**
دیار:
-حال نگین چطوره؟
چهرهاش با درد در هم رفت و روی کاناپه لم داد. هیچ گاه او را در این حالت نمتوجه شده بودم. با پیژامه و لباس خانگی. حتی مدتی که اینجا کار میکردم. حالا او یک شلوار اسلش به پا داشت و یک تیشرت آزاد به تن.
-حال خودمو نمیپرسی؟
میتوانستم حدس بزنم چه اتفاقی افتاده است. آن لکه خون برای شیرزاد نه ، مال او بود. مردی که گچی به چه بزرگی روی بینیاش جا گراهی شده بود. لیوانی که از کف دستش گراهی شده بودم را روی میز گذاشتم. تصمیم گرفته بودم به او فرصت بدهم. تصمیم گرفته بودم امتحان کنم و این یک دروغ نبود.
-باید استراحت کنی. فردا سوپ قلم میپزم که زودتر روبه مسیر بشی!
نگاه در صورتم گرداند و زیر چشمهای کبودش را به رخ کشید. منتظر بود سؤالی بپرسم و من هم تمام توانم را به کار بردم بعد از روزگار سختی که داشتم، روی پا بمانم:
-من دیگه نمیخوام بین تو و آقاشیرزاد درگیری پیش بیاد.
-متأسفانه شیرزاد به قلب میل داشتن یا نمیل داشتن من و تو اهمیتی نمیده. ذاتش اینه… از بچگی پرخاشگر بوده و به جز این هیچی بلد نیست!
حرفی برای گفتن نداشتم. فکر میکردم… به اینکه از وقتی او را شناختهام همینگونه بود. حتی روز ااما که من را از کف دست آن دو عوضی نجات داد با سر نترسش مقابل آن دو نفر توقف کرد!
شاید جهانبخش راست میگفت و او چیزی جز این بلد نبود.
-نمیتونه فکر کنه. نمیتونه درست تصمیم بگیره. کل وجودش پر از خشمه و نفرتش از من و علاقهی عزیز به من ، مسببشه!
خواستم لب باز کنم و بگویم : حقش را ندارد؟ اما زبان در کام گحرکت کردم. کسی که از من حمایت کرده بود همین مرد مقابلم بود. نه او!
شاید همه چیز آنگونه که متوجه شده میشد نبود.
او راست میاضافه کرد. شیرزاد همواره خودخواه و زورگو بود و میتوانست درمورد دشمنیاش با جهانبخش هم محق نبوده باشد.
شاید حق با جهانبخش بود!
-فکرشو بکن… تو هزار تا مریض خوابیده رو تخت، یقه منو گحرکت کرده که بزنبزن جاده بندازه. دیگه صبور بودن واسه این آدم جواب نمیده. رسماً روانی شده و افتاده به جون همه!
حس بد و نا به سامانی درونم جوش میزد.
جهانبخش را هم خیلی خوب میشناختم.
زخم زبانهایش. حرف زدنهای از سر طعنهاش. سکوت کردنهای موذی وارش.
دیگر نمیخواستم درمورد شیرزاد بشنوم.
نیم نگاهی به صورت من انداخت و نمیدانم چرا حس کردم میخواهد تأثیر حرفهایش را روی چهرهام ببیند.
-من… دیگه نمیخوام درمورد ایشون چیزی بشنوم!
مکث کرد و میان این مکث با همان سر و صورت کبود اما پر اعتماد به نفسش نگاهم کرد. جز همان نیم نگاهی که لحظهای من را دچار دوگانگی کرد دیگر نمیتوانستم معنی نگاههایش را درک کنم. کف دستانم را در هم قفل کرده و نگاهم را به پایهی مبل استیل گران قیمت دوختم.
-درمورد حرفام در ذهنش گذراندی؟
دردی که میان گلویم بود را قورت دادم. بوی نم نم باران را میشد حتی از پشت پنجرههای ضخیم و بدون درز هم حس کرد. میدانستم باران میبارد…
-بله!
با تمام تلاشی که در من بود برای مصمم لب زدن آن بله هنوز هم صوتیم میلرزید. او هم سیاست داشت و نمیخواست من را تحت فشار بگذارد.
-بذار جواب سؤال اولت رو بدم! نگین بهتره؛ احتمالاً فردا منتقلش میکنن بخش. ولی بچه نه… اون فعلاً باید توی کف دستگاه بمونه. بسیار امیدی به موندنش نیست!
سرم را بالا کشیدم. بهت در چهرهام بود. نگرانی… ترس… چقدر عادی آن جملات را روی هم سوار کرد!
-ی… یعنی چی امیدی به موندنش نیست؟
گوشهی ابروی شکسته شده و چسب خوردهاش را با ملایمت خارید و لحظهایی درد در صورتش قرار گرفت.
-یعنی رشد کافی نداشته. ریههاش نارسایی دارن و قلبش هم احتمالاً سوراخ باشه!
نفسهایم شروع به لرزیدن کردند. میتوانستم با گوشت و خونم حس کنم آنانی که به خانهی عزیز حملهور شدهاند چه کسانی بودهاند.
من مسببش بودم…
به خاطر من بود…
اشک از دیده چپم پایین چکید و نگاه او تغییر کرد. دیگر به آن جدیت نبود. ملایمتر بود… خیرهتر…
دست روی دهانم قرار دادم و اشکهای دیگر پیدرپی ریخته میشدند.
حالا چه میشد؟
چیزی طول نکشید که آن جمله روی زبانم جاری شد:
-حالا… حالا چی؟
نفس عمیقی گرفت. شاید این بار با ملاحظهتر میبیان کرد:
-نمیدونم. کیوان از وقتی گوش داد قلب بچه هم ممکنه مشکل داشته باشه ، گذاشت حرکت کرد. البته قبلش شیرزاد حسابی از خجالت اونم دراومد و راهی شدنش بیربط به شاخ و شونههای شیرزاد نبود. چند ساعت بعدش هم که مادرش اومد داد و هوار… کل بیمارستان رو روی سرش گذاشته بود که زیستن پسرشو خراب کردیم. که خانوادهی نگین از اول ژنتیک خراب داشته، الانم یه بچهی ناقص انداختن تو بغل پسرش!
لبم را گزیدم و با هردو کف دست ،نگاهانم را پوشاندم. نگین حق داشت…
حق داشت اینقدر از حضور من متنفر باشد.
حق داشت این قدر نگران باشد.
حق داشت هر بار و من دردی بودم که هرکجا قدم میگذاشتم آن را سرایت میدادم.
-اینقدر نسبت به آدمایی که در حقت ظلم میکنن مهربون نباش!
اشکهایم را پاک کردم و با چشمانی که هنوز میسوختند، نگاهش کردم. این من بودم که با حضورم به همهشان ظلم کرده بودم.
-همه چیز به خاطر منه. بستری شدن عزیز. ناقص شدن بچهی نگین. دعوای بین تو و شیرزاد…
خودش را جلو کشید و اجازهی ادامه به من نداد.
-خب… بیان کردی فکر کردی راجع به پیشنهادم… گفتی فکر کردی و حالا میخوای جواب بدی!
لحظهای فقط نگاهش کردم و او پلک زد:
-چند روزگار دیگه عزیز مرخص میشه. میخوام بعد از اینکه خوب شد یه عروسی بزرگ بگیرم… دیار من تو رو مثل یه عروسک یا مجسمه تو خونه م نمیخوام!
-من نمیخوام دیگه مشکلی برای این خانواده درست کنم. دیگه نمیخوام…
-اگر از من جدا شی درواقع بزرگترین آسیب رو به این خانواده میرسونی. خودت میدونی چطور دهن اون آدمای وحشی رو بستم و چطور فرستادمشون پی کارشون!
-پس چطور میرن خونهی شیرزاد و به اونجا حمله میکنن؟
لحظهای به خاطر بدون پسوند و پیشوند بردن نام شیرزاد مکث کردم. شاید خجالت کشیدم.
-اون مال وقتیه که هنوز نفهمیدن تو راهی شدی آخرین طبقهی هتل که خودت رو پایین بندازی. فکر میکردن برگشتی خونهی شیرزاد و تو اامان لحظه چند نفرشون رو فرستادن دنبالت. دیار من ازت یه جواب میخوام!
-من تصمیممو گحرکت کردم!
خیره شد در چشمانم. منتظر بود و کاش وقتی از تصمیم قطعیام میاظهار کردم، اینقدر صوتیم، کل تنم نمیلرزید.
این تصمیمی بود که راه بازگشتی نداشت.
تصمیمی بود برای همهی عمرم.
تصمیمی بود برای پا گذاشتن روی گذشتهام. گذشتهای که او کاملاً از آن اگاه بود.
-خب؟
چشم بستم و تیزی چیزی را در سینهام حس کردم. لبهایم نسبت به دلم بیرحم شده بودند:
-من… من میخوام یه…یه فرصت به خودم و… تو بدم!
لرزش بیشتر شد و سرما در جانم جای گرفت.
چرا حس کسی را داشتم که در قرنطینهی قبل از اعدام بود؟
نگاه باز کردم و برقی درخشان را در چشمهایش دیدم. خاموشی کرده بود که تمامش کنم.
-یه فرصت برای محک زدن خودم… میخوام امتحان کنم…
-منظورت از فرصت چیه؟ میخوای ببینی میتونم تو رو به خودم علاقهمند کنم یا نه؟
شالم میان مشتم فشرده شد. بار دیگر میتوانستم در دلم را به روی مردی باز کنم؟
کسی دیگر میتوانست مسیر به دلم پیدا کند؟
او برای من مناسبترین بود. حامیترین. جهان تا به حال قلب دیارک را نشکسته بود و نمیشکست!
درحالی که خودش پر از گناه بود من را گنهاکارترین نمیاطلاع داشت. او من را با تمام اشتباهاتم میپذیراهی شد.
-در اصل… در اصل نیازی نیست تو کار خاصی انجام بدی. به اندازهی کافی در حقم خوبی کردی. من میخوام خودمو محک بزنم… میخوام خودمو الک کنم… ببینم از پسش برمیام یا نه… میخوام ببینم میتونم گذشته رو پشت سرم بذارم ویه شروع دوباره داشته باشم یا نه… میخوام…
-بعد از مرخص شدن عزیز عروسی در پیش داریم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن