزار بار زمینم زده، اون قول رو بشکنم.
پوزخند زد و مردمکهایش حالت گمسرورتری گرفتند:
-تو میدونی اون با گذشتهی من چکار کرده. میدونی چطور گو*ه زده تو زیستن بچگی و جوونیم. تو میدونی چقدر از عمرم رو به خاطر اون ، تهمت ناروا متوجه شدم ولی… ولی خبر نداری با خودت چکار کرده!
-میدونم… بذار به تو هم بفهمونم وقتایی که با زخم زبون قلب منو تیکهتیکه میکردی، اون مرد چه کارایی برای حمایت از من انجام داده. تو نمیدونستی و وقتی متوجه شدی دنیا رو به آتیش کشیدی که دیگه من نباشم… ولی اون از دقیقهی اولش میدونست من کیام… خبر داشت از کجا اومدم و رگ و ریشهم کیان… میدونست که هر خطری میتونه از جانب من تهمشاهده کردش کنه… میدونست و منو توی خونهش راه داد… میدونست و با تمام خطراتش پیکر مامانم رو بدون اینکه به من آسیبی برسه، به اونجا فرستاد. اون میدونست و ترتیبی داد که عموهام فکر کنن من مُردم. به لطف همون مردی که تو از وجودش متنفری و میخوای نابودش کنی ، من ماهها بدون ترس از پیدا شدن زیستن کردم!
تمام عضلات صورتش به لرزه دررسیدند و در صورتم غرید:
-زیرا داشته قربونیاشو قبل سر بریدن آماده میکرده… چرا نمیفهمی اون پف*یوز و رها با هم این نقشهها رو کشیدن؟
-من قربانی بشم تو میخوای نجاتم بدی؟ تویی که هزار بار منو تو مهلکه هول دادی؟
-هولت ندادم… هولت ندادم چرا حرفمو باور نمیکنی؟ چرا هر بار این مزخرفاتو تکرار میکنی ؟ یعنی اصلاً واست مهم نیست با من چیکار کرده؟
-من باورت کردم… همون لحظهی اول باورت کردم ولی تو ذهن تو همیشه متهم ردیف اول بودم. بهت اعتماد داشتم و سر سوزنی حس اعتماد به من نداشتی. ازت دفاع کردم… انگشتاتهامم رو به طرف جهانبخش گحرکت کردم و تهمشاهده کردش کردم که به عزیز همه چیو میگم… ولی همیشه این من بودم که از نظر تو مقصره… من هیچ بدی به تو و خانوادهت نکردم ، اما تو بدترین کارا رو در حق من کردی… چطور بار دیگر بهت اعتماد میکنم؟
با گوش دادن جملهی آخرم مردمکهایش مات ماندند.
من نفس زدم و دستم را مقابلش گحرکت کردم:
-کلید!
-یه جواب ازت میخوام فقط… بعدش اون کیلید تو مشتته!
خیرهاش ماندم و مشاهده کردم نبض کنار شقیقه و گردنش را.
-این… این یعنی اینکه شیرزاد ممکنه دروغ بگه؟
صوتیش پر از ارتعاش بود و نگاهش به گونهای که گویی میخواهد نتیجهی یک جنگ قبیلهای را از زبان من بفهمد.
کف دست چپم کنار تنم مشت شد.
باید طعمش را میچشید.
باید تیری که در قلب من فرو کرده بود را میخورد.
-دروغ یا راست بودنش برام اهمیتی نداره. من راهم رو انتخاب کردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن