مشتهایم را نگاه نداشت و حتی انگار لذت میبرد از هر ضربهای که به سینهاش درد هدیه میداد.
چگونه و با چه زبانی او را از آنجا میراندم؟
-کجان کلیدا؟ دم کف دستن؟
تا چند ثانیهی دیگر جهانبخش وارد اتاق میشد و حضور او در این اتاق در بسته و روبه رو شدنش با شیرزاد قطعاً یک معرکهی بزرگ در پیش داشت.
و قسم میخورم او هم برای برپا کردن همان معرکه به این میهمانی وارد شده بود.
-دم کف دست که… والا نیستن… ولی اگر بسیار واجبه برم زود پیدا کنم!
شاید باید به صورتش سیلی میزدم.
شاید باید به بدترین شکل ممکن شخصیتش را خرد میکردم تا خودش با پاهای خودش از اینجا میراهی شد.
آن نگاهی که من در دیدهانش دیده بودم. آن چراغی که در نگاهانش فروغ پیدا کرده بود، به این سادگیها کور شدنی نبود.
مشتهایم را که خواستم از سر بگیرم، این بار بدون درنگ، با یک کف دستش هردو پنجهی من را در بر گرفت و روی سینهاش فشرد.
مانند یک شکار قیمتی هردو کف دستم را در برگرفت و بدون هیچ فاصلهای با تبسم نفس زد:
-تو آدم این نمایش نیستی… اینقدر زور نزن! چه تو بخوای ، چه نخوای امشامگاه گورشو تو همین قصر خوشگلش میکنم. بذار بیاد
مات صورتش بودم که صدای جهانبخش باعث شد پلکهایم روی هم بیافشتابزده:
-نمیخواد بری پیداش کنی. به خدمتکار گفته بودم در اتاقم رو قفل کنه. احتمالاً کار اونه!
دیگر هیچ آوایی به گوش نمیرسید و این میتوانست سریعی نفسهایم را بکاهد.
حالا میشد فهمید چگونه هردو کف دستم میان پنجهی بزرگ و قوی او گیر افتاده.
حالا میشد درک کرد چقدر به هم نزدیک هستیم.
حالا میشد متوجه شد هیچکدام از حرفهایی که گوش دادهام توهم نبوده و آن دونگاه براق راستکیِ راستکی هستند.
نیم فشار دیگری که به کف دستانم وارد کرد تازه من را در سراشیبی محکمی که در آن قرار گحرکت کرده بودم هول داد.
این درست نبود.
من آدم این کثیف بازیها نبودم.
-همین امشامگاه برمیدارم میبرمت… دیگه قرار نیست اینجا بمونی!
کف دستانم را محکم از میان انگشتانش بیرون کشیدم.
اگر به او اجازهی نزدیکی میدادم بیشتر از حسی که از طرف او تحمل کرده بودم خرد میشدم.
-کی اظهار کرده من باهات جایی میآم؟
لبخند زد. خندهاش گرچه جذاب بود… خندهاش گرچه پس از مدتها چال گونهای که من را اسیرش کرده بود به نمایش میگذاشت، اما حس حقیرتر شدن به من میداد.
انگار آنقدر از طرف من مطمئن بود که میخبر داشت در هرصورت عاشق او خواهم ماند و هرچقدر عذابم دهد من باز هم به سمتش روانه میشوم.
-من بابت هر سختیای که بهت دادم ازت معذرت میخوام…
او فکر میکرد همه چیز فیلم هندی است؟
که امشامگاه یک نمایش فوق اکشن در ویلاباغ جهانبخش به اجرا میگذارد و آخر سر کف دست همسر قانونیاش را میگیرد و میبرد؟
آن هم با وجود زنی مانند رها!
-چرا اصلا به من توجه نمیکنی؟ هر کاری که بگی…هر چیزی که تو بخوای …
-نمیبخشم… هزار سالم بگذره… هزار تا قلبیل هم برای همهی کارت بیاری نمیبخشم…
-دیار…
-چی باعث میشه یه دختر جوون و بیپناه رو نصف شامگاه از خونهت بیرون کنی؟
-من که بیان کردممم…
-اون هم با اون شدت بیاحترامی… فکر کردی چون هیچکس رو ندارم، اگر همینجا جهانبخش رو زیر بار کتک بگیری و یه معرکهی بزرگ به پا کنی، جایی برای موندن ندارم و بازم به تو مجبور میشم؟
-اینطور نیست… چرا تو سرت نمیره؟ من اگر اون شامگاه تو رو از اونجا بیرون نمیکردم ممکن بود هر اتفاقی برات بیافته…
-افتاد… بدترین اتفاقی که میتونست برای من رخ بده افتاد!
عقب حرکت کرد و دوباره مانند لحظاتی که کلافه میشد، کف دست روی صورتش کشید.
شاید گمان میکرد بدترین اتفاق سر رسیدن عموهایم است.
یا شاید هم اقدام به خودکشی…
نه…
-من کسی رو گذاشته بودم دم در که ازت مراقبت کنه. مسعود رو فرستاده بودم که سوار ماشینت کنه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن