قلبم بهجای خون حالا آتش میان رگهایم تزریق میکرد.
مردمکهایم تکان خورد…
وجودم تکان خورد….
شاید گوشهایم برای درک گوش دادهشان نیاز به وقت داشتند.
صورتش بیشتر به طرف گونهام زاویه گراهی شد و نفسهایش شتابزدهتر شد. تکان خوردن روسریام به خاطر برخورد بینی اش با پارچهی آن بود.
-مشاهده کردم… خودم متوجه شدم وقتی میل داشت بهت دست بزنه چطور لرزیدی… متوجه شدم چطور ازش فرار کردی… متوجه شدم چی بهت اظهار کرد…
تمام تلاشم این بود هوشیاریام را بهدست آورم.
تمام تلاشم این بود قوای پاهایم را نگه دارم و… آوایم چه؟
میتوانستم رویش تسلط داشته باشم که نلرزد؟
-همه چیز رو… اشتباه متوجه شدی!
تک خنده اش به گوشم رسید:
-تو مال منی…
داشتم میمردم. حتما دم مرگ بودم که چنین توهماتی میزدم.
او که اینگونه حرف نمیزد.
شاید همان میان جاده از هوش حرکت کرده بودم و حالا در خوابم این تصاویر را میدیدم.
-اون عقدنامه هم یه کاغذپاره بیشتر نیست…جعلیه… هنوز عاشقمی دیار… هنوز منو دوست داری!
آونگی در گوشم به صوت در میوارد شد.
حس گناهی که بزرگتر میشد و تمام خاطرات بدی که از این مرد داشتم.
-قبل از اینکه نگهبان رو صدا بزنم از من فاصله بگیر و از اینجا برو!
-نمیرم…تا تو رو از اینجا نبرم نمیرم که…
دست خودم نبود آن نیشخند سراسر زهر.
این مزخرفات را میاظهار کرد که باز هم من را خام کند.
عادتش بود با کف دست پس زدن و با پا پیش کشیدن.
عادتش بود من را در گرداب حرفهایش بکشد و بعد با شمتوجه شدترین شکل ممکن من را پس بزند.
-تو… تو کی رو از خونهی کی میبری؟ها؟ کجا میبری اصلا؟
اجزای چهرهام را از نظر گذراند. دست دیگرش با لرزش بالا آمد و تا میل داشت صورتم را لمس کند سرم را پس کشیدم.
-تو همینی… همواره دیر میکنی… همواره تا وقتی کهیه نفر دیگه لقمه رو برات حی و حاضر کنه عقب نشینی میکنی و بعد به فراست میافتی که به کف دستش بیاری.
میان آن فضای نیمه تاریک میتوانستم ببینم چگونه ناباور به چشمهای من زلزده.
-طاقت متوجه شدن حقیقت رو نداری؟ دروغ میگم؟ این نگاه…. این عجز و بیتابیت فقط به خاطر اینه که من با جهانبخشم!
-دیار!
هشدارگونه نامم را خواند و دیارک گویی دیگر نمیتمایل داشت زبان در دهان نگاه دارد.
حق و ناحق را روی لب میآورد و این دیار، بدزخمی از آن مرد دیوانه خورده بود.
-به خاطر حس رقابتی که با اون داری این خفت رو به جون خریدی… که به یه کارگر افغانی ابراز دلتنگی کنی! به خاطر حسادتت به اون، حتی حاضری به نامزدت خیانت کنی… اونم با کی؟ با یه دختر که سر و ته خانوادهشو بزنی، یه مشت قاتل و جانی درمیاد!
سنگین نفس میکشید.
آری نداشت… طاقت متوجه شدن حقایق را نداشت!
-ولی من مثل تو نیستم… من نمیخوام به کسی که بهش تعهد دارم خیانت بکنم… آره من یه دروغگو بودم. مجبور بودم که دروغ بگم، ولی مثل تو پست و خائن نیستم!
مردمکهایش گسرخوش شد و وقتی صدا از گلویش بیرون رسید، میتوانستم بفهمم چقدر فشار روی حنجرهاش است که آن آوا را تبدیل به فریاد نکند:
-به کی تعهد داری؟ هوم؟ به کییی تعهد داری؟ به اونی که واسه کفری کردن من تو رو اینجا آورده؟ به اونی که واسه پابند کردن تو و عزیز حتی به سلامتیت رحم نکرد؟ دیار منو دیوونه نکن… من خَر نیستم… هرچقدر اون چاقو رو تو سینهم فرو کنی باور نمیکنم زن اون حرومزادهی نامرد شده باشی!
-تو فکر میکنی بهشدت مَـــردی؟
سینهام تند و تند بالا میپرید. سرم را بیشتر و بیشتر بالا دادم. به عمرم هیچ گاه اینقدر در نگاهم نفرت نریخته بودم و این او را شوکه کرده بود.
-بهشدت مردی دختری رو که بهت ابراز عاشقی کرده میکشونی تو یه روستا و با یه دروغ بزرگ، ازش سؤاستفاده میکنی؟ ازش سؤاستفاده میکنی و بعد که میفهمی مهر افغانستانی بودن رو پیشونیش خورده، مثل یه تیکهآشغال از خونهت بیرون میکنی؟ همون دختری که مدتها خودش رو در اختیار تو و خانوادهت قرار داد!
ضربات آنقدری محکم بودند که نیم گام به عقب برود.
با تمام قوایم کف دست به حمله برده بودم.
من پر بودم.
متنفر بودم.
از خودی که قلبش به خاطر همان نیم جملهی “بیقرارت بودم” سخت لرزیده بود و حالا که مصیبتش روی سینهام سنگینی میکرد، میتمایل داشتم راهی برای فرار داشته باشم.
من میخواستم این نقطهی اتصال را برای همیشگی قطع کنم.
من میخواستم این دندان لق را کنده و از خودم دور کنم.
-پست من نیستم. خائن من نیستم. بینون و نمک من نیستم. اون صحنهای که چند لحظه قبل توی اون آلاچیق مشاهده کردی…
کف دستم را به طرف آلاچیقی میکشم که هنوز هم لامپش روشن است. زیر نگاه مات و مردهاش کف دست به طرف آلاچیق میکشم و جلوی غدد اشکیام را میگیرم که راز درونم را برملا نکنند:
-اون صحنه به این معنی نیست که هنوز هم عاشق نامردی مثل تو باشم. من همون شامگاهی که از تنهایی و سرما تو خیابون میلرزیدم قیدتو زدم!
لبهایش مانند کسی که به سختی توان صحبت دارند تکان خورد:
-اونجوری که فکر میکنی… نیست!
نیم قدم پس حرکت کردهی او را برداشتم و آوایم را گرچه پایینتر آوردم ، ولی آنقدر در گفتنش مصمم بودم که حتی با یک لبخوانی ساده هم عمق معنایش را بفهمد:
-دیگه راجع به تو نمیخوام هیچ فکری بکنم. دیار اگر امشامگاه نتونست به مردی که قانوناً شوهرشه اجازهی نزدیک شدن بده ، به خاطر عشق و تعهدش به تو نیست. به این خاطره که هرزه نیست… قلبش کاروانسرا نیست که اینقدر زود براش جایگزین بیاره… من دیگه میخوام یه رابطهی سالم رو شروع کنم…یه رابطه بدون هیچ دوز و کلکی… و برای این نیاز به مدت دارم!
نفهمیدم چگونه پیش وارد شد. نمتوجه شدم کی آنقدر سریع قدم برداشت که من هم عقبعقب رفته و این بار با شدت ، به دیوار پشت سرم برخورد کردم. فقط میتوانستم نگاه ترسناکش را ببینم.
خشم نگاهانش را.
لرزش تمام عضلات صورتش را که هنگام حرف زدن بیشتر میشد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن