چانهام در صدد لرزیدن بود که محکم آن را نگاه داشتم.
چقدر دیر اینها را میگوش دادم.
-ولی آقامسعود نتونست جلوی از دیده افتادن شما رو بگیره. آقا مسعود نتونست وقتی داد و فریاد میکردی ، جلوی قلب منو بگیره که دیگه دوستت نداشته باشه!
خندید و کف دستها را تا موهایش بالا برد:
-مزخرفه! همون حرفا رو تو الان به من زدی، ولی حس من نسبت به تو هیچوقت عوض نمیشه!
میتوانستم بپرسم چه حسی؟
چرا رک و راست نمیاضافه کرد؟
چرا قلب رم کردهام ملایم نمیگحرکت کرد؟
-نمیشه ، چون میدونم میترسی… میدونم دلواپسمی… میدونم به خاطر خودمه… تو هنوز نوزده سالته و…
باز هم داشت بحث سن و سال به میان میآورد.
باز هم میتمایل داشت به من بفهماند کودک هستم و هیچ چیز حالیام نیست.
گلویم با درد تکان خورد و در حالی که موهای نامرتبم را زیر آن کلاه حجاب لعنتی تنظیم میکردم لب زدم:
– بازم همون بحثای تکراری… من بچهم… من بیعقلم… من بیتجربهام… ولی شما با سی سال تجربهت گند زدی تو احساسات یه دختر هجدهساله. گند زدی آقاشیرزاد و یه نفر دیگه مثل همیشگی ، گنداتو جمع کرد!
چه شد؟
چرا دیگر لبخند نمیزد؟
چرا دیگر چشمانش برق نمیزد؟
نمیبیان کرد میدانم همهی اینها به خاطر خودم است!
نمیبیان کرد ببین… با وجود تمام تلخیهایت باز هم روبهرویت ایستادهام!
-چرا اینجوری به من زل میزنی؟ مگه دروغه؟ خلافش رو ثابت کن اگر میتونی… من به اون مرد یه قولای
#۹۰۵
دستم را به طرف در خروجی گرفتم و پشت گردنم به عرق قرار گرفت:
-من به مردی که هروقت با سر زمین خوردم، زیر بال و پرم رو گرفت ، یه قولایی دادم و نمیتونم به خاطر کسی که هزار بار زمینم زده، اون قول رو بشکنم.
پوزخند زد و مردمکهایش حالت گخوشحالتری گحرکت کردند:
-تو میدونی اون با گذشتهی من چکار کرده. میدونی چطور گو*ه زده تو حیات بچگی و جوونیم. تو میدونی چقدر از عمرم رو به خاطر اون ، تهمت ناروا متوجه شدم ولی… ولی خبر نداری با خودت چکار کرده!
-میدونم… بذار به تو هم بفهمونم وقتایی که با زخم زبون دل منو تیکهتیکه میکردی، اون مرد چه کارایی برای حمایت از من انجام داده. تو نمیدونستی و وقتی درک کردی جهان رو به آتیش کشیدی که دیگه من نباشم… اما اون از دقیقهی اولش میدونست من کیام… خبر داشت از کجا اومدم و رگ و ریشهم کیان… میدونست که هر خطری میتونه از جانب من تهمتوجه شدش کنه… میدونست و منو توی خونهش جاده داد… میدونست و با تمام خطراتش پیکر مولینم رو بدون اینکه به من آسیبی برسه، به اونجا فرستاد. اون میدونست و ترتیبی داد که عموهام فکر کنن من مُردم. به لطف همون مردی که تو از وجودش متنفری و میخوای نابودش کنی ، من ماهها بدون ترس از پیدا شدن زیستن کردم!
تمام عضلات صورتش به لرزه درآمدند و در صورتم غرید:
-چراکه داشته قربونیاشو قبل سر بریدن آماده میکرده… چرا نمیفهمی اون پف*یوز و رها با هم این نقشهها رو کشیدن؟
-من قربانی بشم تو میخوای نجاتم بدی؟ تویی که هزار بار منو تو مهلکه هول دادی؟
-هولت ندادم… هولت ندادم چرا حرفمو باور نمیکنی؟ چرا هر بار این مزخرفاتو تکرار میکنی ؟ یعنی اصلاً واست مهم نیست با من چیکار کرده؟
-من باورت کردم… همون لحظهی اول باورت کردم ولی تو ذهن تو همیشگی متهم ردیف اول بودم. بهت اعتماد داشتم و سر سوزنی حس اعتماد به من نداشتی. ازت دفاع کردم… انگشتاتهامم رو به طرف جهانبخش گرفتم و تهمتوجه شدش کردم که به عزیز همه چیو میگم… ولی همواره این من بودم که از نظر تو مقصره… من هیچ بدی به تو و خانوادهت نکردم ، ولی تو بدترین کارا رو در حق من کردی… چطور بار دیگر بهت اعتماد میکنم؟
با گوش دادن جملهی آخرم مردمکهایش مات ماندند.
من نفس زدم و دستم را مقابلش گحرکت کردم:
-کلید!
-یه جواب ازت میخوام فقط… بعدش اون کیلید تو مشتته!
خیرهاش ماندم و متوجه شدم نبض کنار شقیقه و گردنش را.
-این… این یعنی اینکه شیرزاد ممکنه دروغ بگه؟
صوتیش پر از ارتعاش بود و نگاهش به گونهای که گویی میخواهد نتیجهی یک جنگ قبیلهای را از زبان من بفهمد.
دست چپم کنار تنم مشت شد.
باید طعمش را میچشید.
باید تیری که در قلب من فرو کرده بود را میخورد.
-دروغ یا راست بودنش برام اهمیتی نداره. من مسیرم رو انتخاب کردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن